ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ពលករ​កុមារ​ពាក់​កណ្ដាល​ក្នុង​ចំណោម​ពលករ​កុមារ ១៥២ លាន​នាក់​លើ​ពិភពលោក កំពុង​ធ្វើ​ការងារ​គ្រោះថ្នាក់


រូបឯកសារ៖ កុមារឥណ្ឌាធ្វើការនៅឯរោងចក្រ​ផលិត​ឥដ្ឋ​នៅជាយក្រុង Jammu កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១ ខែ​ឧសភា​ ឆ្នាំ​២០១៨។

កាល​ពី ២០ ឆ្នាំ​មុន មនុស្ស​រាប់​រយ​នាក់ ដែល​រួម​ទាំង​កុមារ​ផង​ដែរ បាន​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​ក្បួន​សកល​លោក​ដើម្បី​ប្រឆាំង​នឹង​ពលកម្ម​កុមារ។ ពួកគេ​បាន​ទៅ​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​សន្និសីទ​ស្ដី​ពី​ពលកម្ម​អន្តរជាតិ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ហ្សឺណែវ ប្រទេស​ស្វីស ដើម្បី​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​ធ្វើ​អនុសញ្ញា​មួយ​ស្ដីពី​ការ​លុប​បំបាត់​ពលកម្ម​កុមារ​ក្នុង​ទម្រង់​ធ្ងន់ធ្ងរ​បំផុត។

លោក Basu Rai មក​ពី​ប្រទេស​នេប៉ាល់​គឺ​ជា​អ្នក​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​ក្បួន​នោះ​ដែល​មាន​វ័យ​ក្មេង​ជាង​គេ​បំផុត​នៅ​ពេល​នោះ។ នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ លោក​គឺ​ជា​មនុស្ស​ពេល​វ័យ​ម្នាក់ ហើយ​លោក​បាន​រំលឹក​ពី​ពេល​ដែល​លោក​ប្រវេប្រវា​ឡើង​លើ​តុ​ដើម្បី​ស្រែក​ពាក្យ​ស្លោក​កាល​ពី​ពេល​នោះ។

លោក Basu Rai បាន​និយាយ​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ថា៖ «ជ័យោ‍! ការ​ដើរ​ក្បួន​សកល! ពលកម្ម​កុមារ ត្រូវ​តែ​បញ្ចប់!។ យើង​ចង់​បាន​ការ​អប់រំ។ យើង​ចង់​បាន​សៀវភៅ​សិក្សា និង​របស់របរ​ក្មេង​លេង។»

លោក Basu Rai បាន​ក្លាយ​ជា​កុមារ​កំព្រា​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​មាន​អាយុ ៤ ឆ្នាំ។ ដោយសារតែ​គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង និង​គ្មាន​អ្នក​មើល​ថែ លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​ក្មេង​អន្ធពាល​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ ក្មេង​រើស​អេតចាយ និង​ក្មេង​ដើរ​ចែក​ចាយ​ទំនិញ​ផ្សេងៗ។ លោក​បាន​ធ្វើ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំង​អស់​ដើម្បី​តែ​មួយ​រស់​ប៉ុណ្ណោះ។ ឥឡូវ​នេះ លោក​គឺ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ម្នាក់ និង​បាន​ក្លាយ​ជា​សកម្មជន​សិទ្ធិ​កុមារ​ម្នាក់​ផង​ដែរ។

លោក Basu Rai បាន​បន្ថែម​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ថា៖ «ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​នៅតែ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​គឺ​ឪពុក​ម្នាក់​ដែល​មាន​កូន​ស្រី​អាយុ ២ ខែ និង​ពីព្រោះ​តែ​ពិភពលោក​នៅ​មិន​ទាន់​មាន​សុវត្ថិភាព​សម្រាប់​កុមារ​នៅ​ឡើយ។ ដូច្នេះ​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​រួម​របស់​ពួក​យើង​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់​គ្នា​ដើម្បី​ផល​ប្រយោជន៍​កុមារ។ ប៉ុន្តែ​នៅ​មាន​កុមារ​ចំនួន ១៥២ លាន​នាក់​ទៀត ដែល​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​ទាសភាព‍»។

លោក Kailash Satyarthi ដែល​ជា​សកម្មជន​សិទ្ធិ​កុមារ​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា​ម្នាក់ និង​ជា​ម្ចាស់​ជ័យ​លាភី​ពាន​រង្វាន់​ណូបែល​សន្តិភាព បាន​ដឹកនាំ​ការ​ដើរ​ក្បួន​សាកលលោក​ឆ្នាំ ១៩៩៨ របស់​កុមារ​ដែល​រងគ្រោះ​ដោយសារ​បញ្ហា​ទាសភាព និង​ការ​ជួញដូរ។ លោក​បាន​និយាយ​ថា ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក មាន​ការ​វិវឌ្ឍ​ច្រើន ប៉ុន្តែ​នៅ​មាន​កិច្ច​ការ​ជា​ច្រើន​ទៀត​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ។

លោក Kailash Satyarthi បាន​និយាយ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​កុមារ​នៅតែ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​អន្ទាក់​នៃ​ខ្សែ​សង្វាក់​ផ្គត់ផ្គង់ ប្រសិន​បើ​កុមារ​នៅ​តែ​ជា​ទាសករ ប្រសិន​បើ​កុមារ​នៅតែ​ត្រូវ​បាន​គេ​លក់​ដូរ​ដូចជា​សត្វ​ធាតុ​ឲ្យ​ធ្វើការ​នៅ​តាម​ស្រែ​ចម្ការ កសិដ្ឋាន ហាង​លក់​ដូរ និង​រោងចក្រ​នានា ឬ​ក៏​ធ្វើ​ការ​តាម​ផ្ទះ ដែល​ពេល​ខ្លះ​មាន​តម្លៃ​ទាប​ជាង​តម្លៃ​សត្វ​ពាហនៈ​ទៅ​ទៀត​នោះ នេះ​គឺ​ជា​កំហុស​មួយ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ‍»។

អង្គការ ILO បាន​រាយការណ៍​ថា កុមារ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ចំនួន​ជិត​ពាក់​កណ្ដាល​មាន​នៅ​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក និង​នៅ​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក។ តំបន់​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ​វាល​ខ្សាច់​សាហារ៉ា​នៅ​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក មាន​សមាមាត្រ​ធំ​ជាង​គេ​បំផុត ដោយ​កុមារ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កុមារ ៥ នាក់ ធ្វើ​ការ​នៅ​ទី​នោះ។

របាយការណ៍​នេះ​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា ជា​ទូទៅ កុមារ​ចូល​ធ្វើ​ការ​នៅ​ពេល​មាន​អាយុ​ប្រហែល ៦ ទៅ ៧ ឆ្នាំ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការងារ​មាន​គ្រោះថ្នាក់​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធំ​ឡើង។ ការងារ​គ្រោះថ្នាក់​ប្រហែល ៧០ ភាគរយ គឺ​ជា​ការងារ​ផ្នែក​កសិកម្ម។ ទម្រង់​ការងារ​ផ្សេង​ទៀត​មាន​ដូចជា​ផ្នែក​រ៉ែ សំណង់ និង​ការងារ​តាម​ផ្ទះ។

លោក Guy Ryder ដែល​ជា​អគ្គនាយក​អង្គការ​ពលកម្ម​អន្តរជាតិ ILO បាន​និយាយ​ថា ពិភពលោក​កំពុង​តែ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​រីក​រាល​ដាល​នៃ​គ្រោះថ្នាក់​ការងារ និង​ជំងឺ​ដែល​បណ្ដាល​មក​ពី​ការងារ។

លោក Guy Ryder បាន​បញ្ជាក់​ថា៖ «និយាយ​ដោយ​ស្មោះ​ត្រង់​ទៅ ចំនួន​មនុស្ស​ស្លាប់​ប្រចាំ​ឆ្នាំ គឺ​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច ដោយសារ​មាន​មនុស្ស ២ លាន ៧ សែន ៨ ម៉ឺន​នាក់​បាន​ស្លាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការងារ ហើយ​មាន​មនុស្ស ៣៧៤ លាន​នាក់ បាន​រង​របួស​និង​មាន​ជំងឺ​ដោយសារ​ការងារ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ទាំង​នេះ​គឺ​ជា​ជន​រងគ្រោះ​នៃ​សង្គ្រាម នោះ​នឹង​មាន​មនុស្ស​និយាយ​ច្រើន​អំពី​រឿង​នេះ។ កុមារ​និង​កម្មករ​វ័យ​ក្មេង​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ហានិភ័យ​ខ្ពស់ និង​បាន​រងគ្រោះ​មិន​ស្មើ​គ្នា​ដោយ​មាន​ផល​វិបាក​រយៈពេល​វែង»។

លោក Guy Ryder បាន​និយាយ​ថា ច្បាប់ ការ​ធ្វើ​អធិការកិច្ច​ពលកម្ម ទំនាក់​ទំនង និង​ការ​អនុវត្ត​ពលកម្ម​នៅ​កន្លែង​ធ្វើការ ត្រូវ​តែ​ពង្រឹង​ឡើង​ដើម្បី​បញ្ឈប់​ការ​ស្លាប់​ដ៏​រង្គាល​ទាំង​នេះ។

ទិវា​អន្តរជាតិ​ប្រឆាំង​នឹង​ពលកម្ម​កុមារ​ត្រូវ​បាន​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១២ ខែ​មិថុនា ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ។

កម្មករ​ដែល​ជា​កុមារ​ភាគ​ច្រើន​គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ។ ប៉ុន្តែ​ការ​អនុវត្ត​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាសអៀន​មួយ​នេះ ក៏​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អ្នក​មាន​បំផុត​មួយ​ចំនួន​ផង​ដែរ​នៅ​លើ​ពិភពលោក។

នាង Zulema Lopez ដែល​ជា​សកម្មជន​សិទ្ធិ​កុមារ​ម្នាក់ និង​ជា​និស្សិត​ផ្នែក​ទំនាក់ទំនង​ពលកម្ម​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក បាន​រំលឹក​ពី​ជីវិត​របស់​នាង​កាល​ពី​នៅ​ជា​កុមារ។

នាង​បាន​និយាយ​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ថា៖ «នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ ៧ ឆ្នាំ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ទម្លាប់​ធម្មតា​មួយ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ទៅ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ងើប​តាំង​ពី​ម៉ោង ៥ ព្រឹក ស្លៀក​ពាក់​ខោ​អាវ ហើយ​ទៅ​ធ្វើការ​ក្រោម​កម្ដៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​ក្ដៅ និង​ស្ពាយ​បាវ​ត្រសក់​ទម្ងន់​ប្រមាណ​ពី ៩ ទៅ ១៣ គីឡូក្រាម ដើម្បី​គ្រាន់តែ​ចិញ្ចឹម​ខ្លួន​មួយ​រស់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ»។

នាង Zulema Lopezបាន​និយាយ​ថា មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​បាន​ដឹង​អំពី​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ស្ថានការណ៍​ដែល​ពួកគេ​ប្រឡូក​ដោយ​ផ្ទាល់​នោះ​ទេ។ នាង​បាន​ហៅ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ការងារ​នោះ​ថា​ជា​ការ​លួច​ឆក់​ប្លន់​កុមារ​ភាព​ដែល​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន និង​បាន​និយាយ​ថា ទង្វើ​នេះ​ត្រូវ​តែ​បញ្ឈប់។ នាង​បាន​បញ្ជាក់​ទៀត​ថា កុមារ​គឺ​ជា​អនាគត ហើយ​ប្រសិនបើ​យើង​មិន​អាច​ការពារ​កុមារ​នៅ​លើ​ពិភពលោក​បាន​ទេ នោះ​នឹង​មាន​ក្ដី​សង្ឃឹម​តិច​តួច​បំផុត​សម្រាប់​ពេល​អនាគត៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ នូវ ពៅ​លក្ខិណា

XS
SM
MD
LG