ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន ប្រទេស​ចិន បញ្ចេញ​មតិ​អំពី​ការ​ផ្ទុះ​ឡើង​នូវ​មេរោគ​កូរ៉ូណាវីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី


ពលរដ្ឋ​ចិន​នាំ​គ្នា​លាង​សម្អាត​ដៃ​និង​ពាក់ម៉ាស​មុខ​ក្នុង​អំឡុងពេល​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចូលឆ្នាំ​ចិន ដោយសារ​ខ្លាច​ឆ្លង​មេរោគ​កូរ៉ូណា​វីរុស​ប្រភេទថ្មី។

ទីក្រុង​អ៊ូហាន នៃ​ខេត្ត​ហ៊ូប៉ី ប្រទេស​ចិន មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី​ថា​ជា​មជ្ឈមណ្ឌល​សំខាន់​នៃ​ការ​ដឹក​ជញ្ជូន និង​ផលិតកម្ម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចំណុច​ប្រសព្វ​នៃ​ទន្លេ Han និង​ទន្លេ Yangtze។

សព្វថ្ងៃ​នេះ ទីក្រុង​អ៊ូហាន ដែល​ជា​រឿយៗ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រៀប​ប្រដូច​ទៅ​នឹង​ទីក្រុង Chicago របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នោះ ត្រូវ​បាន​គេ​ល្បី​ថា​ជា​កន្លែង​ផ្ទុះ​ឡើង​នូវ​មេរោគ​កូរ៉ូណាវីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី​ដ៏​កាច​សាហាវ​មួយ។

តាំង​ពី​មាន​ការ​ផ្ទុះ​ឡើង​នូវ​មេរោគ​នេះ​មក ទីក្រុង​នេះ​គឺ​ជា​ទីក្រុង​ដំបូង​គេ​បង្អស់​ដែល​អាជ្ញាធរ​ចិន​បាន​បិទ​ក្នុង​គោល​បំណង​ដើម្បី​រារាំង​មិន​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លង​រាលដាល​នូវ​មេរោគ​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ជំងឺ​ដូចជា​ជំងឺ​រលាក​សួត​នេះ។

ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​មតិ​យោបល់​របស់​ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន ដែល VOA ភាសា​ចិន ប្រមូល​បាន។ ឈ្មោះ​ដែល​ប្រើ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ គឺ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ទាំង​នោះ​ជា​អ្នក​ផ្ដល់​ឲ្យ។

ពលរដ្ឋ​ចិន​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ដំណើរ​រត់ភៀសខ្លួន​ពីការ​ឆ្លង​រាលដាល​មេរោគ​កូរ៉ូណា​វីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី។
ពលរដ្ឋ​ចិន​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ដំណើរ​រត់ភៀសខ្លួន​ពីការ​ឆ្លង​រាលដាល​មេរោគ​កូរ៉ូណា​វីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី។

ទាក់ទិន​នឹង​ជម្រើស​នៃ​ការ​គេច​ចេញ ឬ​ក៏​បន្ត​រស់នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន

នៅ​លើ​បណ្ដាញ​សង្គម​តាម​អ៊ីនធឺណិត អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ឈ្មោះ Siwen បាន​រៀបរាប់​អំពី​ការ​គេច​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​អ៊ូហាន ថា​ជា «រាត្រី​ដ៏​រន្ធត់​តក់ស្លុត​មួយ» និង​បាន​បញ្ចេញ​កំហឹង​ដាក់​អាជ្ញាធរ​ដែល​ខ្លួន​អះអាង​ថា «គ្មាន​ការ​អៀន​ខ្មាស់» ដែល​បាន​បិទ​ទីក្រុង​អ៊ូហាន នៅ​ពេល​យប់។

ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​មតិ​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​លោក Siwen នេះ ដែល​បាន​បង្ក​ឲ្យ​ការ​ជជែក​ដេញដោល​លើ​បញ្ហា​ថា​តើ​គួរ​គេច​ចេញ ឬ​ក៏​បន្ត​រស់នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន។

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​បង្ហាញ​ការ​គាំទ្រ​ចំពោះ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​លោក Siwen នៅ​ក្នុង​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​អ៊ូហាន ជាមួយ​នឹង​ជីដូន​របស់​លោក និង​ក្រុម​គ្រួសារ​សាច់​ថ្លៃ​របស់​លោក។ អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ដែល​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា People in Dreams បាន​និយាយ​ថា៖ «ការ​គេច​ចេញ​គឺ​ជា​សិទ្ធិ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​គិត​ថា​អ្នក​គឺ​ជា​មនុស្ស​អាត្មា​និយម​នោះ​ទេ»។

អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ទៀត​ដែល​ប្រើ​ឈ្មោះ​ថា The Lone Ranger បាន​គាំទ្រ​លោក Siwen ដោយ​បាន​និយាយ​ថា៖ «ទីក្រុង​អ៊ូហាន​នឹង​ប្រឈម​នឹង​វិបត្តិ​មនុស្ស​ធម៌​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ខាង​មុខ​នេះ»។ ចំណែក​ឯ​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ Li Ming Tao បាន​បញ្ជាក់​ថា៖ «ដោយសារតែ​រដ្ឋាភិបាល​បរាជ័យ​នៅ​ក្នុង​ការ​រារាំង​រោគ​រាតត្បាត​ដែល​គំរាមកំហែង​ដល់​សុខភាព​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន​នេះ ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​សិទ្ធិ​គេច​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នេះ ដោយសារតែ​ពួកគេ​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ការ​ព្យាបាល​ត្រឹមត្រូវ។ សូម្បីតែ​អ្នក​ជំងឺ​ក៏​គេច​ចេញ​ផង​ដែរ។ បើ​តាម​ទស្សនៈ​មនុស្សធម៌ នេះ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​គេ​អាច​យល់​បាន»។

ប៉ុន្តែ អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​បាន​រិះគន់​លើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​លោក Siwen នៅ​ក្នុង​ការ​គេច​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​អ៊ូហាន នេះ ដោយ​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា អ្នក​ឯង​នឹង​ស្លាប់​ឲ្យ​បាន​ឆាប់។ កុំ​ចម្លង​មេរោគ​នេះ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង»។ ចំណែក​ឯ​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ទៀត​ចោទ​ជា​សំណួរ​ថា៖ «តើ​អ្នក​ឯង​ចង់​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆ្លង​រាលដាល​នៃ​មេរោគ​រាតត្បាត​នេះ​មែន​ទេ?»។

លោក Siwen បាន​ឆ្លើយតប​ទៅ​នឹង​ការ​រិះគន់​ទាំង​នោះ ដោយ​និយាយ​ថា ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​តឹងតែង​រួច​ហើយ មុន​ពេល​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​អ៊ូហាន ដែល​នៅ​ពេល​នោះ អាជ្ញាធរ​មិន​ទាន់​បិទ​ទីក្រុង​នោះ​នៅ​ឡើយ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​កំពុង​រស់នៅ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​ពី​គេ​នៅ​ក្នុង​ទីតាំង​មួយ ដែល​លោក​មិន​បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់។

ពលរដ្ឋ​ចិន​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចូលឆ្នាំ​ចិន​ដោយ​ស្ងាត់​ជ្រងំ ដោយសារ​តែ​ខ្លាច​ការ​ឆ្លង​មេរោគ​កូរ៉ូណា​វីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី។
ពលរដ្ឋ​ចិន​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចូលឆ្នាំ​ចិន​ដោយ​ស្ងាត់​ជ្រងំ ដោយសារ​តែ​ខ្លាច​ការ​ឆ្លង​មេរោគ​កូរ៉ូណា​វីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី។

ទាក់ទិន​នឹង​ការ​សម្រេច​ជា​ផ្លូវការ​នៅ​ក្នុង​ការ​បិទ​ទីក្រុង​អ៊ូហាន

អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​តាម​អ៊ីនធឺណិត​ម្នាក់​ដែល​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ បាន​និយាយ​ថា៖ «វា​ប្រៀប​ដូចជា​ការ​ឆ្លើយតប​បែប​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ​មួយ​ចំពោះ​គ្រោះ​អាសន្ន​ដូច្នេះ​ដែរ។ វិធានការ​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​វិបត្តិ និង​ធនធាន​ផ្នែក​វេជ្ជសាស្ត្រ​របស់​ជាតិ​មិន​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ប្រកប​ដោយ​ប្រសិទ្ធភាព​នោះ​ទេ»។

អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​តាម​អ៊ីនធឺណិត​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ​ម្នាក់​ទៀត បាន​បង្ហោះ​សារ​ដូច្នេះ​ថា៖ «ភាព​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ ការ​ខក​ចិត្ត និង​កំហឹង​របស់​ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន​រាប់​លាន​នាក់ ដែល​រង​ការ​គំរាម​កំហែង​ដោយសារ​មេរោគ​នេះ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ពិបាក​នឹង​ស្រមើស្រមៃ​បាន​ណាស់»។

គ្រូ​បង្រៀន​ចូល​និវត្តន៍​ម្នាក់​ឈ្មោះ Liu បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់ VOA នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​ថា៖ «មេរោគ​នេះ​មិន​ខ្លាំងក្លា​ដូច​មេរោគ SARS នោះ​ទេ។ ប្រសិនបើ​យើង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​វា ហើយ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​សហការ​គ្នា នោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា មេរោគ​នេះ​នឹង​មិន​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​មហន្តរាយ​នោះ​ឡើយ»។

រី​ឯ​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ឈ្មោះ Zhong បាន​សរសេរ​នៅ​លើ Twitter ថា៖ «ចាប់​តាំង​ពី​មាន​ដំណឹង​អំពី​មេរោគ​នេះ​ដំបូង​មក ខ្ញុំ​បាន​គិត​ថា មេរោគ​នេះ​អាច​ឆ្លង​ពី​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៅ​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​មួយ​ចំនួន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ និង​ជា​មេរោគ​ដែល​អាច​បង្ការ និង​គ្រប់គ្រង​បាន ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​មេរោគ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​បិទ​ទីក្រុង​អ៊ូហាន​ដោយ​ស្លន់ស្លោ ក្នុង​ពេល​ពីរ​សប្ដាហ៍​ក្រោយ​មក។ វា​ជា​រឿង​អយុត្តិធម៌​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន​នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​រង​នូវ​ផល​វិបាក​ទាំង​នេះ ដោយសារតែ​របប​ដឹកនាំ​ផ្ដាច់ការ​អាត្មា​និយម និង​អសមត្ថភាព​នេះ»។

អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ Lee បាន​ប្រាប់ VOA នៅ​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​ថា៖ «នេះ​មិន​មែន​ជា​ទង្វើ​បែប​មនុស្ស​ធម៌​នោះ​ទេ ដោយសារតែ​ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន​មិន​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​នោះ​ឡើយ។ ហេតុអ្វី​ពួកគេ​ត្រូវ​គេ​ហាម​ឃាត់​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នោះ?»។

ចំណែក​ឯ​អ្នក​បញ្ចេញ​មតិ​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ Chang បាន​និយាយ​ថា៖ «ប្រទេស​នេះ​កំពុង​ជួប​ភាព​ចលាចល​ទាំង​ស្រុង។ មន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​មាន​តួនាទី​ជួយ​តែ​ថ្នាក់​លើ មិន​មែន​ជួយ​ពលរដ្ឋ​ដែល​នៅ​ក្រោម​នោះ​ទេ។ យើង​ប្រៀប​ដូចជា​ស្លឹក​ខ្ទឹម​ដែល​មាន​មើម​រួម​គ្នា​អញ្ចឹង»។

នៅ​តាម​អ៊ីនធឺណិត ស្លឹក​ខ្ទឹម​ដែល​មាន​មើម​រួម​គ្នា​នេះ​មាន​អត្ថន័យ​ដូច​ទៅ​នឹង​កូន​ចៀម​ក្នុង​ពិធី​បូជា​យញ្ញ ឬ​ក៏​អ្នក​ដែល​មាន​ជីវិត​សម្រាប់​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ដូច្នេះ​ដែរ ជា​ពិសេស​គឺ​រដ្ឋាភិបាល និង​សាជីវកម្ម​ធំៗ។

អ្នកស្រី Ge ដែល​ជា​ពលរដ្ឋ​ចូល​និវត្តន៍​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ប៉េកាំង បាន​ប្រាប់ VOA ថា ពលរដ្ឋ​ក្រុង​អ៊ូហាន​ជា​អ្នក​ធ្វើ «ពលិកម្ម»។ អ្នកស្រី​បញ្ជាក់​ដូច្នេះ​ថា៖ «ការ​ធ្វើ​ពលិកម្ម​របស់​ពួកគេ​នឹង​នាំ​សន្តិភាព និង​សុខភាព​ល្អ​ដល់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា។ ខ្ញុំ​ពិតជា​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​ការ​ពលី​របស់​ពលរដ្ឋ​នៃ​ទីក្រុង​អ៊ូហាន»។

ទាក់ទិន​នឹង​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ចូល​ឆ្នាំ​ចិន​ដែល​ត្រូវ​បាន​ខកខាន​ដោយ​សារ​មេរោគ​រាតត្បាត​នេះ

នាង Han ដែល​ជា​និស្សិត​ជាតិ​សាសន៍ Uighur ម្នាក់ នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន បាន​បង្ហោះ​សារ​ថា នាង​បាន​យំ នៅ​ពេល​នាង​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​ប្រាប់​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​នាង​នៅ​ក្នុង​តំបន់ Xinjiang ថា នាង​មិន​អាច​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ នាង​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​មិន​បន្ត​ការ​សន្ទនា​តាម​វីដេអូ​ជាមួយ​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​នាង ដោយ​នាង​ខ្លាច​ឪពុក​ម្ដាយ​នាង​ឃើញ​នាង «យំ» ដោយសារតែ​នាង​មិន​អាច​ទៅ​ផ្ទះ​ឆ្លង​ឆ្នាំ​ថ្មី​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​នាង​បាន​។ នាង​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​សារ​បង្ហោះ​ដូច្នេះ​ថា៖ «គ្មាន​និស្សិត​ផ្សេងទៀត គ្មាន​មិត្តភ័ក្ដិ គ្មាន​គ្រួសារ គ្មាន​ម្ហូប​អាហារទេ»។

លោក ប៉ែន បារាំង ​និស្សិត​ខ្មែរ​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត ផ្នែក​កម្មវិធី​សិក្សា​និង​វិធីសាស្ត្រ​បង្រៀន ដែល​កំពុង​សិក្សា​នៅក្រុង​អ៊ូហាន ប្រទេស​ចិន។
លោក ប៉ែន បារាំង ​និស្សិត​ខ្មែរ​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត ផ្នែក​កម្មវិធី​សិក្សា​និង​វិធីសាស្ត្រ​បង្រៀន ដែល​កំពុង​សិក្សា​នៅក្រុង​អ៊ូហាន ប្រទេស​ចិន។

លោក ប៉ែន បារាំង វ័យ​៣០​ឆ្នាំ ដែល​កំពុង​សិក្សា​ថ្នាក់​អនុ​បណ្ឌិត​ផ្នែក​កម្មវិធី​សិក្សា និង​វិធីសាស្ត្រ​បង្រៀន ជា​និស្សិត​ខ្មែរ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​និស្សិត​ខ្មែរ​យ៉ាង​តិច ១៩ នាក់ ដែល​ត្រូវ​បាន​ជាប់​គាំង​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន។

លោក​បាន​ប្រាប់ VOA ​ខ្មែរ អំពី​ការ​ប្រែប្រួល​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អ៊ូហាន ដែល​លោក​បាន​រស់នៅ​អស់​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ។

លោក​បញ្ជាក់​ដូច្នេះ​ថា៖ «មុន​ថ្ងៃ​ដែល​គេ​ប្រកាស​បិទ​អ៊ូហាន​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ម្សិលមិញ [ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ទី ២៣ ខែ​មករា] ហ្នឹង ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទិញ​ផ្លែឈើ ទិញ​ម្ហូប​អី​យក​មក​ស្ដុក​ទុក​ញ៉ាំ​ហ្នឹង ទិដ្ឋភាព​គឺ​ស្ងាត់ ស្ងាត់​មែនទែន ស្ងាត់​មិន​ធ្លាប់​មាន​ទេ ទីក្រុង​អ៊ូហាន​ធ្លាប់​តែ​អ៊ូអរ»។

លោក​បាន​បន្ត​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម [ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ចិន] បាន​សប្បាយ [កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន]។ ខាង​សាលា​គេ​មាន​រៀបចំ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់ គេ​មាន​ឲ្យ​អាំងប៉ាវ​អី។ តែ​ឆ្នាំ​នេះ​ក៏​គេ​ធ្វើ​ដែរ ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម​ដែរ​ឆ្នាំ​នេះ ទៅ​ចូលរួម​ដែរ ហើយ​ដល់​ពេល​ដែល​ផ្ទុះ​អាហ្នឹង [មេរោគ​កូរ៉ូណាវីរុស​ប្រភេទ​ថ្មី] មក គ្រាន់តែ​ទៅ​ដល់ គេ​ឲ្យ​អាំងប៉ាវ​ហើយ ខាង​សាលា​គេ​បញ្ជាក់​ថា គេ​ឲ្យ​មក​បន្ទប់​វិញ។ គេ​ថា​អត់​មាន​ការ​ជួបជុំ​យូរ​ទេ... អត់​មាន​ឲ្យ​នៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ដូច​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​ទេ»៕

លោក សឹង សុផាត នៃVOA​ខ្មែរ​ចូលរួម​ចំណែក​ដល់​សេចក្ដីរាយការណ៍​នេះ។

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​លោក ភី សុភាដា

XS
SM
MD
LG