ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ស្ត្រី​ឥណ្ឌា​ជា​ច្រើន​ជឿ​ថា​​ការ​តស៊ូ​ដើម្បី​សមភាព​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ទេ


ស្រ្តីកាន់សាសនា​ហិណ្ឌូ​តវ៉ា​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ចេញ​សេចក្តីសម្រេច​ដក​បំរាម​មិន​ឲ្យស្ត្រី​ដែល​មាន​វ័យ​មាន​រដូវ​អាច​ចូល​ព្រះវិហារ​ជា​ទី​សក្ការៈ​កាលពី​ថ្ងៃពុធ​ទី០២ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៩។

នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ Kerala នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ក្នុង​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ មាន​រឿង​ចម្រូងចម្រាស​មួយ​បើក​កើត​ឡើង​ក្រោយ​ពី​តុលាការ​កំពូល​ឥណ្ឌា​បាន​ចេញ​សេចក្តីសម្រេច​ដក​បំរាម​មិន​ឲ្យស្ត្រី​ដែល​មាន​វ័យ​មាន​រដូវ​អាច​ចូល​ព្រះវិហារ​ជា​ទី​សក្ការៈ​របស់​សាសនិក​ហិណ្ឌូ​មួយ​កន្លែង។

នាង​ Radhika Nair និស្សិត​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច​ដែល​ទើបចេញពី​ទស្សនា​ពិព័រណ៍​សិល្បៈ​នៅ​ទី​ក្រុង​ Kochi នៃ​រដ្ឋ Kerala ថ្លែង​ថា៖

«តាំង​ពី​កុមារភាព​មក​ម៉្លេះ ខ្ញុំ​តែង​យល់​ថា ទម្លាប់​(បុរាណ)​ទាំង​នេះ​គួរ​តែ​ត្រូវ​ថែរក្សា​ទុក ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថាជំនឿ​ទាំង​នោះ​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ច្បាប់​ទេ»។

នាង Radhika បាន​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​រក​ប្រពៃណី​ចំណាស់​រាប់​សតវត្ស​ដែល​បាន​ហាម​មនុស្ស​ស្រី​រវាង​អាយុ​១០​ដល់​៥០​ឆ្នាំ​ មិន​ឲ្យ​ឡើង​កាំ​ជណ្ដើរ​មាស​ទាំង​១៨​កាំ​ដែល​នាំ​ទៅ​កាន់​វិហារ Sabarimala ដែល​ជា​ទី​សក្ការៈ​សំខាន់​បំផុត​មួយ​របស់​សាសនា​ហិណ្ឌូ។ ថ្មីៗ​នេះ​មាន​រឿង​ចម្រូងចម្រាស​ដ៏​ខ្លាំងមួយ​កើត​ឡើង ទាក់ទង​នឹង​ព្រះវិហារ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​ក្នុង​រដ្ឋ​ Kerala មួយ​នេះ​ នៅ​ក្រោយ​ពី​តុលាការ​កំពូល​ឥណ្ឌា​បាន​ដក​បំរាម​នេះ​ ដោយ​អះអាងថា វា​ជា​ការ​រើសអើង​ខាង​ភេទ។ បទ​បញ្ជា​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​ជំហាន​ធំ​មួយ​សម្រាប់​សមភាព​ស្ត្រី​ និង​ជា​ការ​បរាជ័យ​ដល់​វប្បធម៌​បិតាធិបតេយ្យ​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ។

ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​ដែល​មាន​អត្រា​ចេះដឹង​ខ្ពស់​ជាង​គេ​របស់​ឥណ្ឌាដែល​នៅ​ភូមិសាស្ត្រ​នៅ​ចុង​ខាង​ត្បូង​ប្រទេស​មួយ​នេះ ទស្សនៈ​អំពី​រឿង​ចម្រូងចម្រាស​នេះ​មាន​ភាព​ស្មុកស្មាញ។ នៅ​តាម​ទី​ក្រុង​និង​ទីប្រជុំជន​នានា​ ពលរដ្ឋ​សាមញ្ញ​ជា​ស្ត្រី​ជា​ច្រើន ​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់​ មាន​ការ​ជឿជាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា ព្រះវិហារ​មិន​មែន​ជា​ទី​កន្លែងសម្រាប់​តស៊ូ​អំពីបញ្ហា​សមភាព​ស្ត្រី​ទេ។ ពួក​គេ​ចង់​ឲ្យ​គេ​រក្សា​ទុកប្រពៃណី​នៅ​ព្រះវិហារ​ Sabarimala ​ដោយ​មិន​មាន​ការ​រំខាន។ ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​តូច​ដែល​មាន​ទស្សនៈ​សេរីនិយម​ជាង​នេះ​ សុំ​មិន​ឲ្យ​មាន​ការ​ដក​ស្រង់​សម្តី​អំពី​រឿង​ចម្រូងចម្រាស​នេះ ដែល​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​ប្រឆាំង​គ្នា​ខ្លាំងក្លា​មិន​ត្រឹម​តែ​ក្នុង​ចំណោម​គណបក្ស​នយោបាយ​ដែល​បាន​ចូល​មក​លូកលាន់​ក្នុង​រឿង​ចម្រូងចម្រាស​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែថែម​ទាំង​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​គ្រួសារ​សាមញ្ញ​ផង។

ស្ត្រី​ក្នុង​វ័យ​មាន​រដូវ ត្រូវ​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិហារ​នេះ ផ្អែក​លើ​ជំនឿ​ពី​បរមបុរាណ​មួយ​ថា​ កាយវិការបែប​នេះ​ជា​ការ​មាក់ងាយ​ដល់​ទេវ​នៃ​វិហារ​គឺ ព្រះ Ayyappa ដែល​គេ​ជឿ​ថា​ ទេវ​ដែល​មិន​ចូល​ចិត្តការ​រួម​ភេទ។ ក្រុម​អ្នកមាន​ជំនឿ​ស៊ប់ ដែល​បាន​ប្តេជ្ញា​ថែរក្សា​ប្រពៃណី​នេះ​ប្រឆាំង​នឹង​សេចក្តី​សម្រេច​របស់​តុលាការ​កំពូល​របស់​ប្រទេស​ បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​ស្ត្រី​មួយ​ក្រុម​ដែល​ព្យាយាម​ចូល​ទៅ​វិហារ Sabarimala ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ថយ​ក្រោយ​វិញ។ មាន​តែ​ស្ត្រី​ពីរ​នាក់​ប៉ុណ្ណោះបាន​លប​ឡើង​ចូល​វិហារ​នេះ​រួច​កាល​ពី​ដើម​ខែ​មករា ​ដោយ​មាន​អប​ដោយ​មន្ត្រី​ប៉ូលិស​ស្លៀកពាក់ស៊ីវិល។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​បាតុកម្ម​ហិង្សា​បាន​ផ្ទុះ​ឡើង ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​នាក់​ក៏​បានទៅ​លាក់​ខ្លួន​និង​ត្រូវ​ទទួល​ការ​ការពារ​ពី​ប៉ូលិស​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ។

អ្នកស្រី​ Kanakadurgaអាយុ​៣៩​ឆ្នាំ​ ដែល​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​កាល​ពី​ពាក់​កណ្តាល​ខែ​មករា ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​សម្រាក​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ក្រោយពី​មាន​ការ​អះអាង​ថា​អ្នកស្រី​ត្រូវ​ម្តាយ​ក្មេក​វាយដំ​និង​ចាក់សោ​មិន​ឲ្យ​ចូល​ផ្ទះ។ បច្ចុប្បន្ន​អ្នកស្រី​កំពុង​ស្នាក់​នៅក្នុង​ទី​ជម្រក​មួយ​កន្លែង​ដែលផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល។ បង​ប្អូន​ប្រុស​របស់​អ្នកស្រី​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ធ្វើ​ការ​សុំ​ទោស​ដល់​ក្រុម​អ្នក​មាន​ជំនឿ​ស៊ប់។ ចំណែកក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ស្ត្រី​ទី​២​ដែល​បាន​លប​ចូល​វិហារចម្រូងចម្រាស​នេះ​ ឈ្មោះ Bindu Ammini អាយុ​៤០​ឆ្នាំ វិញ​បានបង្ហាញ​ការ​គាំទ្រ​អ្នកស្រី​ជាង​ក្រុម​គ្រួសារ​អ្នកស្រី Kanakadurga​ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​អ្នកស្រី Bindu Ammini បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ធ្វើ​ការងារ​ប្រក្រតី​វិញ​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ​ផ្នែក​ច្បាប់។

នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​នៃ​រដ្ឋ Kerala មាន​ពលរដ្ឋ​តិចតូច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ចង់​ការពារ​សកម្មភាពរបស់​ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​លប​ចូល​ក្នុង​វិហារ​ចម្រូងចម្រាស​នេះ ហើយ​ចាត់​ទុក​ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​ថា​ជា​សកម្មជន​ទៅ​វិញ។ អ្នកស្រី Vijay Lakshi អាយុ​៦០​ឆ្នាំ ​អ្នក​មាន​ជំនឿស៊ប់​ទៅ​លើ​ទេវ Ayyappa ថ្លែង​ថា សកម្មភាព​លប​ចូល​វិហារ​សក្ការៈ​របស់​ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​បញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​មាន​ជំនឿ​ពិត​ប្រាកដ​ទេ។

«តាម​រយៈ​សកម្មភាព​ចូល​ទៅ​ទី​នោះ ពួក​គេ​បញ្ជាក់​ថា​ពួក​គេ​មិន​ជឿជាក់​ទៅ​លើ​ប្រពៃណី​នៃ​វិហារ​សក្ការៈ​នេះ​ទេ។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពួក​គេ​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ទី​នោះ? តាម​យោបល់​ខ្ញុំ ស្ត្រី​មិន​គួរ​ចូល​ទៅ​វិហារ Sabarimala ទេ។»

អ្នកស្រី Ammini ថ្លែង​ប្រាប់ VOA ថា អ្នកស្រី​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិហារ​នេះ​ ដើម្បី​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​ខាង​សមភាព​របស់​អ្នកស្រី​ដែល​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ឥណ្ឌា។ អ្នក​ស្រី​ថ្លែង​ថា៖

«រឿង​នេះ​មិន​មែន​ជា​សំណួរ​រវាង​ថា​ តើ​ខ្ញុំ​ជា​សកម្មជន​ឬ​ជា​អ្នក​ជឿ​ប្រតិបត្តិ​ពិត​ប្រាកដ​នោះ​ទេ។ នៅ ប្រទេស​ឥណ្ឌា​មាន​ការ​អនុវត្ត​នីតិរដ្ឋ។ ពលរដ្ឋ​ទាំង​អស់​នៅ​ឥណ្ឌា​មាន​ករណីយកិច្ច​ក្នុង​ការ​គោរព​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​និង​ច្បាប់​ដទៃ​នានា»។

​ប៉ុន្តែ​ទស្សនៈ​មួយ​ដែល​ទទួល​បាន​ការ​គាំទ្រ​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ Kerala គឺ​សំឡេង​ប្រឆាំង​តែ​មួយ​គត់នៃ​គណៈ​ចៅក្រម​ប្រាំ​អង្គដែល​បានចេញ​សេចក្តី​សម្រេចតុលាការ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ​នេះ។ សំឡេង​ប្រឆាំង​នោះ​គឺ​ពី​លោកស្រី Indu Malhotra ដែល​ជា​សំឡេង​ប្រឆាំង​តែ​មួយ​គត់​នៅ​ក្នុង​គណៈ​ចៅក្រម បាន​ថ្លែង​ថា «បញ្ហា​នានា​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ជ្រាលជ្រៅមិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​ជ្រៀតជ្រែកយ៉ាង​ងាយៗដោយ​តុលាការ​ទេ» ហើយ​ថា ការ​អនុវត្ត​នានាខាង​សាសនា​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ផ្អែក​តែ​លើ​មូលដ្ឋាន​នៃ​សិទ្ធិ​ខាង​សមភាព​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។

អ្នកស្រី Smita Subhash ជា​នាយិកា​សាលា​ម្នាក់​ថ្លែង​ថា៖

«ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ជឿស៊ប់​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ដែល​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដែរ។ ខ្ញុំ​ជា​ជន​សាមញ្ញម្នាក់​ដែល​មាន​មនោសញ្ចេតនា​គ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម​មួយ​ វា​ជា​ការ​ប្រសើរ​ដែល​យើង​គួរ​គោរព​តាម​ច្បាប់​និង​បទបញ្ជា​នៃ​សង្គម​នោះ​ នេះ​ជា​រឿង​សំខាន់»។

អ្នក​ខ្លះ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា រដ្ឋ​ Ker ala មាន​វិហារ​មួយ​ដែល​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បុរស​ចូល​ក្នុង​ថ្ងៃ​ខ្លះ។ ពលរដ្ឋ​ជា​ច្រើន​ដែល​មិន​កាន់​សាសនា​ហិណ្ឌូ​ក៏​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​គេ​ចាត់​ទុក​ទំនៀមទម្លាប់​ខាង​សាសនា​ជា​ផ្នែក​សក្ការៈ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​ ដែល​មិន​គួរ​ជ្រៀតជ្រែក។

អ្នកស្រី Mary Bosco ជា​អ្នកក្រុង Kochi រដ្ឋ Kerala ម្នាក់​ថ្លែង​ថា​៖

«វា​មិន​មែន​ជា​កន្លែង​សម្រាប់​បង្ហាញ​អំពី​ការ​ផ្តល់​សិទ្ធិ​អំណាច​ដល់​ស្ត្រី​ទេ។ វា​មិន​មែន​ជា​កន្លែង​សម្រាប់​បង្កើត​បញ្ហា​នានា​ទេ»។

ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី Ammini ដែល​បាន​លប​ចូល​វិហារ Sabarimala យល់​ផ្ទុយ​ពី​នេះ ហើយ​ថ្លែង​ថា «វិសមភាព​យេនឌ័រ​ក៏​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សាសនា​ដែរ» ហើយ​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ដំណោះស្រាយ​ផ្លូវ​ច្បាប់។ បុរស​ម្នាក់​ដែល​បាន​ជួយ​សម្រួល​ឲ្យ​អ្នកស្រី Ammini អាច​ចូល​ក្នុង​វិហារ Sabarimala បាន​ ដោយ​ធ្វើ​យុទ្ធនាការ​តាម​អ៊ីនធឺណិត គឺ​លោក Shreyas Kanaran ក៏​បាន​អះអាង​ថា សិទ្ធិ​ស្មើ​គ្នា​សម្រាប់​ស្ត្រីអាច​ចូល​ក្នុងកន្លែង​គោរព​បូជា​ខាង​សាសនា​ ជា​លក្ខណៈ​សំខាន់​មួយ​នៃ​កំណែទម្រង់​ក្នុង​សង្គម។ លោក​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​ត្រូវ​មាន​ភាព​អត់​ធ្មត់។ ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ខាង​ផ្នត់​គំនិត​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលា​យូរ»។

ក៏​ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​មួយ​ដែលមាន​អភិរក្សនិយម​ខ្ពស់​បើ​ទោះ​បី​ជា​ស្ត្រី​នៅ​ទី​នេះ​មាន​ការ​ចេះ​ដឹង​ជាង​ស្ត្រី​នៅ​តំបន់​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ក៏​ដោយ គេ​កម្រ​ឃើញ​ស្ត្រី​ដែល​ហ៊ាន​គាំទ្រ​ដោយ​បើក​ចំហ​ឲ្យ​ស្ត្រី​អាច​ចូល​វិហារ​ Sabarimala បាន។

ស្ត្រី​ពីរ​រូប​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​មួយ​ និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​ខ្វល់​ថា​ ស្ត្រី​គួរឬ​មិន​គួរ​ចូល​វិហារ Sabarimala ហើយ​ពួក​គេ​ជឿ​ថា មាន​បញ្ហា​សំខាន់ៗ​ជាង​នេះ ដូច​ជា​បញ្ហា​ការ​ចាប់​រំលោភ​ដែល​គួរ​ជា​ចំណុច​ផ្តោត​អារម្មណ៍​របស់​រដ្ឋាភិបាល​និង​សង្គម។ ទោះ​យល់​ឃើញ​យ៉ាង​នេះ​ក្តី ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​រូប​មិន​ចង់​ឲ្យ​ VOA ដក​ស្រង់​សម្តី​ទេ ដោយ​ខ្លាច​ស្វាមី​និង​បង​ប្អូន​សាច់​ថ្លៃ​របស់​ពួក​គេ​មាន​ការ​ខឹង​សម្បារ។

សេចក្តី​សម្រេច​ផ្លូវ​ច្បាប់​ចុង​បំផុត​អំពី​បញ្ហា​ចម្រូងចម្រាស​នេះ​មិន​ទាន់​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​នៅ​ឡើយ​ទេ។ តុលាការ​កំពូល​ឥណ្ឌា​រំពឹង​ថា​នឹង​ត្រូវ​ស្តាប់​ញត្តិ​សុំ​ឲ្យ​សើរើ​សេចក្តី​សម្រេច​កន្លង​មក។ ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​ទាន់​ដឹង​ថា​តុលាការ​នេះ​នឹង​សម្រេច​ពិនិត្យ​ឡើង​វិញ​ឬ​ទុក​ឲ្យ​សេចក្តី​សម្រេច​របស់​ខ្លួន​ពី​មុន​ឲ្យ​នៅ​ដដែល។

​ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ អារម្មណ៍ខ្លាំង​ក្លា​ពី​សាធារណជន​នឹង​បន្ត​មាន​ចំពោះ​បញ្ហា​ដ៏​ចម្រូងចម្រាស​នៅ​រដ្ឋ Kerala មួយ​នេះ។ សម្រាប់​ពេល​នេះ អ្នក​ដែល​ចង់​ឲ្យ​មាន​ការ​ថែ​រក្សា​ប្រពៃណី​នៅ​វិហារ Sabarimala មាន​សំឡេង​ខ្លាំង​ជាង។ ការណ៍​នេះ​មាន​ន័យ​ថា នៅ​ពេល​ខាង​មុខ មនុស្ស​រាប់​លាន​នាក់​ដែល​ស្លៀក​ពាក់​ខ្មៅ​ដើម្បីចូល​ទៅ​វិហារ​សក្ការៈ​នេះ​រាល់​ឆ្នាំ ក្រោយ​ការ​ពិធី​អនុតាប​រយៈ​ពេល​៤១​ថ្ងៃ គឺ​នៅ​តែ​ជា​ក្រុម​បុរស។

ស្ត្រី​ដូច​ជា​អ្នក​នាង Radhika Nair បាន​សម្រេច​ចិត្ត​រួច​ហើយ​អំពី​រឿង​នេះ ដោយ​អ្នក​នាង​បញ្ជាក់​ថា៖

«យើង​ត្រៀម​ខ្លួន​ថា​នឹង​រង់​ចាំ​សិន។ ខ្ញុំ​មិន​ចាំបាច់​ទៅ​(វិហារ)​នោះ​ក្នុង​រវាង​អាយុ​១០​ទៅ​៥០​ឆ្នាំ»។

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ សឹង សុផាត

XS
SM
MD
LG