ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

site logo
ព័ត៌មាន​​ថ្មី

អ្នក​ធ្វើ​ការ​ជួរ​មុខ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​អាស៊ី​ប្រឈម​នឹង​ការ​ឆ្លង​ជំងឺកូវីដ១៩​និង​ការ​រើសអើង​ជាតិសាសន៍


ខណៈ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ជំងឺ​កូវីដ១៩ ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​ បាន​ដាក់​បន្ទុក​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​នៅ​ទូទាំង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ​ជំងឺ​នេះ​បាន​ដាក់​បន្ទុក​បន្ថែម​លើអ្នក​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​អាស៊ី។ ពួកគេត្រូវ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ពេល​ដែលការ​វាយប្រហារ​ប្រឆាំង​នឹង​ជនជាតិ​អាស៊ី​បាន​កើនឡើង​យ៉ាង​ច្រើន​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​អាមេរិក។​

លោក Austin Chiang ជា​វេជ្ជបណ្ឌិត​ម្នាក់​ដែល​មាន​ឪពុក​ម្តាយ​មកពី​កោះ​តៃវ៉ាន់ មក​នៅ​រស់​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ​១ ០ឆ្នាំ​មុន ​លោក​ចាប់​កំណើត។ លោក Austin កើត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង Irvine រដ្ឋ California។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​មាន​រឿង​កើត​ឡើង​ច្រើន​ផ្សេងៗ​គ្នា​ ទាំង​រឿង​ជំងឺ​រាតត្បាត​និង​បញ្ហា​អយុត្តិធម៌​ជាតិ​សាសន៍។ រឿង​ទាំង​ពីរ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆ្នាំ​មុន​នេះ​ ខុស​ពី​ឆ្នាំ​កន្លង​មក»។

នៅចំ​ថ្ងៃ​ដែលស្រ្តី​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​ ៦ នាក់​និង​មនុស្ស ​២ នាក់​ផ្សេង​ទៀត ​ត្រូវ​បាន​បាញ់​សម្លាប់​ក្នុង​ទីក្រុង Atlanta ក្រុម​តស៊ូ​មតិ​នៃ​អង្គការ Stop AAPI Hate បាន​ចេញ​ផ្សាយ​របាយការណ៍មួយ​ ​ដែលបង្ហាញថា​ មាន​ករណី​រឿង​រើសអើង​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​ដៅ​លើ​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​ និង​ពលរដ្ឋ​ដែល​មក​ពី​កោះ​នៅ​មហាសមុទ្រ​ប៉ាស៊ីហ្វិក ​ចំនួន ៣.៧៩៥ ករណី គិត​ពី​ថ្ងៃទី ១៩ ​ខែមីនា ​ឆ្នាំ ២០២០​ ដល់​ថ្ងៃទី ២៨ ខែកុម្ភៈ ​ឆ្នាំ ២០២១។ ការ​រើសអើង​ជាតិ​សាសន៍​ជាង​៥០០ករណី​ត្រូវ​បាន​កត់ត្រា​តាំង​ពី​ដើម​ឆ្នាំ​នេះ​មក។

ជំងឺ​កូវីដ១៩​ ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​ដំបូង​ក្នុង​ទីក្រុង Wuhan ប្រទេសចិន​ កាល​ពី​ចុង​ឆ្នាំ ២០១៩។ តាំងពី​នោះមក ជំងឺ​នេះ​បាន​រាតត្បាត​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ និង​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស ៥៤៨.០៥២ នាក់ ​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ហើយ​ គិត​ត្រឹម​ថ្ងៃសុក្រ​ទី ២៦ ខែមីនា​កន្លង​ទៅ​នេះ​ ចំនួន​អ្នក​ឆ្លង​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​បានកើនឡើង​ដល់ ​៣០.១៥១.២៧៨ នាក់។ នេះ​បើ​យោង​តាម​មជ្ឈមណ្ឌល​តាម​ដាន​វីរ៉ុសកូរ៉ូណារបស់សាកលវិទ្យាល័យ Johns Hopkins។

ក្នុង​ឆ្នាំ ២០២០ នៅក្នុង​ទីក្រុង​ដែល​មាន​ប្រជាជន​ច្រើន​ជាងគេ​បំផុត​ទាំង ១៦​ នៅក្នុង​សហរដ្ឋអាមេរិក​ ការ​វាយប្រហារ​លើ​ជនជាតិ​អាស៊ី​បាន​កើនឡើង​ជិត ១៥០%​ ច្រើន​ជាង​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន។ នេះ​បើ​យោង​តាម​ទិន្នន័យ​របស់​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​ពី​ការ​រើសអើង​និង​ភាពជ្រុល​និយម​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​រដ្ឋ California

ហេតុការណ៍​ដែល​កើត​ឡើង​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន ​គឺ​ជា​ពេលវេលា​សញ្ជឹងគិត​សម្រាប់​លោក Chiang ដែល​បាន​រៀន​ចប់​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​សុខភាព​សាធារណៈ ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Harvard និងសញ្ញាប័ត្រ​វេជ្ជបណ្ឌិត​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Columbia។

លោក​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ច្រើន​នៅ​តាម​បណ្តាញ​សង្គម​ ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ព័ត៌មាន​មិន​ពិត​ក្នុង​នាម​ជា​នាយក​បណ្តាញ​សង្គម​ផ្នែក​វេជ្ជសាស្ត្រ​ សម្រាប់​មន្ទីពេទ្យ​ចំនួន ១៤ ដែល​ចាត់ចែងដោយ​សាកលវិទ្យាល័យ Thomas Jefferson ​ក្នុង​ទីក្រុង Philadelphia រដ្ឋ Pennsylvania និង​ជា​ស្ថាបនិក​សមាគម​ថែ​ទាំ​សុខភាព​លើ​បណ្តាញ​សង្គម ​ហៅ​កាត់​ថា (AHSM)

លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត​ឯកទេស​ខាង​ក្រពះ​និង​ពោះវៀន​រូប​នេះ​ បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ផ្នែក​ភាសា​ចិន​ថា៖ «ការ​ស្លាប់​របស់​លោក George Floyd ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ស្បែក​ខ្មៅ ខណៈ​លោក​ស្ថិត​ក្រោម​សមត្ថកិច្ច​របស់​ប៉ូលិស​ កាល​ពី​ខែឧសភា​ឆ្នាំ​មុន ​ក្នុង​រដ្ឋ Minnesota និង​ការ​ងើប​ឡើងវិញ​នៃ​ចលនា​ការពារ​ជីវិត​ពលរដ្ឋ​ស្បែក​ខ្មៅ ឬ Black Lives Matter «ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ឡើង​វិញ​ថា​ មាន​វិធី​ច្រើន​ណាស់​ដែល​យើង​អាច​ព្យាយាម​រួម​បញ្ជូល​គ្នា​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​សមធម៌​នៅ​កន្លែង​ធ្វើការ​របស់​ខ្ញុំ​ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​យល់​ថា ​ពួកគេ​ទទួល​បាន​ភាពស្មើគ្នា​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ​និង​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​ដូច​គ្នា»។

លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត​បាន​បន្ត​ទៀត​ថា៖ «វា​ពិត​ជា​បញ្ហា​ស្មុគស្មាញ​និង​ពិបាក​ទទួល​យក​។ គេវាយ​តម្លៃ​យើង​លើរូបរាងយើង ជាជាង​លើចំណេះ​វិជ្ជា​របស់​យើង។ រឿងនេះ​ពិតជា​ប៉ះពាល់​ដល់​មនុស្ស​ជាច្រើន»។

«ខ្ញុំអស់​សំណើច​ខ្លាំងណាស់​ នៅពេល​ដែល​បុរស​ស្បែកសរ​ម្នាក់​ហៅ​ខ្ញុំ​ថា ​ចៃយ៉រ»។

នេះ​ជា​សម្តី​លោក ម៉ន វ៉ាន់ថាត ដែលមាន​អាយុ ៤២ ឆ្នាំ ហើយ​សព្វថ្ងៃ​រស់នៅ​ក្នុង​ក្រុង Haymarket​រដ្ឋ Virginia។ លោក​បាន​សិក្សា​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​នៅ​ឯ​សាកលវិទ្យាល័យ George Mason ក្នុង​សង្កាត់ Fairfax រដ្ឋ Virginia។ លោក​ជា​គិលានុបដ្ឋាកប្រចាំ​បន្ទប់ ICU នៅ​ឯ​មន្ទីពេទ្យ Inova ​ក្នុង​សង្កាត់ Fairfax។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ប្រកាន់​ទេ។ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​គិត​ក្នុង​ចិត្ត ប៉ុន្តែ​បើ​គាត់​មិន​បាន​ផឹកថ្នាំ ហើយ​បើ​ថ្នាំ​មិនធ្វើទុក្ខ​ទេ​ នោះ​គាត់​ប្រហែលជា​មិនហៅ​ខ្ញុំ​អញ្ជឹង​ទេ។ ប៉ុន្តែ​យ៉ាងណាក៏ដោយ ​គាត់​មិន​ត្រូវ​គិត​ដូច្នេះ​ទេ»។

លោក ម៉ន វ៉ាន់ថាត ដែល​បាន​ចាប់កំណើត​ក្នុង​ខេត្តបាត់ដំបង​ប្រទេសកម្ពុជា ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​បាប​ក្នុង​សាលា​រហូត​ដល់​យំ និង​ត្រូវ​ក្មេង​ផ្សេង​ទៀត​មិន​រាប់​អាន នៅ​អំឡុង​ពេល​លោក​ចូល​រៀន​ឆ្នាំ​ដំបូង​បន្ទាប់​ពី​មក​ដល់​សហរដ្ឋអាមេរិក​នៅ​ឆ្នាំ១៩៨៩​ជាមួយ​គ្រួសារ។

ពេល​នោះ​លោក​មាន​អាយុ ១២ ឆ្នាំ។ លោក​បាន​ប្រាប់​វីអូអេខ្មែរ​ថា លោក​គិត​ថា ​នៅ​ពេល​នោះ៖ «ប្រសិន​បើ​មាន​អ្នកណា​ម្នាក់​មក​ជួយ​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​គ្មាន​គំនិត​ចង់​សម្លាប់​ខ្លួន​ឯង ​ឬ​ក៏​ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​លំបាក​បែប​នេះទេ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជួយ​មនុស្ស​ ឬ​ក្លាយ​ជា​គិលានុបដ្ឋាក ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចង់​ជួយ​មនុស្ស»។

មាន​ថ្ងៃ​មួយ​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ជំងឺកូវីដ​ ៤ ​នាក់​របស់​លោក​បាន​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ ICU លោក វ៉ាន់ថាត ​បាន​យក​វិធី​ដែល​លោក​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដើម្បីជួយ​ខ្លួន​ឯង ​កាល​ពី​លោក​នៅ​វ័យ​ក្មេង ​ដើម្បី​សម្រាល​ទុក្ខលោក។

«ជា​ទូទៅ​គ្រួសារ​យើង​មិន​ទម្លាប់​និយាយ​អំពី​រឿង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​យើង​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ស្តាប់​ទេ។ ភាគច្រើន​ខ្ញុំ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ដូច្នេះ​នៅ​ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំផ្តោត​ទៅលើ​ភាពវិជ្ជមាន​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ និង​ដែល​អាច​ឲ្យ​ខ្ញុំយកទៅជួយ​សហគម។

អាស៊ី​គឺជា​តំបន់​នាំមុខ​គេ​ដែល​ជា​ទី​កន្លែង​កំណើត​របស់​បុគ្គលិក​សុខាភិបាល​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។
អាស៊ី​គឺជា​តំបន់​នាំមុខ​គេ​ដែល​ជា​ទី​កន្លែង​កំណើត​របស់​បុគ្គលិក​សុខាភិបាល​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។

បុគ្គលិក​សុខាភិបាល​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម ​១៤នាក់ គឺជា​ជនជាតិ​អាស៊ី។
បុគ្គលិក​សុខាភិបាល​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម ​១៤នាក់ គឺជា​ជនជាតិ​អាស៊ី។

ជនជាតិ​អាស៊ី​ដែល​កើត​នៅ​អាស៊ី​និង​កើត​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ ដែល​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សុខាភិបាល​ជា​ភាគរយ​ មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​អត្រា​នៃ​ចំនួន​ជនជាតិ​អាស៊ី​សរុប​ នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក នេះ​បើ​យោង​តាម​តួរលេខ​ពី​ការិយាល័យ​ជំរឿន​ពលរដ្ឋ​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិក​ និង​វិទ្យាស្ថាន​គោលនយោបាយ​អន្តោប្រវេសន៍។ ក្នុងចំណោម​អ្នក​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សុខាភិបាល​ក្នុង​សហរដ្ឋអាមេរិ ​ដែល​កើត​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ ៤០%​ មក​ពី​អាស៊ី។

លោក Adam Conners វ័យ ៣៥ ឆ្នាំ ជា​អ្នក​មក​ពី​ក្រុង​ Malang​ ភាគ​ខាង​កើត​កោះ Java ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ី។ លោក​មក​លេង​មិត្តភក្តិ​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១១។ លោក​បាន​ដួល​ប្រកាច់​ដោយ​សារ​ជំងឺ​របេង​ធ្ងន់ធ្ងរ ​និង​បាន​ព្យាបាល​ជំងឺ​នៅ​ពេទ្យរបស់​សាកលវិទ្យាល័យ George Washington ក្នុង​រដ្ឋធានី​វ៉ាស៊ីនតោន​ រយៈពេល ​៣ ខែ។ ​នៅ​ទី​នោះ​ លោក​បាន​ទទួល​ការ​ថែ​ទាំ​ជំងឺ​យ៉ាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ពី​គិលានុបដ្ឋាក ហើយ​លោក​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​ជា​គិលានុបដ្ឋាក​តែម្តង។

បន្ទាប់​ពី​រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស លោក​ក៏​ចុះ​ឈ្មោះ​ចូល​រៀន​ក្នុង​កម្មវិធី​គិលានុបដ្ឋាក​ នៅ​ឯ​សាកលវិទ្យាល័យ Chamberlain ក្នុង​ក្រុង Downers Grove រដ្ឋ Illinois។ កម្មវិធី​សិក្សា​មាន​រយៈពេល​ ៤ ឆ្នាំ ​ប៉ុន្តែ​លោក​បាន​ខិតខំ​រៀន​និង​បាន​បញ្ចប់​ថ្នាក់​បរិញ្ញាប័ត្រ​ក្នុង​រយៈពេល​តែ ២ ឆ្នាំ​កន្លះ​ប៉ុណ្ណោះ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៧។

លោក Conners បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ជា​ភាសា​ឥណ្ឌូណេស៊ីថា ​កម្មវិធី​សិក្សា​របស់​លោក ​«លំបាក​ខ្លាំង​ណាស់»។ ឥឡូវ​នេះ​លោក​ជា​គិលានុបដ្ឋាក​ប្រចាំ​បន្ទប់ ICU ​នៅ​ក្នុង​មន្ទីពេទ្យ ​ដែល​លោក​ធ្លាប់​ចូល​ព្យាបាល​ជំងឺ។ អ្នកជំងឺ​របស់​លោក​មាន​ទាំង​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាហ្វ្រិក​ជនជាតិ Hispanics អាស៊ី ​អ្នកមក​ពី​តំបន់​មជ្ឈិមបូព៌ា​ និង​ជនជាតិ​ស្បែកស។ លោក​ថា លោក​ថែ​ទាំ​អ្នកជំងឺ​របស់​លោក​ដូចៗ​គ្នា។

អ្នកជំងឺ​កូវីដ១៩​ ដំបូងៗ​របស់​លោក​ភាគច្រើន​មាន​វ័យ​ច្រើនជាង ៧០ ​ឆ្នាំ ​ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​ភាគច្រើន​មាន​វ័យក្មេងជាង គឺជាង​ ២០ ឬ ជាង​ ៣០ ​ឆ្នាំ។

លោក Connors ​និយាយ​ថា៖ «វា​ពិត​ជា​រឿង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​សោកសៅ​ណាស់។ ពេល​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​ម្តងៗ​ខ្ញុំ​ឃើញ​មនុស្ស​នៅ​តាម​ផ្លូវ​អត់​ពាក់​ម៉ាស ​ឬ​មិន​រក្សាគម្លាតពី​គ្នា។ ខ្ញុំ​ខ្លោច​ចិត្ត​ណាស់»។

លោក Conners បាន​និយាយ​បន្ត​ទៀត​ថា ​ទាល់​តែ​ពួកគេ​ទាំង​នោះ​បាន​ឃើញ​ស្ថានភាព​នៅ​ក្នុង​មន្ទីពេទ្យ​ មាន​មនុស្ស​ស្លាប់​ទើប​ពួកគេ​ខ្លាច។ លោក Conners ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​ឥណ្ឌូណេស៊ី​វិញ​ ដើម្បី​ធ្វើការ​នៅក្នុង​គ្លីនិក ​ជួយ​កសាង​គ្លីនិក​សម្រាប់​មើល​អ្នកជំងឺ​និង​ព្យាយាម​ជួយ​ជនរួម​ជាតិ​របស់​លោក។

លោក Adam Conners វ័យ ៣៥ ឆ្នាំ ជា​អ្នក​មក​ពី​ក្រុង​ Malang​ ភាគ​ខាង​កើត​កោះ Java ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ី។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Adam Conners)
លោក Adam Conners វ័យ ៣៥ ឆ្នាំ ជា​អ្នក​មក​ពី​ក្រុង​ Malang​ ភាគ​ខាង​កើត​កោះ Java ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ី។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Adam Conners)

ការងារ​ជា​គិលានុបដ្ឋាក​ក្នុងអំឡុង​ការ​រាតត្បាត​ជំងឺ​កូវីដ ​បាន​ជួយ​បង្រៀនខ្ញុំ​ឲ្យ​យល់​ពី​តម្លៃ​នៃ​ការ​ថែ​ទាំ​សុខភាព​ខ្លួន​ឯង ​រួមទាំង​សុខភាព​ផ្លូវចិត្ត​ផងដែរ។ នេះ​ជា​សម្តី​របស់​លោក Conners ដែល​បាន​ឃើញ​អ្នកជំងឺ​ប្រហែល ១០០ នាក់​ ស្លាប់​ដោយ​សារ​ជំងឺ​កូវីដ១៩។

លោក​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ជំងឺ​កូវីដ​កំពុង​ឈ្នះ​ខ្ញុំ ឬ​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ខ្ញុំ​បាន​ចាញ់​ក្នុង​សង្គ្រាម​ប្រយុទ្ធ​នឹង​កូវីដ»។

លោក Wengang Zhang ដែលមាន​អាយុ ៦៧ ឆ្នាំ បានចាប់​កំណើត​ក្នុង​ខេត្ត Sichuan ប្រទេសចិន។ លោកមក​ដល់​សហរដ្ឋអាមេរិក​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៨៨ ដោយ​នាំ​មក​ជា​មួយ​នូវ​សញ្ញាបត្រ​ផ្នែក​វេជ្ជសាស្ត្រ ​ដែល​លោក​បាន​រៀន​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​មួយ​ នៅ​ប្រទេស​ចិន ​ដោយ​ឥឡូវ​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា ​សាកលវិទ្យាល័យ​វេជ្ជសាស្រ្ត Chongqing។

លោក Zhang បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ជា​ភាសាចិន​កុកងឺ​ថា ​ឧបសគ្គ​ធំ​ជាង​គេ​ដែល​លោក​បាន​ជួប​ប្រទះ​ ដើម្បី​អាច​ចូល​ធ្វើ​ជា​ពេទ្យ​នៅ​អាមេរិក​បាន​គឺ​ភាសា ក៏ប៉ុន្តែ​បញ្ហា​ធំ​មួយ​ទៀត​នោះ ​គឺ​ប្រព័ន្ធ​ផ្សេង​គ្នា​ដូចជា​វិស័យ​ធានា​រ៉ាប់រងសុខភាព​ជាដើម។ លោក​ថា លោក​មិន​ធ្លាប់​ដែល​ឮ​អំពី​ធានា​រ៉ាប់រង​សេវា​សុខភាព នៅសហរដ្ឋ​អាមរិក​ដែល​មាន​ដូចជា Medicare ឬក៏ Medicaid នោះទេ។

លោកសព្វថ្ងៃ​ជា​វេជ្ជបណ្ឌិត​នៅ​ក្រុមហ៊ុន Springhill Medical Group ​ក្នុង​ស្រុក Contra Costa ភាគ​ខាង​កើត​ទីក្រុង San Francisco ​ដែល​នៅទីនោះ លោក​ព្យាបាល​អ្នក​ជំងឺ​គ្រប់​ជាតិសាសន៏ មាន​តាំង​ពី «ស្បែកស ស្បែកខ្មៅ ​ជនជាតិ​អេស្ប៉ាញ ​ឬ​អ្នក​មក​ពី​បណ្តា​ប្រទេស​នៅមហាសមុទ្រ​ប៉ាស៊ីហ្វីក»។

លោក​បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ភាសាចិន​កុកងឺ​ថា​ លោក​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​កូវីដ១៩ ​ទី ១ ​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​ បន្ទាប់​ពី​លោក​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​ទៅ​បន្ទប់​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់​ នៅ​ក្នុង​សង្កាត់។ លោក​បាន​រំឮក​ពី​ព្រឹត្តការណ៍​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​យ៉ាង​ច្បាស់ ថ្ងៃ​នោះ​គឺ​ថ្ងៃទី ១​ ខែមីនា។ អ្វីៗ​ទាំងអស់​ទាំង​ទិន្នន័យ ​គឺ​ដូចគ្នា​ទៅ​នឹង​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​រៀន​ពី​បទពិសោធន៍​របស់​ចិន»។

អ្នកជំងឺ​កូវីដ​ដំបូង​នៅក្នុង​សង្កាត់​ គឺ​ជា​អ្នកជំងឺ​ម្នាក់​របស់​លោក Zhang ដែល​នៅ​ក្មេង ​ហើយ​មិន​ដឹង​ថាតើ​ខ្លួនឆ្លង​ពី​ណា​មក​ទេ។

បន្ទាប់​ពី​ពិនិត្យ​អ្នកជំងឺ​នោះ​រួច​លោក Zhang បាន​ចេញ​ពី​មន្ទីពេទ្យរួច​បើក​ឡាន​ចេញ​ទៅ​ផ្ទះ។ បន្ទាប់​ពី​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​និង​ចត​ឡាន​រួចរាល់ លោក​រូតរះ​ទៅ​ងូត​ទឹក​ជាបន្ទាន់ ​ដោយ​មិន​បាននិយាយ​អ្វី​ជាមួយ​ភរិយា​លោក​ទេ។

លោក​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ធ្វើ​ពេទ្យ​ជាង ២០ ឆ្នាំ​ហើយ នេះ​ជា​លើក​ទី ១ ​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ថា ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ស្ថិត​ក្នុង​គ្រោះថ្នាក់ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​នេះ»។

យោងតាម​ការស៊ើបអង្កេត​ដោយ​សារព័ត៌មាន​សុខភាព Kaiser Health News និង​សារព័ត៌មាន The Guardian អ្នក​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​ជួរមុខ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ៣.៥៦១ នាក់ ​ដែល​បាន​ស្លាប់​ត្រឹម​ខែមករា ២១% ​ជា​ជនជាតិ​អាស៊ី​ និង​អ្នក​មក​ពី​បណ្តា​ប្រទេស​នៅ​មហាសមុទ្រ​ប៉ាស៊ីហ្វីក។

នាង Tsering Dechen វ័យ ២៨ ឆ្នាំ មក​ពី​ទីបេ គឺជា​គិលានុបដ្ឋាយិកានៅ​មន្ទីពេទ្យ Elmhurst Health & Hospital ក្នុង​ក្រុងញូវយ៉ក។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Tsering Dechen)
នាង Tsering Dechen វ័យ ២៨ ឆ្នាំ មក​ពី​ទីបេ គឺជា​គិលានុបដ្ឋាយិកានៅ​មន្ទីពេទ្យ Elmhurst Health & Hospital ក្នុង​ក្រុងញូវយ៉ក។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Tsering Dechen)

មនុស្ស​ម្នាក់​ដែលរួចផុត​ពីការស្លាប់​ដោយ​ជំងឺ​កូវីដ​១៩ គឺនាង Tsering Dechen វ័យ ២៨ ឆ្នាំ មក​ពី​ទីបេ។ អ្នក​នាង​បាន​មក​ដល់​សហរដ្ឋអាមេរិក​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១០ បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់ការ​សិក្សា​នៅ​វិទ្យាល័យ​ក្នុង​ប្រទេស​នេប៉ាល់ ​ដែល​ជា​ក្តី​បំណង​របស់​ម្តាយ​នាង​ចង់​ឲ្យ​នាង​ទទួល​បាន​ការ​សិក្សា​ល្អ។

បន្ទាប់​ពី​ធ្វើ​ការ​ជាច្រើន​កន្លែង​មក​នាង​បាន​រៀនចំ​ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​ ពី​មហាវិទ្យាល័យ Lehman ក្នុង​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៩។ នាង​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកានៅ​មន្ទីពេទ្យ Elmhurst Health & Hospital ក្នុង​ក្រុងញូវយ៉ក។ អ្នកនាង​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​នេះ​មួយ​សប្តាហ៍​មុន​ការ​រក​ឃើញ​ករណី​ទី ១ ​នៃ​ការ​ឆ្លង​ជំងឺកូវីដ១៩ ។

កន្លែង​ដែល​នាង​ធ្វើ​ការ​ស្ថិត​នៅ​ចំ​កណ្តាលសង្កាត់ Queens ដែល​ជាតំបន់​រស់​នៅ​ភាគ​ច្រើន​របស់អ្នក​មក​ពី​ទ្វីបអាហ្វ្រិក​អាស៊ី ​អ៊ឺរ៉ុប​ អូសេអានី អាមេរិក​ខាងត្បូង​និង​កណ្តាល។ នាង ​Dechen បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មន្ទីពេទ្យ Elmhurst​ គឺ​ជា​កន្លែង​ល្អ​បំផុត​មួយ​ដែល​យើង​មាន​និង​អាច​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា​បាន» ទោះជា​នាង ធ្លាប់​ឮ​ពី​អំពើ​ហិង្សា​លើ​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​ ជា​ពិសេស​គឺ​ការ​វាយប្រហារ​លើ​វេជ្ជបណ្ឌិត​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​ម្នាក់​ក៏ដោយ។

នាង​បាន​ចោទ​សួរ​ថា៖ «ហេតុអ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ធ្វើ​បាប​មនុស្ស​ម្នាក់​គ្រាន់​តែ​ដោយសារ​គាត់​មាន​ដើម​កំណើត​អាស៊ី? តើ​អ្នក​អាច​បន្ទោស​លើ​មនុស្ស​ម្នាក់​ថា​ជា​អ្នក​បង្ក​ជំងឺ​រាតត្បាត​យ៉ាង​ម៉េច​កើត? តើ​អ្នក​បញ្ចញ​កំហឹង ​និង​វាយ​ធ្វើ​បាប​មនុស្ស​ម្នាក់​យ៉ាង​ម៉េច​កើត?» ។

នាង Dechen បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ភាសា​ទីបេ​ថា៖ «ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​យល់​កាន់​តែ​ច្បាស់​អំពី​ភាពស្រដៀង​គ្នា​របស់​យើង។ យើង​មាន​មនុស្ស​ចាស់​ដូចគ្នា។ ពួកគាត់​មាន​សេចក្តី​ត្រូវការ​ដូចៗគ្នា ទោះជា​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ណាក៏ដោយ។

លោក Tien Tan Vo វ័យ ៤៤ ឆ្នាំ​ បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពី​មហាវិទ្យាល័យ​វេជ្ជសាស្ត្រ​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ Ross University នៅ​ដែនដី West Indies ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​លោក​ជា​ប្រធានពេទ្យ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​វេជ្ជសាស្រ្ត VO ក្នុង​ស្រុក Imperial Valley រដ្ឋ California ​ដែល​ជា​តំបន់​កសិកម្ម​មាន​ព្រំប្រទល់​ជាប់​ប្រទេស​ម៉ិកស៊ិក។

លោក​បាន​ចាប់ផ្តើម​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺកូវីដ១៩ ​កាល​ពី​ខែមីនា​ឆ្នាំមុន​ ជា​ពេល​ដែល​លោក​ប្រឈម​នឹង​ការ​លំបាក​បំផុត​ដោយ​សារ​ជំងឺ​រាតត្បាត។ លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «យើង​គ្មាន​ឧបករណ៍​ធ្វើ​តេស្ត​គ្រប់គ្រាន់​ទេ​នៅ​ពេល​នោះ»។ អ្នក​ជំងឺ​ចង់​ធ្វើ​តេស្ត «ហើយ​ពួកគេ​អន្ទះអន្ទែង​ ភ័យខ្លាច​និង​ចង់​ដឹង​លទ្ធផល​ភ្លាមៗ។ នោះ​ជា​ពេល​ពិបាក​បំផុត។ គ្មាន​ឧបករណ៍​ធ្វើ​តេស្ត​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ ភ័យ​ខ្លាច​ពី​កម្រិត​នៃ​ការ​រាតត្បាត​ទៀត»។

លោក Vo មាន​កំណើត​នៅ​ខេត្ត Binh Dinh ប្រទេស​វៀតណាម។ លោក​ផ្ញើរ​សំណាក​នៅ​ក្រុង San Diego ​ដើម្បី​វិភាគ​និង​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ជំងឺ​ឲ្យ​រង់ចាំ​លទ្ធផល។

លោក​បាន​រំឮក​ពី​រឿងរ៉ាវ​ពេល​នោះ​ថា​លោក​បាន​ដើរ​ទៅ​កន្លែង​ចត​ឡាន​នៅ​គ្លីនិក​របស់​លោក ​ដើម្បី​ធ្វើ​តេស្ត​អ្នក​ជំងឺ​ម្នាក់​ ដែល​ក្រោយ​មក​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ថា​មាន​ជំងឺកូវីដ១៩ ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ពាក់​ឧបរណ៍​ការពារ​ពេញ​ខ្លួន។ ខ្ញុំ​គ្រប​ពី​ក្បាល​ដល់​ចុង​ជើង​ព្រោះ​យើង​មិន​ទាន់​ដឹង​ពី​រីរ៉ុស​នេះ ​ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​អ្នកជំងឺ​នោះ​បង្ហើប​បង្អួច​ឡាន ហើយ​ពេល​នោះ​នាង​យំ​និង​មិន​អាច​និយាយ​អ្វី​បាន​ទាំង​អស់​ព្រោះ​នាង​ពិបាក​ដក​ដង្ហើម»។

លោក Vo បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ជា​ភាសា​វៀតណាម​ថា ​អ្នកជំងឺនោះត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​មន្ទីពេទ្យ​ក្នុង​តំបន់​ហើយ​ បន្ទាប់​មក​ទៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​វេជ្ជសាស្រ្ត San Diego។ ពេទ្យ​បាន​ដាក់​ឧករណ៍​ជួយ​ដក​ដង្ហើម​ឲ្យ​នាង​ហើយ​គ្រួសារ​របស់​នាង​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។

«១១ ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក ស្រាប់​តែ​នាង​បានធូរស្រាល​ឡើងវិញ​ភ្លាមៗ​ ដោយ​ខ្លួន​ឯង»។

លោក​បាន​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​ម្នាក់​ទៀត ​ដែល​មាន​ចេញ​រោគសញ្ញា។ ពេល​ចូល​មន្ទីពេទ្យ​បាន​ពីរ​បី​ម៉ោង​ដំបូង ​អ្នកជំងឺ​នោះ​អាច​ងើប​ដើរ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន។​ ប៉ុន្តែ​ស្អែក​ឡើង​អ្នក​ជំងឺ​នោះ​មិន​អាច​ដើរ​បាន​ហើយ​ភ្លាមៗ​ ត្រូវ​បញ្ជូល​សារ៉ូម​និង​បញ្ជូល​ឈាម។ ​ប៉ុន្តែ​ លោកថា «យើង​មិន​អាច​ជួយ​សង្គ្រោះ​ជីវិត​គាត់​បាន»។ ៤ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ពីការ​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ដំបូង​ បុរសនោះ​បានក្លាយ​ជា​អ្នក​ជំងឺ​ទី១ ​របស់​លោក Vo ​ដែល​បាន​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ជំងឺ​កូវីដ១៩។

លោក Vo មិន​ដឹង​ត្រូវ​និយាយ​ដូចម្តេច​ប្រាប់​ទៅ​គ្រួរសារ​អ្នក​ជំងឺ​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​លោក​និង​បាន​និយាយ​ប្រាប់​លោក​ថា៖ «លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត Vo លោក​បាន​ព្យាយាម​អស់​ពី​សមត្ថភាព​ហើយ។ កុំ​បារម្ភ​អី។ កុំ​ព្រួយ​កង្វល់​អី។ ពួកគេ​ថែម​ទាំង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បន្ត​ជួយ​មនុស្ស​ផ្សេង​ទៀត»។

អ្នកស្រី Anchalee Dulayathitikul វ័យ ៥៥ ឆ្នាំ ​គឺ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​ម្នាក់​ទៀត។

អ្នកស្រី​បាន​មក​ដល់​សហរដ្ឋអាមេរិក​កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០១៤ បន្ទាប់​ពី​អ្នកស្រី​សម្រេច​ចិត្ត​ចង់​ឲ្យ​កូនៗ​អ្នកស្រី​មក​រៀន​នៅសហរដ្ឋ​អាមេរិក។ អ្នកស្រី​បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​ជាង ៣០ ​ឆ្នាំ​ហើយ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ការ​ស្លាប់​និង​ការ​ចាប់​កំណើត​ជា​ច្រើន ​ប៉ុន្តែ​ស្ថានភាព​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​វា​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​សោះ​សម្រាប់​ខ្ញុំ»។

អ្នកស្រីថា ​អ្នកស្រីមិន​តាមដានតួលេខ​មនុស្ស​ឆ្លង​និង​ស្លាប់​ទេ ​ព្រោះ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ធ្លាក់​ទឹកចិត្ត។

អ្នកស្រី Anchalee Dulayathitikul វ័យ ៥៥ ឆ្នាំ ​គឺ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​ម្នាក់ ប្រចាំមជ្ឈមណ្ឌល​វេជ្ជសាស្រ្ត​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ University of Maryland Upper Chesapeake Medical Center។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Anchalee Dulayathitikul)
អ្នកស្រី Anchalee Dulayathitikul វ័យ ៥៥ ឆ្នាំ ​គឺ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​ម្នាក់ ប្រចាំមជ្ឈមណ្ឌល​វេជ្ជសាស្រ្ត​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ University of Maryland Upper Chesapeake Medical Center។ (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ Anchalee Dulayathitikul)

អ្នកស្រី​ជ្រើសរើស​ធ្វើ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា ​ព្រោះ​ជីតា​របស់​អ្នកស្រី​គិត​ថា ​អ្នកស្រី​មាន​ជា​មនុស្ស​ចិត្ត​ល្អ​ចេះ​ថែ​ទាំ​អ្នក​ដ៏ទៃ។ អ្នកស្រី Dulayathitikul បាន​ទទួល​សញ្ញាប័ត្រ​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​និង​ឆ្មប ​ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៨ ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Chiang Mai ក្នុង​ប្រទេសថៃ ។ ជាង ២៥ ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ​អ្នកស្រី​បាន​ប្រលង​ជាប់​គ្រប់​វិញ្ញាសារ​ដែល​ត្រូវការ​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នកស្រី​បាន​ទទួល​បាន​សញ្ញាបត្រ​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​ក្នុ​ងរដ្ឋ Maryland សម្រាប់​ការងារ​មើល​ថែ​ដំបូង​របស់​អ្នកស្រី។

អ្នកស្រី​ធ្វើ​ការ​នៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​វេជ្ជសាស្រ្ត​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ University of Maryland Upper Chesapeake Medical Center ហើយ​មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក អ្នកស្រី​បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ជា​ភាសាថៃ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​បទ​ពិសោធន៍ ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​វិធី​ដើម្បី​ថែទាំ​អ្នក​ជំងឺកូវីដ១៩ ​ឲ្យ​បាន​ជោគជ័យ»។

អ្នកស្រី Dulayathitikul មាន​គម្រោង​ទៅ​លេង​ម្តាយ​អ្នកស្រី​ដែល​មាន​សុខភាព​មិន​ល្អ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេសថៃ ​ពេលណា​ដែល​ការ​រាតត្បាត​និង​ការ​រឹតត្បិត​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ធូស្រាល​ឡើងវិញ។ អ្នកស្រី​នឹង​ត្រឡប់​មក​រដ្ឋ Maryland វិញ​ ដើម្បី​កូនៗ​អ្នកស្រី​និង​អាជីព​របស់​អ្នកស្រី «ព្រោះ​អ្នកស្រី​ស្រឡាញ់​អាជីព​នេះ​ណាស់»។

អ្នកស្រី Darunee Rasameloungon វ័យ ៤១ ឆ្នាំ​ ជា​អ្នកស្រុក​បាំងកក ​និង​បាន​មក​ដល់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩១​ ជាមួយ​គ្រួសារ​អ្នកស្រី​ដើម្បី​មក​រួមរស់​ជា​មួយ​ឪពុក​អ្នកស្រី ​ដែល​មក​រស់​នៅ​អាមេរិក​មុន​អ្នកស្រី។ អ្នកស្រី​ចង់​ក្លាយ​ជា​វិស្វករ​ឬ​ជា​ភ្នា​ក់ងារ FBI រហូត​ដល់​ពេល​អ្នកស្រី​បាន​ជួយ​ថែ​ទាំ​បងប្អូន​ជីដូន​មួយ​ម្នាក់ ​ដែល​ត្រូវ​ឡាន​បុក​បណ្តាល​ឲ្យ​បាក់​ដៃ​និង​ជើង។

នៅ​ពេល​អ្នកស្រី​សម្រេច​ចិត្ត​រៀន​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​ឪពុក ​អ្នកស្រី​បាន​ប្រាប់​អ្នកស្រី​ថា ​លោក​មិន​អាច​សន្សំ​ប្រាក់​ពី​ការ​ដឹក​ជញ្ជូន​ភីហ្សា​សម្រាប់​បង់​ថ្លៃ​សាលា​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ទេ។ អ្នកស្រី Rasameloungon​បាន​ស្តាប់​យោបល់​របស់​អ្នកប្រឹក្សា​នៅ​វិទ្យាល័យ ​ដែល​អ្នកស្រី​រៀន​រៀន​បាន​ពិន្ទុ​ល្អ​ ស័្មគ្រ​ចិត្ត​ជួយ​ធ្វើ​ការងារ​និង​សកម្មភាព​របស់​សាលា ​រហូត​ដល់​អ្នកស្រី​ទទួល​បាន​អាហាររូបករណ៍​បង់​ថ្លៃ​រៀន ​៤ ឆ្នាំ​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​ George Mason University ​ក្នុង​ស្រុក Fairfax រដ្ឋ Virginia។ អ្នកស្រី​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​នៅក្នុង​ឆ្នាំ ២០១១ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ធ្វើ​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​នៅ​មន្ទីពេទ្យ Fairfax ​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ ២០០៨ មក។

អ្នកស្រី​បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ជា​ភាសា​ថៃ​ថា៖ «អាណោចអធ័ម​ណាស់​នៅ​ពេល​ ដែល​យើង​ត្រូវ​រុំ​ខ្ចប់មនុស្ស​ដាក់​ក្នុង​ថង់។ អ្នក​ដឹង​ទេ​ ពួកគេ​បាន​ស្លាប់​តែ​ម្នាក់​ឯង។ ពួកគេ​ស្លាប់​ដោយ​គ្មាន​អ្នកណា​នៅ​ជាមួយ​ហើយ​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​មិន​អាច​មក​នៅ​ជិត​បាន។ ការ​ស្លាប់​ដោយគ្មាន​សាច់​ញាតិ​នៅ​ក្បែរ ពិតជា​រឿង​សោកសៅ​ណាស់។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អើយ! ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​សោកស្តាយ​ចំពោះ​ពួកគេ​ណាស់។ នេះ​ជារឿង​ពិត។ រឿង​នេះ​អាច​កើត​ឡើង​លើ​អ្នក​គ្រប់​គ្នា»។

ទោះ​បី​ជា​អ្នកស្រី Rasameloungon មាន​បំណង​បន្ត​អាជីព​របស់​អ្នកស្រី​ជា​គិលានុបដ្ឋាយិកា​ក្នុង​សហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បី​នៅ​ជិត​កូនប្រុស​របស់​អ្នកស្រី យ៉ាង​ណា​ក្តី​ក៏ ​អ្នកស្រី​ចង់​សម្រាក​ឲ្យ​បាន​យូរ​នៅក្នុង​ប្រទេសថៃ​នៅ​ពេល​ការរាត​ត្បាត​បានធូរ​វិញ​ព្រោះ​ថា «ជំងឺ​កូវីដ១៩ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ដឹងថា​អ្នកស្រី​ចង់​ចំណាយ​ពេល​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ​អ្នកស្រី»។

លោក ហេង លីមអ៊ី​ អាយុ ៣៨ ឆ្នាំ​កើត​នៅ​ក្រុង Menifeeរដ្ឋ California។ ឪពុកម្តាយ​របស់​លោក​ជា​ជនភៀសខ្លួន​មក​ពី​ប្រទេសកម្ពុជា។ លោក​បម្រើ​ការងារ​នៅ​កងទ័ព​ជើង​អាកាស​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​អស់​រយៈពេល​៣ឆ្នាំ​ដែល​ភាគច្រើន​នៅ​ភាគ​ខាងត្បូង​រដ្ឋ California។

លោក ហេង លីមអ៊ី​ អាយុ ៣៨ ឆ្នាំ​ កើត​នៅ​ក្រុង Menifee រដ្ឋ California កំពុងធ្វើការនៅ​ឯ​មន្ទីពេទ្យ​សហគមន៍ Redlands Community Hospital និង​មន្ទីពេទ្យ San Gorgonio Memorial (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ ហេង លីមអ៊ី​)
លោក ហេង លីមអ៊ី​ អាយុ ៣៨ ឆ្នាំ​ កើត​នៅ​ក្រុង Menifee រដ្ឋ California កំពុងធ្វើការនៅ​ឯ​មន្ទីពេទ្យ​សហគមន៍ Redlands Community Hospital និង​មន្ទីពេទ្យ San Gorgonio Memorial (រូបថតផ្តល់ឲ្យដោយ ហេង លីមអ៊ី​)

លោក លីមអ៊ី​ បាន​និយាយ​ថា​៖ «គេ​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​តាម​មូលដ្ឋាន​ទ័ព​នៅ​ជុំវិញ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ពី​តម្លៃ​នៃភាពចម្រុះជាតិ​សាសន៍​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិកកាន់​តែ​ខ្លាំង​»។

អ្នក​ផ្តល់​ដំបូន្មាន​របស់​លោក​ក្នុង​ទ័ព​ជើង​អាកាស​បាន​ណែនាំ​លោក​ចាប់​អាជីព​ជា​គិលានុបដ្ឋាក​ ហើយ​លោក​បាន​ទទួល​សញ្ញាបត្រ​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​គិលានុបដ្ឋ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Columbia។ លោក​បាន​បង្កើត​បណ្តាញ​ដែល​ឲ្យ​ដំណឹង​លោក​ជា​មុន ​អំពី​ការរាតត្បាត​ជំងឺកូវីដ១៩ ​ក្នុង​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ​និង​នៅ​ទី​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត។ លោក​ធ្វើ​ការ​នៅ​ឯ​មន្ទីពេទ្យ​សហគមន៍ Redlands Community Hospital និង​មន្ទីពេទ្យ San Gorgonio Memorial។

ការ​កើន​ឡើង​ករណី​ឆ្លង​កូវីដ១៩ ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ក្នុង​ខែ​តុលា​ និង​បាន​បន្ត​ដល់​ខែធ្នូ។ លោក​បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ភាសា​ខ្មែរ​ថា៖

«គ្មានចំណុចណាមួយ​ដែល​អាច​និយាយថា​ជា​ចំណុច​អាក្រក់​បំផុតនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថា ​ពេលវេលា​ធ្វើការ​ដែលមាន​រយៈពេល​ជា​ច្រើន​ម៉ោង​ក្នុង​មួយថ្ងៃៗ ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការលំបាក»។

សម្រាប់​លោក​ អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​រីករាយ​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​គឺ «ការដែល​លោក​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ក្រុម​ការងារ» ដែល​រួម​ទាំង​អ្នក​បោសម្អាត​ក្នុង​មន្ទីពេទ្យ​អ្នក​ដឹក​ជញ្ជូន​ឧបករណ៍​ការពារ​និង​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​សហគមន៍​ដែល​ផ្តល់ «សារ​ត្រឹមត្រូវ ព័ត៌មាន​ត្រឹមត្រូវ»​ ដើម្បី​យក​ឈ្នះ​លើ «ព័ត៌មាន​មិន​ត្រឹមត្រូវ»។

សម្រាប់​លោក Conners ការងារ​ជា​ក្រុម​ស្រដៀង​គ្នា​នេះ ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​នាំ​ឲ្យ​លោក​មាន​មោទនភាព​ខ្លាំង​បំផុត​នៅ​អំឡុង​ការរាតត្បាត​នេះ ​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកជំងឺ​ «ចេញ​ពី​បន្ទប់ ICU។ នេះ​ជា​ជោគជ័យ​ដ៏​ធំធេង​របស់​ក្រុមការងារ​យើង​»៕

ប្រែសម្រួលដោយអ្នកស្រី ស៊ូ ពេជ្រចិន្តា

XS
SM
MD
LG