ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

រូបថត​អនុស្សាវរីយ៍​គ្រួសារ​ខ្មែរ​ត្រូវ​ចង​ក្រង​ជា​កម្រង​រូបថត​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ

  • នៅ វណ្ណារិន

រូបថត «Found Cambodia​ [រក​ឃើញ​កម្ពុជា]» ថត​ពីគេហទំព័រ។

កំណត់​និពន្ធ៖ ថ្មីៗ​នេះ​លោក Charles Foxជា​អ្នក​ថត​រូប​អាជីព​មាន​បទ​ពិសោធន៍ន៍​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ​បាន​បង្កើត​គេហទំព័រ​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​«Found Cambodia​ [រក​ឃើញ​កម្ពុជា]»។​ គេហ​ទំព័រ​មិន​យក​ប្រាក់​កម្រៃ​គឺ​ក្នុង​គោល​បំណង​ប្រមូល​រូបភាព​គ្រួសារ​របស់​ប្រជាពល​រដ្ឋកម្ពុជា​ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មុន​ និង​ក្រោយ​សម័យ​ខ្មែរក្រហម។ លោក​នៅ វណ្ណារិន​នៃ​វីអូអេខេមរភាសា​ បាន​ជួប​សន្ធនាជា​មួយ​លោក​ Charles Fox​ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ផ្សាយ​របស់​វីអូអេ​នៅរាជា​ធានី​ភ្នំពេញ​អំពី​គេហ​ទំព័រ​នេះ។

VOA៖ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ​យើង​មាន​លោក​ Charles Fox ជា​អ្នក​ថត​រូប​អាជីព​និង​មាន​បទ​ពិសោធន៍ន៍ន៍​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ និង​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍​មក​ធ្វើ​ជាភ្ញៀវ​កិត្តិយស។​ នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ លោក​បាន​បង្កើត​គេហ​ទំព័រ​ដែល​មិន​យក​ប្រាក់​កម្រៃ​មួយ​ហៅ​ថា​«Found Cambodia​ [រក​ឃើញ​កម្ពុជា]»​ដែល​បង្ហាញ​ពី​គ្រួសារ​កម្ពុជា​ និង​ការ​រស់​នៅ​របស់​ពួក​គេ​ តាម​រយៈ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​រូបថត​ក្នុង​រយៈពេល​៤០​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះគឺ​អំឡុង​ពេល​មុន​និង​ក្រោយ​របប​ខ្មែរក្រហម។​

ឆ្នាំ​នេះ​គឺ​ជា​ខួប​ទី​៤០​នៃ​ការ​ឡើង​កាន់​កាប់​អំណាច​របស់​ខ្មែរក្រហម​ថ្ងៃទី​១៧​ ខែ​មេសា​១៩៧៥ ​ជា​ពេល​ដែលការ​សម្លាប់​រង្គាល​បាន​កើត​ឡើង។ រហូត​មក​ដល់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ លោក Charles ​មាន​រូប​ថត​ប្រហែល​១៥០​សន្លឹក​នៅ​លើ​គេហ​ទំព័រ​របស់​លោក​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។​ វា​ជា​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​រូបថត​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក។ ​ដូច្នេះ​សូម​ស្វាគមន៍​លោក​ Charles Fox។​

Charles Fox៖​ ​បាទ​ សួស្តី!​

VOA៖​ ​សូម​អរគុណ​ សម្រាប់​ការ​ចំណាយ​ពេលវេលា​និង​ការ​អញ្ជើញ​មក​បន្ទប់​ផ្សាយ​របស់​ VOA​ នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។

Charles Fox៖​ សូម​អរគុណ​ដែល​បាន​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ​មក។​

VOA៖​ មុន​ដំបូង​បង្អស់​ តើ​លោក​អាច​ប្រាប់​ពួក​យើង​បាន​ទេ​អំពី​គម្រោង​នេះ? ​ព្រោះ​ពួក​យើង​បាន​ដឹង​តិច​តួច​អំពី​គម្រោង​របស់​លោក។​ យើង​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា​ លោក​គឺ​ជា​ម្ចាស់​គម្រោង​«Found Cambodia»​ដែល​ជា​ការ​ប្រមូល​រូបថត​នៃ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ បង្ហាញ​ពី​ការ​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក​ក្នុង​សង្គ្រាម​ ហើយ​បន្ទាប់​មក​តាម​រយៈ​ការ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ។​

Charles Fox៖​ ​បាទ​ ប្រាកដ​ជា​បាន។​ ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៦។​ នៅ​ពេល​នោះ ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ការ​នៅ​ស្ថាប័ន​សារ​ព័ត៌មាន​មួយ​គឺ​ The Cambodia Daily ​ជា​ស្ថាប័ន​ព័ត៌មាន​មួយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មាន​ហេតុផល​ធ្វើ​ការងារ​សមរម្យ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។​ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ​ច្រើន​គួរ​សម​ ​ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​យក​ព័ត៌មាន​ និង​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​ប្រចាំ​ថ្ងៃ។ ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​ ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចាប់​អារម្មណ៍​នូវ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ។​ រឿង​រ៉ាវ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បានឮ។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៨​ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស​វិញ​ ហើយ​បាន​ជួប​នឹង​សិល្បករ​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​មួយ​រូប​ឈ្មោះ​យ៉ានី។ ​គាត់​បាន​បង្ហាញ​រូបថត​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល ហើយ​ពួក​យើង​បាន​និយាយ​គ្នា​អំពី​ការ​ថត​រូប​ និង​អំពី​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ក្នុង​រូបថត​នោះ​ ព្រម​ទាំង​រឿងរ៉ាវ​ប្រវត្តិ​របស់​គាត់។ ​នៅ​ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​បាន​គិត​ថា ​វា​គឺ​ជា​វិធី​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​មួយ​ដើម្បី​បង្ហាញ​អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​សង្គម​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ហើយ​និង​ការ​រីក​ចម្រើន​របស់​ប្រទេស​នេះ​ដែល​ឆ្លង​កាត់​សម័យ​កាល​ដ៏​លំបាក។ ​ប៉ុន្តែ​ការ​បង្ហាញ​នេះ​គឺមិន​មែន​តាម​រយៈ​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ឡើយ​គឺ​គ្រាន់​តែ​តាម​រយៈ​ការ​ប្រាប់​ដំណើរ​រឿង​របស់​មនុស្ស​ ដូចជា​ក្តី​សុបិន​ ក្តី​សង្ឃឹម​ និង​ការ​អស់​សង្ឃឹម​របស់​ពួក​គេ។ ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើការ​សន្យា​ជាមួយ​យ៉ានី​ថា​ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​ ខ្ញុំ​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​គម្រោង​នេះ។​ ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១២​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​បាន​ត្រឡប់មក​កម្ពុជា​វិញ​ ហើយ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​គម្រោង​នេះ។​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​គឺ​ជួប​ជាមួយ​នឹង​ប្រជាជន​កម្ពុជា ហើយ​មើល​រូបថត​ក្រុម​គ្រួសារ​ និង​ស្តាប់​រឿងរ៉ាវ​ប្រវត្តិ​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ។​ នៅ​ពេល​ដែល​គម្រោង​ចាប់​ផ្តើម ​ខ្ញុំ​បាន​ផ្តោត​សំខាន់​ដោយ​ធ្វើការ​ស្វែង​រក​រូបភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ ស្វែង​រក​រឿងរ៉ាវ​ណា​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ ហើយបង្ហាញ​អំពីបទ​ពិសោធន៍ន៍​របស់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ ដូចជា​ថា​ ​តើ​ប្រជាជន​រស់​នៅ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច?​ តើ​ពួកគេ​ដោះ​ស្រាយ​ទុក្ខ​លំបាក​ដោយ​របៀប​ណា?​

ដំបូង​ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើជា​ប្លុក ​(blog) ​ដោយ​បាន​បង្ហោះ​រូបថត​ទៅ​ក្នុង​ប្លុក​នោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។​ វា​ពិត​ជា​ចម្លែក​ណាស់​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​រំពឹង​គិត​ថា​ នឹង​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​នាក់​រំភើប​ឬ​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​វា​ឡើយ។​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​គិត​ពី​រឿង​នោះ​ទាល់​តែ​សោះ។​ ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​គម្រោង​នោះ​ ព្រោះតែ​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ប៉ុន្តែ​វា​បាន​អភិវឌ្ឍ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​វា។​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​ធ្វើការ​គម្រោង​នោះ។​ ​កាល​ពី​៣​ខែ​មុន​ ខ្ញុំ​មាន​គំនិត​ចង់​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិស​ដៅគម្រោង​នេះ។​ ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​វាឲ្យ​លើស​ពី​អ្វី​ដែល​គ្រាន់​តែ​ជា​បណ្ណសារ​ ដែល​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​អាច​ទស្សនា។​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់អាស័យដ្ឋាន​អចិន្រ្តៃយ៍​សម្រាប់​គម្រោង​នេះ។ ​ខ្ញុំ​បាន​អភិវឌ្ឍ Found Cambodia ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​គេហ​ទំព័រ។​ គេហ​ទំព័រ​នេះ​ត្រូវ​បាន​អភិវឌ្ឍឡើង​នៅ​ក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា​ ហើយខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​អស់៣​ខែ​ដើម្បី​ធ្វើ​វា​ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​ជា​គម្រោង​ជាក់​លាក់​មួយ។​ គម្រោង​នោះ​គឺ​ជា​របៀប​ទុក​ដាក់​រូប​ថត​ នៅ​ក្នុង​វិធី​មួយ​ ដែល​អ្នក​ចូល​ទស្សនា​អាច​រក​រូប​ថត​បាន​ដោយ​គ្រាន់​តែ​វាយ​ពាក្យ​គន្លឹះ​ ឃ្លា​គន្លឹះ​ ដូច្នេះ ​រូប​ថត ​ដែល​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​ស្វែង​រក​នេះ​នឹងបង្ហាញ​ដល់​ពួក​គេ។​ ហើយ​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​ថា​ ការ​ធ្វើ​វា​ឲ្យ​ទៅ​ជា​គេហ​ទំព័រ​បែប​នេះគឺ​ជា​វិធី​មួយ​ក្នុង​ការ​បង្ហាញ​រូប​ថត​ទាំង​នោះជា​ជាងគ្រាន់​តែ​ធ្វើ​វា​ជា​ប្លុក។ ​ដូច្នេះ​គម្រោង​នេះ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​កន្លែង​នោះ​ទៅ។​ បច្ចុប្បន្ន​នេះ ​គេហ​ទំព័រ​នេះ​មាន​រូប​ថត​ជាង​១៥០​សន្លឹក​ហើយ។ ​ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មាន​រូប​ថត​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត​ ដែល​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​គេហ​ទំព័រ​ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​ជួប​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជាច្រើន​ទៀត​ដើម្បី​សម្ភាស។​

រូបថត​គ្រួសារ​មួយ​នៅ​ខាងមុខ​វិមាន​ឯករាជ្យ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ នៅ​ឆ្នាំ១៩៨៣ ថត​ពី​គេហទំព័រ។
រូបថត​គ្រួសារ​មួយ​នៅ​ខាងមុខ​វិមាន​ឯករាជ្យ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ នៅ​ឆ្នាំ១៩៨៣ ថត​ពី​គេហទំព័រ។

VOA៖ បាទ​ អរគុណ។​ រហូត​មក​ដល់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ តើ​មាន​មនុស្ស​ប៉ុន្មាន​នាក់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​គម្រោង​របស់​លោក?​ ហើយ​តើពួក​គេ​តួ​នាទី​ជា​អ្វី?​

Charles Fox៖ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​មនុស្ស​ប្រហែល​ជា​៥០​ទៅ​៦០​គ្រួសារ​ ដែល​មក​ពីប្រទេសអង់គ្លេស ​កម្ពុជា ​ហើយ​ថ្មីៗ​នេះ​នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។​ កិច្ច​សន្ទនា​ទាំង​នោះ​ មាន​ខ្លះ​កើត​ឡើង​ដោយ​ចៃដន្យ​ តាម​រយៈ​ការ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ជួប​គេ។​ នោះគឺ​ជាអ្វីដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចូល​ចិត្ត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។ ​ផ្ទះ​មួយ​ចំនួន​នៅ​កម្ពុជា​គឺ​ជា​ផ្ទះ​ប្រកប​របប​លក់​ដូរ​ផង​ និងស្នាក់​នៅ​ផង។​ ដូច្នេះ​អ្នក​នឹង​ឃើញ​រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​ព្យូរ​នៅ​នឹង​ជញ្ជាំង។​ ពេល​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ទៅ​ទិញ​ឥវ៉ាន់​នៅ​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​រូប​ថត​ព្យួរ​ដាក់​ស៊ុម​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​នោះ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​សន្ទនា​អំពី​រូប​ថត​នោះ។ ​នេះ​ជា​វិធី​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​អ្នក​ដទៃឲ្យ​គេ​ចូល​ក្នុង​គម្រោង​នេះ។​ ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​អ្នក​បក​ប្រែ​ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ផ្នែក​ណា​មួយ​ជាក់​លាក់។​ មាន​ពេល​មួយ​នោះ​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​វិធី​ថត​នៅ​ក្នុង​កម្ពុជា។​ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់​ ដូច​ជា​ដំណាក់​កាល​នៃ​ការ​ថត​រូប​ ដោយ​មាន​ការ​ប្តូរ​ផ្ទាំង​រូប​ភាព​ខាង​ក្រោយ ​មាន​ស្ទីល​ថត​រូប​ច្រើន​បែប​ ការ​ប្តូរ​សម្លៀក​បំពាក់។ ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ធ្វើការ​ស្រាវជ្រាវ​អំពី​ទម្រង់​បែប​នេះ។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​ជាក់​លាក់​ជអំពី​រូប​ថត​ប្រភេទ​អស់នោះ។​

ថ្មីៗ​នេះ​ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទាក់​ទង​ខ្ញុំ​អំពី​គម្រោង​នេះ។​ មាន​បុរស​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ម្នាក់​បាន​ទាក់​ទង​ខ្ញុំ​កាល​ពី​៣​សប្តាហ៍​មុន ​ហើយ​បាន​ឲ្យ​រូបថត​ប្រហែល​៣០​ទៅ​៤០​សន្លឹក​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ ដើម្បី​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​គម្រោង។​ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​សម្ភាស​គាត់​តាម​រយៈ​ Skype។ ​យើង​បាន​ធ្វើ​បែប​នេះ​២​ដង​មក​រួច​មកហើយ។ ​សម្ភាសន៍​លើក​ទី​មួយ​មាន​រយៈ​ពេល​៣​ម៉ោង​ ហើយ​លើក​ទី​២​មាន​រយៈ​ពេល​២​ម៉ោង។​ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​អង់គ្លេស​ក៏​បាន​ផ្តល់​រូប​ថត​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ។​ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់​ពី​របៀប​ដែលមនុស្ស​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​គម្រោង​នេះ។​ ​ដូច​ដែល​អ្នក​បាន​ដឹង​ហើយ​ ក្នុង​នាម​ជាអ្នក​កាសែត​ យើង​មានពេល​កំណត់​ដែល​ត្រូវសរសេរ​រឿង​ និង​ត្រូវ​បង្ហាញ​សាច់​រឿង​នោះ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដ៏​ខ្លី។​ ប៉ុន្តែ​គម្រោង​នេះ​ វា​មិន​អញ្ចឹង​ទេ។ ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ព្យាយាម​តាមរក​ព័ត៌មាន​ណា​មួយ​ឡើយ។​ អ្នក​ដែល​ចូលរួម​ អ្នក​ដែល​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​គម្រោង​ អ្នក​ដែល​ផ្តល់​រូប​ថត​គឺ​សុទ្ធ​តែ​មក​តាម​សម្រួល​ ហើយ​វា​បាន​រីកលូត​លាស់​តាម​សម្រួល។​ នេះ​គឺ​ផ្នែក​ដែល​គួរ​ឲ្យ​សប្បាយ​ចិត្ត​បំផុត​អំពី​គម្រោង។​ អ្នក​ដែល​ចូលរួមគម្រោង​គឺ​ចូល​រួម​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត។​ អ្នក​ដែល​មិន​ចង់​ចូល​រួម​មាន​សិទ្ធិ​ជ្រើស​រើស​មិន​ចូល​រួម។​ វា​ខុស​ពី​របៀប​ដែល​អ្នក​ថត​រូប​សារ​ព័ត៌មាន​ ដែល​ត្រូវ​ថត​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​យ៉ាង​ខ្លី។ ​ដើម្បី​បង្កើត​គម្រោង​ដូច​ជា​ Found Cambodia ​នេះ​ ​ យើង​ត្រូវមានជំនាញ​រៀប​រ៉ាប់​អំពី​ដំណើររឿង។ ​ទំនាក់​ទំនង​គឺ​ពិត​ជា​ខុស​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់។​ វា​គឺ​ជា​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ព័ត៌មាន​ ហើយ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ពេញ​ចិត្ត​អំពី​គម្រោង​នេះ។​

រូបថត «Found Cambodia​ [រក​ឃើញ​កម្ពុជា]» ថត​ពីគេហទំព័រ។
រូបថត «Found Cambodia​ [រក​ឃើញ​កម្ពុជា]» ថត​ពីគេហទំព័រ។

VOA៖ ​និយាយ​អំពី​ការរៀប​រ៉ាប់​អំពី​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ និង​ឥទ្ធិ​ពល​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ​និយាយ​ឲ្យ​ចំ​គឺ​សង្គ្រាម​ស៊ីវិល។​ តើ​លោក​សង្កេត​ឃើញ​អ្វី​ខ្លះ​តាម​រយៈ​រូប​ថត​ទាំង​អស់​នេះ?​ តើ​លោក​អាច​បង្ហាញ​ពួក​យើង​បាន​ទេ?​

Charles Fox៖ ​ប្រាកដ​ជា​បាន។ មាន​មូលហេតុ​មួយ​ដែល​ទាក់​ទាញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មក​ធ្វើ​ការ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុងប្រទេស​នេះ​គឺ​ការ​ជា​សះ​ស្បើយ​របស់​ជន​ជាតិ​កម្ពុជា។​ ​ពួក​គេមាន​សមត្ថភាព​យក​ឈ្នះ​បញ្ហា​ប្រឈម​ ហើយ​វា​បាន​ទាក់​ទាញ​ឲ្យ​អ្នក​ថត​រូប ​ដូចជាខ្ញុំ​ ចូល​មក​ប្រទេស​នេះ។​ ​ចាប់​តាំង​ពី​គម្រោង​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម ​ ខ្ញុំ​អាច​មើល​ឃើញ​ពី​ការ​ជា​សះ​ស្បើយ​របស់​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​គ្រួសារ​ជា​ច្រើន​បាន​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​រុស្ស៊ីក្នុង​នាម​ជា​និស្សិត​ផ្លាស់​ប្តូរ​ការ​សិក្សា​នៅ​បរទេសដែល​គេចេះ​ភាសា​តិច​តួច​បំផុត។ ​ប្រទេស​រុស៊្សី​គឺ​ជា​ប្រទេស​ត្រជាក់​ខ្លាំង ​ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ព្យាយាម​សម្រប​ខ្លួន​រស់​នៅ​ទី​នោះ។​ ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​អ៊ុន​តាក់​ (UNTAC)​ ធ្វើ​ជា​អ្នក​បក​ប្រែ​ភាសា​សម្រាប់​ជន​បរទេស​ដែល​មក​ធ្វើការ​នៅ​កម្ពុជា។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​គ្រួសារ​ដែល​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្ស​១៩៩០​ ហើយ​ក៏​មានមនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ដែល​ព្យាយាម​អភិវឌ្ឍ​ជីវិត​ខ្លួនឯង​ពី​គ្មាន​អ្វី​សោះ​រហូត​ដល់​ចំណុចមួយ​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​ការផ្លាស់​ប្តូរ​ ក៏​ដូច​ជា​បទ​ពិសោធន៍​របស់​ពួក​គេ។​

VOA៖ ​ចុះ​លោក​មាន​រូបថត​នៃ​ក្រុម​គ្រួសារ​ ដែល​បង្ហាញ​ពី​រឿងរ៉ាវ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ឬ​ទេ? ​ហើយតើការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​របស់​ពួក​គេ​យ៉ាង​ណា​ដែរ?​

Charles Fox៖ ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​គម្រោង​នេះ​ជា​លើក​ដំបូង​ រូប​ថត​ភាគ​ច្រើន​គឺ​ថត​ក្នុង​អំឡុង​ពេលពី​ឆ្នាំ​១៩៧៩​រហូត​ដល់​កំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៨០។​ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ វា​ជា​អំឡុង​ពេល​នៃ​រូបថត​ដំបូងៗ​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន។​ នៅ​ពេលចាប់​ផ្តើម​មាន​រូប​ថត​ផ្តិត​ ពេល​នោះ​ទើប​តែ​មាន​ការ​ថត​រូប​ហ្វីល​នៅ​ឡើយ។ ​ហើយ​រូប​ថត​ទាំង​នេះ​ងាយ​នឹង​ខូច​ខាត។ ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ជួប​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ រូប​ថត​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​ផ្តើម​លេច​ចេញ​ឡើង។​ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ហេតុ​អ្វី​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​បញ្ចូល​រូប​ថត​ទាំង​នេះ​ចូល​ក្នុង​គម្រោង? ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​ពង្រីក​ទំហំ​គម្រោងដើម្បី​បញ្ចូល​រូប​ថត​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ទាំង​នេះ។ ​ខ្ញុំ​បានឃើញ​រូប​ថតជា​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​មូលដែល​ថត​មុន​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម ហើយ​និង​រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារបន្ទាប់​ពី​របប​នេះ​បាន​រលំរលាយ។​ ប៉ុន្តែ​សមាជិក​គ្រួសារ​ខ្លះ​នៅ​ក្នុងរូប​ថត​ចាស់​បានបាត់​មុខ​នៅ​ក្នុង​រូបថត​ថត​ថ្មី។​ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ថត​រូប​ម្នាក់​ ខ្ញុំ​គិត​ថា ​ការ​ប្រៀប​ធៀប​រូប​ថត​ចាស់​និង​រូបថតថ្មីបែប​នេះ​គឺ​ពិត​ជា​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំងណាស់។​

ខ្ញុំ​សូម​លើក​ឧទាហរណ៍​មួយ​អំពី​ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​បាន​រៀប​ចំ​រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។​ អ្នកស្រីបាន​យក​រូបថត​ក្នុង​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​ដែល​ថត​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​មក​បញ្ចូល​គ្នា​ក្នុង​សៀវភៅ​រូប​ថត​មួយ។ ​ក្រោយពី​បានបិទរូប​ថត​៤​សន្លឹក​ក្នុង​សៀវភៅ​រូប​ថត​នោះ​ គាត់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​រឿង​រ៉ាវ​របស់​អ្នក​នៅក្នុង​រូបថត​ទាំង​នោះ។ ម្នាក់​នេះ​នៅ​រស់​ ម្នាក់​នោះ​នៅ​រស់​ ម្នាក់​នេះ​ស្លាប់​ដោយ​សារ​អត់ឃ្លាន​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។ រូប​ថត​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ទាំង​នេះ​ពិត​ជា​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង​ណាស់​ ពី​ព្រោះ​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​ក្នុង​រូបថត​គឺ​ជា​រឿង​រ៉ាវ​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​ ការ​បាត់​បង់​ និង​ភាព​រន្ធត់។ ​ហើយ​វា​គឺ​ជា​រូប​ថត​ដែល​ពិបាក​ទប់អារម្ភ​ក្តុកក្តួលពេល​មើល​វា។​ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​និយាយ​ពី​ការធូរ​ស្បើយ​ផ្លូវ​ចិត្ត​វិញ​ រូប​ថត​បែប​នេះ​គឺ​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់​ ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ទាំង​នោះ​យករូបថត​បែប​នេះ​ចេញ​មក​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ ​រូប​ថត​បែប​នេះ​ពិតជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំរំភើប។​

Screenshot of 'Found Cambodia' photo.
Screenshot of 'Found Cambodia' photo.

VOA៖​ វា​ជាសោកនាដ​កម្ម​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​កម្ពុជា​ ដែល​គ្រួសារ​ភាគ​ច្រើន​បាន​បាត់បង់​សមាជិក​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ម្នាក់​ ឬ​ពីរ​នាក់​ ហើយ​គ្រួសារ​ខ្លះ​មាន​សំណាង​ដែល​សមាជិក​ទាំង​អស់​បាន​នៅ​រស់​រាន​មាន​ជីវិត។ ​ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​សំណាង​នោះ​ទេ។ ​ដូច​ដែល​ពួក​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន​ដឹង​ហើយ​ថា​ ឆ្នាំ​នេះ​គឺ​ជា​ខួប​ទី​៤០​នៃ​ការ​ឡើង​កាន់​កាប់​អំណាច​របស់​ខ្មែរក្រហម​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥។ ​ជីវិត​របស់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក​ ដោយសារ​ទុក្ខ​លំបាក​ ​ការ​បាត់​បង់​សមាជិក​គ្រួសារ។​ តើ​លោក​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ទេ​ថា​ តើ​វា​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?​ ខ្ញុំ​ចង់​សួរ​អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​តាម​រយៈ​រូប​ថត។​ តើ​រូបថត​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​នោះ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាងណា​ពី​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​រហូត​មក​ដល់​អំឡុង​ពេល​របប​នេះ​កើត​ឡើង​ ហើយ​និង​ពេល​បន្ទាប់​ពី​របប​នោះ​បាន​បញ្ចប់? ​តើវាផ្លាស់​ប្តូរដូច​ម្តេច?​

Charles Fox៖ ​តាម​រយៈ​រូបថត​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ទាំង​អស់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ វា​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ណាស់​ថា​ មនុស្ស​ក្នុង​រូប​ថត​បាន​ដឹង​អំពី​សោក​នាដកម្ម​ដែល​បម្រុង​នឹង​កើត​ឡើង។​ ​ប៉ុន្តែរូប​ថត​ទាំង​នោះ​ក៏បាន​បង្ហាញដែរ​ថា ​ពួកគេ​គ្មាន​ទោស​ពៃរ៍​អ្វី​ទេ។​ បន្ទាប់​មក ​បើអ្នក​មើល​រូប​ថត​ដែល​ថត​ក្រោយរបប​ខ្មែរ​ក្រហម​ រូបថត​ទាំង​នោះ​បង្ហាញ​ទឹកមុខ​នៃអារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ​ពេល​ដែល​ទុក្ខ​លំបាក​ទាំង​នោះ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ។​ ហើយ​វា​ថែម​ទាំង​នាំឲ្យមាន​អារម្មណ៍​នៃ​ការរួប​រួម​គ្នា​ផង​ដែរ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារដែលថត​នៅ​ពេល​ដំបូងៗ​ បន្ទាប់​ពី​របប​ខ្មែរក្រហម​ដួល​រលំ​ទៅ។ ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​មនុស្សចាប់​ផ្តើម​បង្កើត​ចំណង​ទាក់ទង​ ព្យាយាម​បង្កើត​ទំនាក់​ទំនង។ ​មាន​រូប​ថត​មួយ​ដែល​ដក់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ វា​ជា​រូប​ស្រ្តី​២​នាក់​ ស្លៀក​សម្លៀក​បំពាក់​ដូច​គ្នា​បេះបិទ ​មាន​ពណ៌​ដូច​គ្នា​ ស្ទីល​ថត​ដូច​គ្នា។ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ស្រ្តី​នោះ​ថា​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ថត​ដូច​គ្នា?​ គាត់​បាន​ឆ្លើយ​ថា ​ពួក​យើង​មិន​មែន​បង​ប្អូន​ស្រី​បង្កើត​ឡើយ។​ យើង​គ្រាន់​តែ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ។​ ប៉ុន្តែ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​យើង​មាន​មនោសញ្ចេតនា​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ទំនាក់ទំនង​របស់​ពួក​យើង​ ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​បងប្អូន​ស្រី​អញ្ចឹង។​ ប៉ុន្តែ​ពួក​យើង​មិន​មែន​ជា​គ្រួសារ​តែ​មួយ​ទេ។​ ដូច្នេះ​ការស្លៀក​ពាក់​ដូច​គ្នា​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ កាន់​តែ​ជិត​ស្និទ្ធ​ជាង​មុន​ ដូច​ជា​បង​ប្អូន​អញ្ចឹង។​

ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​អារម្មណ៍​ថា​ រូប​ថត​ដំបូងៗ​ទាំង​អស់​នោះ​បង្ហាញ​ពី​កិច្ច​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ពិតៗ​អំពី​ការ​ព្យាយាម​បង្កើត​ចំណង​ទាក់ទង​ និងទំនាក់​ទំនង​ ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ដោយ​សារ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។​ ទំនោរ​នៅ​ក្នុង​រូប​ថត​ទាំង​អស់​នោះ​គឺ​ប្រហែល​ជា​ផ្នែក​ដែល​រំភើប​ជាង​គេ​សម្រាប់​ខ្ញុំ។​

VOA៖ ត្រូវ​ហើយ​ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់​ ពេល​ដែល​ខ្ញុំបាន​ស្តាប់​ឮ​រឿង​នេះ។​ ចុះ​ពេល​នេះ​វិញ​ តើ​វា​មាន​ការផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ដូម្តេច​ដែរអំពី​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ? ​អំពី​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​ផ្លាស់​ប្តូរជីវិត​របស់​ពួក​គេ​ចាប់​ពី​ទសវត្សរ៍​ទី​៨០​រហូត​មក​ដល់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន?​

Charles Fox៖ ​ដូច​ដែល​លោក​បាន​ឃើញ​ហើយ។​ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​របៀប​ដែល​មនុស្ស​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ជីវិត​សារ​ជា​ថ្មី។​ ខ្ញុំ​ជា​ជនជាតិ​អង់គ្លេស។​ ខ្ញុំ​បាន​មើល​រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ ដែល​បង្ហាញ​ពី​រឿង​រ៉ាវ​កើត​ឡើង​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ។​ ប៉ុន្តែ​វា​គ្មាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​នៅ​ក្នុង​នោះ​ទេ។​ ប្រទេស​អង់គ្លេស​មាន​ស្ថិរភាព​អស់​រយៈពេល​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ ហើយ​ពលរដ្ឋអង់គ្លេសរីក​រាយ​ចំពោះ​ស្ថិរភាព​ទាំង​នោះ។​ ប៉ុន្តែ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ងាក​មក​មើល​រូបថត​របស់​ក្រុមគ្រួសារ​ជន​ជាតិ​កម្ពុជា​វិញ​ រូប​ភាព​ដែល​ថត​ថ្មីៗ​បន្ទាប់​ពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​បង្ហាញ​ពី​ការ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ថាន​ការណ៍​ប្រសើរ​ឡើង​វិញ។​ ព្រឹត្តិ​ការណ៍​ទាំង​នោះ​បាន​កត់​ទុក​តាម​រយៈ​រូបថត។​ ឧទាហរណ៍​ដូច​ជា​ពេលគេទិញ​ម៉ូតូ​ថ្មី​ គេថត​ទុក។​ ខ្ញុំ​មាន​រូប​ថត​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូ​ ដែល​ថត​ជាមួយ​ម៉ូតូ​ថ្មី​របស់គេ​ ពីព្រោះ​ពួក​គេ​ចង់​កត់​ចំណាំ​ថា​ មាន​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​សំខាន់​មួយ​បាន​កើត​ឡើង​ ខណៈ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​វិវឌ្ឍ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​រូបថត​ប្រជាជនបាន​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ជា​លើក​ទី​មួយ។​ ប្រជាជន​ទាំង​នោះ​បាន​ព្យាយាម​ថត​ទុក​នូវ​ការ​រីក​ចម្រើន​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ។​ ហើយ​មាន​ចំណុចចាប់អារម្មណ៍​ជា​ច្រើន​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ពីព្រោះ​មានព្រឹត្តិ​ការណ៍​ដែល​ទើប​តែកើត​ឡើង​ថ្មីៗ​ចំពោះ​ពួក​គេ​គឺ​របប​ខ្មែរក្រហម។​ ពួក​គេ​បាន​ថត​ទុក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នេះ​ ដូចជា​ការ​ទទួល​បាន​របស់​ថ្មី​ ការ​រើ​ទៅ​នៅ​ផ្ទះ​ថ្មី។​

ពួក​គេ​ក៏​បាន​ថតទុក​នូវ​អ្វីដែល​ជា​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​រូប​ថត​របស់​ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​មាន​រូប​ផ្ទាំង​ខាង​ក្រោយជា​រូប​ផ្ទះ​ មាន​អាង​ហែល​ទឹក​ និង​ឡាន​មួយ​គ្រឿង។​ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សួរ​គាត់ថា ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យក​ផ្ទាំង​ខាង​ក្រោយ​ជា​រូប​បែប​នេះ? ​គាត់​បាន​ឆ្លើយ​ថា​ វា​មិន​មែន​ត្រឹម​តែ​ជា​អ្វី​ដែល​គាត់​ចង់​បាន​ទេ ​ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​សម្រាប់​កូនៗ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។​ ដូច្នេះ​ពួក​គេ​អាច​នៅ​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដែល​ស្រណុក​សុខ​ស្រួល។​ ​នេះ​គឺ​ជា​របៀប​នៃ​ការ​ថត​រូប​របស់​ពួក​គេ ​គឺ​ជា​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ស្ថិរភាព​ ចង់បានជីវិត​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព។​ នេះ​គឺ​ជា​ទំនោរ​នៃ​រូបថត​របស់​គ្រួសារ​កម្ពុជា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ។​

VOA៖ វា​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​មែន​ទែន។​ កាន់​តែ​ស្តាប់​ កាន់​តែ​ជក់​ចិត្ត។​

Charles Fox៖ ​ ​បាទ​ ខ្ញុំចំណាយ​ពេល​ជា​យូរ។​ ចំពោះ​គម្រោង​បែប​នេះ​ ដូច​ខ្ញុំ​និយាយ​អញ្ចឹង​ យើង​មិន​អាច​ទៅ​ដេញ​តាម​រឿង​បាន​ទេ។​ រឿង​រ៉ាវ​បាន​កើត​ឡើង។​ រូប​ភាព​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​កាន់​តែ​ច្រើន​ក៏​មាន​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​កាន់​តែ​ច្រើន​ដែរ។ វា​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​ល្បែង​ផ្គុំ​រូប​អញ្ចឹង។​ អ្នក​អាច​បំពេញចំណែកដែល​បាត់​នោះ។ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​មុខ​ងារ​ស្វែង​រក​រូប​ថត​នៅ​ក្នុង​គេហ​ទំព័រ​នោះ​មាន​សារៈ​សំខាន់​ណាស់។​ ខ្ញុំ​អាច​រក​ឃើញ​រូប​ថតណា​មួយ​ ហើយ​រូប​ថត​ទាំង​នោះ​អាច​បង្ហាញជា​ក្រុម​នៃទំនោរ​នៃ​ការ​ថត​រូប។ ​ដូច្នេះ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំឃើញ​រូប​ថត​កាន់​តែ​ច្រើន​ ខ្ញុំ​អាច​សរសេរ​រៀបរាប់​រឿង​រ៉ាវ​របស់​ពួក​គេ​កាន់​តែ​ច្រើន។​ វា​ស្ថិត​នៅ​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​ពេក​ហើយ​ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ឆ្លើយ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​១៨​ខែ​ឬ​២​ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​គម្រោង​នេះ​ទេ។​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នូវ​ការជា​សះ​ស្បើយ។​ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សេចក្តី​សង្ឃឹម។​ ខ្ញុំ​ឃើញ​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ធាតុផ្សំ​នៃ​ភាព​រីករាយ​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ។​ រូប​ថត​ក្រុម​គ្រួសារ​គឺ​ពិត​ជា​មាន​អត្ថន័យ​ខ្លាំង​ណាស់។ ​ជាការណ៍​ពិត ​រូបថត​ទាំង​នេះ​ពិត​ជា​មាន​អត្ថន័យ​ជ្រៅ​ខ្លាំង​ណាស់។ ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​នឹង​ព្យាយាម​ធ្វើតាម​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន។​

VOA៖​ ​លោក​បាន​និយាយ​មុន​នេះ​ថា​ នឹង​អភិវឌ្ឍ​គេហ​ទំព័រ​នេះ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ប្រភេទ​បណ្ណសារ​ ដើម្បីឲ្យមនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​អាច​បង្ហោះ​រូបថត​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

Charles Fox៖​ ពិត​ណាស់។ សម្រាប់​គម្រោង​បែប​នេះ​ ដំបូង​ខ្ញុំ​មាន​គំនិត​ទុក​វា​ជា​ប្លុក។​ ប៉ុន្តែ​វា​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ការ​វិវត្ត។ ​ការធ្វើ​វា​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​គេហ​ទំព័រ​បណ្ណសារ​គឺ​ជា​រឿង​សំខាន់​សម្រាប់​ខ្ញុំ។​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ច្រើន​ដើម្បី​បង្កើត​វា។ ​ឥឡូវ​វា​ស្ថិត​នៅ​ជា​ទម្រង់​មួយ​ដែល​លើស​ពី​របៀប​ជា​បណ្ណសារ​លើ​បណ្ដាញ​អ៊ីនធើណិត។ ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​គេហ​ទំព័រ​នេះ​ ដោយ​ស្រាវជ្រាវ​រក​រូបថត​ ចែក​រំលែក​រូបថត​ទាំង​នេះ​លើ​បណ្តាញ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​សង្គម​ បង្កើត​ការ​ពិភាក្សា​ជុំវិញ​គម្រោង​នេះ។ ​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍​មុន​ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​សារ​អេឡិចត្រូនិច​មួយ​ពី​បុរស​កម្ពុជា​ម្នាក់​រស់​នៅ​ក្នុង​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក​ ដែល​យល់​ព្រម​បរិច្ចាគ​រូបថត​មក​គេហ​ទំព័ររបស់​ខ្ញុំ។​ វា​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​តែ​សង្ឃឹម​ចង់​ឲ្យ​កើត​មាន​ឡើង​ ហើយ​វា​បាន​កើត​ឡើង។​ ខ្ញុំបានធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រំភើប​ជាង​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ទុក។ រឿង​រ៉ាវ​របស់​បុរស​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​នោះ​គឺ​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់។​ ឧទាហរណ៍​ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ជាមួយ​គាត់​អំពី​រឿង​ម្តាយ​របស់​គាត់ដែល​មក​ពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង។​ គាត់​បាន​បាត់បង់​ឳពុក​និង​សាច់ញាតិ​ជាច្រើន។​ ប៉ុន្តែ​ម្តាយ​ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​ប្រុស​ ស្រី​របស់​គាត់​បាន​រស់​រាន​មាន​ជីវិត។​ មាន​រឿង​ពីរ​យ៉ាង​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។​ ពួកគេ​បានកប់​ទុក​គ្រឿង​អលង្ការ​ និង​មាស​ ហើយ​និង​រូប​ថត។ ​គេនៅសល់រូប​ថត​ពី​មុន​របប​ខ្មែរក្រហម។​ វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​នេះ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​យក​ទៅ​តាម​ខ្លួន​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់​ព្រំដែន។ ​មាស​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ឆ្លង​ផុត​ពី​ព្រំដែន​ និង​រៀបចំ​ជីវិត​សារ​ជា​ថ្មី។ ​ចំណែក​ឯ​រូបថត​ទាំងនេះ​គឺ​ជា​កំណត់​ត្រា​ប្រវត្តិរឿង​រ៉ាវគ្រួសារ​របស់​គេ។​ នោះ​គឺ​ជា​វត្ថុ​ពីរ​យ៉ាង​ដែល​ពួក​គេ​បាន​រក្សា​ទុក។ ​សម្រាប់​ខ្ញុំ ​រូបថត​ទាំង​នេះមាន​ឥទ្ធិពល​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ។​ ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​រូបថតបែប​នេះ​នៅ​មាន​ច្រើន​ទៀត។ ដូច្នេះ​ពេល​ដែល​បុរស​នោះ​បាន​បរិច្ចាគ​រូបថត​មក​ឲ្យ​គម្រោង​របស់​ខ្ញុំ​ ពួក​យើង​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ​ពិភាក្សា​ ហើយ​គម្រោង​នេះ​កាន់​តែ​រីក​ចម្រើន​ដោយ​សារ​ការ​ចូលរួម​បែប​នេះ។​ អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​អាច​ទាក់​ទង​ខ្ញុំ​ ឬ​រក​ខ្ញុំ​តាម​គេហ​ទំព័រ​ ហើយ​ពួក​គេ​អាច​ចែក​រំលែក​រូបថត​ រឿងរ៉ាវ​របស់​ពួកគេ​បាន​ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ចង់។​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ខ្លាច​បំផុត​គឺ​គុណភាព​របស់​រូប​ថត។​ ដូច​ដែល​អ្នក​ដឹង​ហើយ​ថា​ ​អាកាសធាតុ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​មិន​មាន​អំណោយ​ផល​ដល់​រូបថត​ឡើយ។​ វា​ក្តៅ​ហើយ​មាន​សំណើម​ជា​ច្រើន។​ មាន​ហ្វីល​រូបថត​ជាច្រើន​នៅ​សេស​សល់​ តែ​មិន​មាន​គុណភាព​ល្អ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​បាន​ថា​ កាល​ពី​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​កាសែត​ The Cambodia​ Daily​ អ្នក​ថត​រូប​បាន​ទុក​ហ្វីល​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​ ដោយ​សារ​តែ​នៅ​ទី​នោះមាន​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់។​ ទៅនោះ​គឺ​ជា​កន្លែង​មាន​សុវត្ថិភាព​តែ​មួយ​ដើម្បី​ទុក​ហ្វីល​ទាំង​អស់​នោះ។ កន្លង​មក នៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស​ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​បែប​នេះទេ។ ​យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ខ្វល់​ថា​ ត្រូវ​ថែរក្សា​ហ្វីល​រូប​ថត​ដោយ​របៀប​ហ្នឹង​ទេ។ ​ហើយ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការ​បាត់​បង់ដោយសារ​តែ​បញ្ហា​បែប​នេះ។​ នៅ​លើ​គេហ​ទំព័រ​ អ្នក​នឹង​ឃើញ​រូប​ថត​ដែល​ខូច​ខាត​ទាំង​នោះ ​ដូចជា​រូប​ថត​ដែល​ផ្តល់​ដោយ​បុរស​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​នោះ។ ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ឆ្លង​ព្រំដែន​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ថៃ​ មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ រូប​ថត​របស់​ពួក​គេ​បាន​នៅ​សល់​រួច​ផុត​ពី​ជំនាន់​ប៉ុល ពត​ ដោយ​សារ​ពួកគេ​បាន​កប់​វា​នៅ​ក្នុង​ដី ​ប៉ុន្តែ​វាខូច​នៅ​ពេល​ដែល​ទឹក​បានលេច​ចូល​ទៅ​ក្នុងតង់​របស់​ពួក​គេ​ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ចូល​ទៅ​ដល់​ប្រទេស​ថៃ។ ​ទឹកភ្លៀង​បានបំផ្លាញ​រូបថត​ដែល​ជា​កំណត់ត្រា​ប្រវត្តិ​គ្រួសារ​របស់​គេ។​ ឥឡូវ​នេះ​ពួកគេ​ថែរក្សា​រូប​ថត​ទាំង​នោះ។​ ពួកគេ​បាន​ស្គែន​ និង​រក្សា​វា​ទុក។​ តើ​មាន​រូបថត​ប៉ុន្មាន​ទៀត​ដែល​ប្រឈម​នឹង​លក្ខខណ្ឌ​បែប​នេះ?​ ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ ការ​បញ្ចូល​រូបថត​ទាំង​នោះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គម្រោង​គឺ​ពិត​ជា​សំខាន់​ខ្លាំង​ណាស់។​ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ មនុស្ស​យើង​ម្នាក់ៗ​មាន​ប្រវត្តិ​រឿង​រ៉ាវ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ ហើយ​វា​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រទេស។ តើ​អ្នក​ដឹង​ទេ?​ វា​អាច​ក្លាយ​ជា​ចំណង​ជើង​មួយ​នៅ​ក្នុង​សារ​ព័ត៌មាន​ ហើយ​វា​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់។​ ប៉ុន្តែ​បទ​ពិសោធន៍មនុស្សតាម​រយៈ​រូបថតគឺ​ជា​រឿង​រ៉ាវ​មួយ​បែប​ទៀត​នៃ​ការ​កត់​ត្រា​ទាក់ទង​នឹង​រឿងរ៉ាវ​ជីវិត​ និង​ការ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស។​ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ការ​ថែរក្សា​បែប​នេះ​ តាម​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​បាន។​ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចង់​បរិច្ចាគ​រូបថត​ និង​រឿងរ៉ាវ​របស់​គេ​មក​កាន់​គម្រោង​នេះ​ ​ហើយ​សម្រាប់​ខ្ញុំគម្រោង​នេះ​បាន​ឈាន​ទៅមុខ​មួយ​កម្រិត​ទៀត។​ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា​ វា​នឹង​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន។​

VOA៖​ សូម​អរគុណ​សម្រាប់​ការ​ចំណាយ​ពេល​វេលា​របស់​លោក​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​បទសម្ភាសន៍​អំពី​គម្រោង​ Found​ Cambodia។​

Charles Fox៖ ​បាទ​ សូម​អរគុណ៕

XS
SM
MD
LG