ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

សម្រាប់​ជនចំណាកស្រុក​ដែល​ជាប់​តាម​​ទីក្រុង​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ការ​ត្រឡប់​ទៅផ្ទះ​ហាក់​ដូចជា​នៅ​ឆ្ងាយ​ខ្លាំង


មនុស្ស​ម្នា​រឈរ​តម្រង់ជួរ​ចាំ​ឡើងរថភ្លើង​នៅ​ខាងក្រៅ​ទីក្រុង​ញូវដែលីកាលពី​ថ្ងៃអង្គារ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២០។

បន្ទាប់​ពី​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង Mumbai ដោយ​មិនមាន​ការងារ​ធ្វើ​ឬ​លុយកាក់ ចាប់​តាំង​ពីប្រទេស​ឥណ្ឌា​បាន​ប្រកាសផ្អាក​សកម្មភាព​ក្នុង​ប្រទេស​ដើម្បី​ទប់ស្កាត់​ជំងឺ​រាតត្បាត​ក្នុង​ពិភពលោក​ធំ​បំផុត​លោក Poonam Singh​ធូរ​ចិត្ត​បន្តិច​វិញ​នៅពេល​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ប្រកាស​កាលពី​ដើម​ខែ​ឧសភា​ថា​នឹង​ដក​បំរាម​ធ្វើ​ដំណើរ​ហើយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពលករ​ចំណាកស្រុក​ត្រឡប់​ទៅ​ភូមិ​របស់​ពួកគេ​វិញ។

ដោយភ្លេច​ពីការ​លំបាក​របស់​លោក​ក្នុង​ការ​រក​អាហារ​សម្រាប់​ហូប​និង​ការ​អស់​សង្ឃឹម​ពេល​លោក​ជាប់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដ៏តូច​ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​៣​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ជាង​៦សប្តាហ៍ លោក Singh បាន​ចាប់ផ្តើមរិះ​រក​មធ្យោបាយ​ភ្លាមៗដើម្បីធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ភូមិរបស់​លោក​ក្នុង​រដ្ឋ​Rajasthan។​

អស់​រយៈពេល​ប្រាំថ្ងៃ​មកហើយ​ដែល​លោក​បាន​ព្យាយាម​ដោះស្រាយ​ការងារ​ការិយាធិបតេយ្យនៅពេល​ដែល​លោកដាក់​ឯកសារទៅកាន់​ប៉ូលិស​ដើម្បី​ស្នើ​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ធ្វើ​ដំណើរ​និង​ព្យាយាម​យក​លិខិតពី​វេជ្ជបណ្ឌិត​ដែល​បញ្ជាក់​ថា​លោក​គ្មាន​រោគ​សញ្ញា​ឆ្លង​វីរុស​កូរ៉ូណា។

លោក Singh​និយាយ​ដោយ​អស់​សង្ឃឹម​ថា៖«ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​តើ​នឹង​មាន​រថភ្លើង​ពី​ទីក្រុង Mumbai ធ្វើដំណើរ​ទៅកាន់​រដ្ឋ​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ​ឬ​អត់ទេ។ គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ខ្ចី​លុយគេ​ដើម្បី​ជួល​រថយន្ត​ឯកជន​ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​តើ​យើង​នឹង​ទទួល​បាន​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​ព្រំប្រទល់​រដ្ឋ​ឬយ៉ាង​ណា»។

ជន​ចំណាក​ស្រុក​រាប់ពាន់​នាក់មាន​អារម្មណ៍​ធូរស្បើយ​នៅពេល​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌា​បាន​សម្រួល​ការ​រឹតបន្តឹង​ប៉ុន្តែ​អារម្មណ៍​ធូរស្បើយ​នោះ​បាន​រលាយ​វិញ​នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​មធ្យោបាយ​ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ផ្ទះ។ រដ្ឋាភិបាល​បាន​បើក​ដំណើរ​ការ​រថភ្លើង​តែ​ប៉ុន្មាន​រដ្ឋ​ប៉ុណ្ណោះ។

អ្នក​ស្រី​ Divya Varma នៃ​អង្គការ Aajeevika ដែល​ជា​អង្គការ​មិនស្វែងរក​ប្រាក់​កម្រៃ​មួយធ្វើ​ការ​ជាមួយ​ពលករ​ចំណាកស្រុក​នៅ​ភាគ​ខាងជើង​រដ្ឋ Rajasthan បាន​និយាយ​ថា៖«វា​មាន​ការ​ភ័ន្តច្រឡំ​ច្រើន​ណាស់។ ជនចំណាកស្រុក​ត្រូវ​តែ​ចុះ​ឈ្មោះជាមួយ​រដ្ឋា​ភិបាល​ជាមុន​សិន​ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ភាគ​ច្រើន​មិន​ចេះ​អក្សរ​ឬ​មិន​អាច​ប្រើ​ប្រាស់​អ៊ីន​ធឺណិត​បាន»។​

ជន​ចំណាកស្រុក​ប្រមាណ​១២០លាន​នាក់​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​តំបន់​ដាច់ស្រយាល​មក​ទីក្រុង​ដើម្បីស្វែង​រក​ប្រាក់​កម្រៃ​បន្ថែម​លើ​ចំណូល​ដ៏​តិចតួចពី​កសិដ្ឋានរបស់​ពួកគេ។ ចាប់​តាំង​ពី​មាន​ការ​ផ្អាក​សកម្មភាព​ទីក្រុង​កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​មីនា មក អាជ្ញាធរ​បាន​ឲ្យ​ពួកគេ​ស្ថិត​កន្លែង​ដដែល​ដោយ​បារម្ភ​ថា​ពួកគេ​អាច​នាំ​ជំងឺឆ្លងដ៏​សាហាវ​នេះទៅកាន់​ជនបទ​ទី​ដែល​ការ​ថែទាំ​សុខភាព​មាន​សភាព​អន់​ខ្សោយ​នៅ​ឡើយ។​

ប៉ុន្តែ​ខណៈ​ដែល​ការដ្ឋាន​សំណង់​និង​រោងចក្រហាក់​ដូចជា​មាន​សភាព​ស្ងប់ស្ងាត់ អ្នក​ដែល​នៅ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​មិន​បាន​ទទួល​ប្រាក់​ឈ្នួល ហើយនិយោជក​របស់​ពួកគេ​មិន​ដែល​លើកទូរស័ព្ទ​ឡើយ។ នៅពេល​ដែល​សេវាដឹកជញ្ជូន​សាធារណៈ​ទាំងអស់​ត្រូវ​បាន​ផ្អាក មនុស្ស​១ម៉ឺន​នាក់​ដើរ​រាប់​រយគីឡូម៉ែត្រ​ត្រឡប់​ទៅកាន់​ភូមិ​របស់​ពួកគេ ដែល​ជា​ការចាកចេញ​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំបំផុត​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​តាំង​ពី​ការ​បំបែក​ប្រទេស​ជាពីរ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៤៧។

ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត​ឥឡូវ​នេះ​មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយថ្មើរជើង​ទៅកាន់​ភូមិ​របស់​ពួកគេ។

លោក Ram Krapal បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដើរ​យឺតៗ​កាលពី​ថ្ងៃ​អង្គារ​សប្តាហ៍​មុន​ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​បួន​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ពី​ទីក្រុង​ញូវដែលីទៅកាន់​ផ្ទះ​របស់​លោក​ដែល​ស្ថិត​នៅទីក្រុង Fatehpur ដែល​មាន​ចម្ងាយ៥៥០គីឡូម៉ែត្រ​ពី​រដ្ឋ Uttar Pradesh ក្រោយ​មាន​ការស្រងាក​ចិត្ត​ខ្លាំង​នៅពេល​ដែល​មិន​អាច​ឡើង​ជិះ​រថយន្ត​ក្រុង ឬ​រថភ្លើង​បាន។​

លោក​បាន​ថ្លែងថា លោក​បាន​ដើរ​ពេញ​មួយ​យប់ ហើយ​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ដើរ​នោះទេ។ លោកថា​ លោក​ត្រូវ​តែទទួល​យកស្ថានភាព​នេះ។​

រដ្ឋាភិបាល​នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​បាន​លើក​ឡើង​ថា ខ្លួន​បាន​ចាត់​វិធានការ​ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​ដល់​ជនចំណាកស្រុក​ដែល​ជាប់​ក្នុង​ទីក្រុង ដោយ​រៀប​ចំ​ជំរំ​ជួយ​សង្គ្រោះ​និង​ចែក​ចាយ​ស្បៀង​អាហារ​និង​លុយកាក់​ឲ្យ​ប្រជាជន​ក្រីក្រ៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ ទុំ ម្លិះ

XS
SM
MD
LG