ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

កុមារ​កម្ពុជា​មានក្តី​សង្ឃឹម​ពី​វិធី​ព្យាបាល​​ដោយ​នាំ​អ្នក​ជំងឺ​និយាយ​ (Speech Therapy)​​

  • ឡេង ស្រីនិច

រូបភាព​ពី​គេហទំព័រ​អង្គការ​ OIC (http://oiccambodia.org/)

មាន​​​​កុមារ​កម្ពុជា​​៦០.០០០​នាក់​ ដែល​មាន​បញ្ហា​​ក្នុង​ការ​និយាយ។​

វិធី​ព្យាបាល​ដោយ​នាំ​អ្នកជំងឺនិយាយកំពុង​តែ​ដំណើរ​ការ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ​ហើយ​នេះ​គឺ​ជា​ដំណឹង​ល្អ​មួយ​ដែលផ្តល់​ក្តីសង្ឃឹម​សម្រាប់​កុមារ​កម្ពុជា ​និង​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​អនាគត។​

លីន អាយុ១៤ឆ្នាំ ​រស់​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប​គឺ​ជា​ក្មេង​ម្នាក់ក្នុង​ចំណោម​ក្មេងៗ​ដែល​ត្រូវ​ការ​វិធី​ព្យាបាល​តាម​ការនាំ​និយាយ​ (Speech Therapy)។​ លីន​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ គេ​កម្រ​និយាយ​ជាមួយ​គេ​ឯង​ណាស់​ រួម​ទាំង​សមាជិក​នៅ​គ្រួសារ​ផង​ដែរ។​ ​ក៏​ប៉ុន្តែ​មួយ​រយៈ​ពេល​កន្លង​មក​នេះ​ លីន​ទទួល​បាន​ការព្យាបាល​ដោយ​ការនាំនិយាយ​ (Speech Therapy)។ ​

នៅ​ពេល​ VOA​ សួរ​ថា​ ប្អូនកំពុង​ធ្វើ​អ្វី?​ លីន​បាន​ឆ្លើយ​ដោយ​សំឡេង​ឡុលៗ​ខ្លះ​ ច្បាស់​ខ្លះ​ថា ​កំពុង​អង្គុយ​លេង។​

លីនគឺ​ជា​កុមារ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កុមារ​កម្ពុជា​៦០.០០០​នាក់​ ដែល​មាន​បញ្ហាក្នុង​ការ​និយាយ។​ ​ ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ប្រទេស​កម្ពុជា​គឺ​មិន​ទាន់បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​រាល់​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល​ពួក​គេ​នៅ​ឡើយ។​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ អង្គការ​មួយ​មានឈ្មោះថា​ អូអាយស៊ី (OIC )​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា មានអ្នក​ព្យាបាល​ដោយ​ការនាំ​និយាយ (Speech Therapy)​ ចំនួន​១៩​នាក់​ ​ទទួល​បានបង្រៀន ​និង​ហ្វឹក​ហ្វឺន​អំពីវិធី​ព្យាបាល​តាម​ការ​នាំ​និយាយ ​(Speech Therapy) បែបនេះ​ ហើយ​ពួក​គេ​អាច​ព្យាបាល​កុមារ​បាន​១០០​នាក់។​ ​ នេះគ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ជំហ៊ាន​ចាប់​ផ្តើមដំបូងប៉ុណ្ណោះ។​

លោក​ កុយ ម៉ាក់គី​ អ្នក​សម្រប​សម្រួលគម្រោងរបស់​អង្គ​ការ​ OIC ​បានឲ្យ​ដឹង​ថា​ កុមារ​ដែល​មាន​បញ្ហា​ក្នុង​ការ​និយាយ​ ពួកគេ​មិន​ត្រឹម​តែមានការ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​និយាយ​ប៉ុណ្ណោះទេ ​ក៏​ប៉ុន្តែ​ ពួក​គេ​ក៏​មាន​បញ្ហា​ការលេប​ផង​ដែរ។​ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ការ​ព្យាបាល​ កុមារ​មួយ​ចំនួនអាច​ទៅ​រៀន​ ហើយ​ មួយ​ចំនួន​ទៀត​អាចលេប​អាហារ​បាន​ស្រួល​ជាង​មុន។​

លោក​ម៉ាក់គី​បាន​បន្ត​ថា​ តួ​យ៉ាង​ ​លីនមាន​បញ្ហា​ក្នុង​ការ​និយាយ។​ ​លីន​យល់​អំពី​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​ឮ ​ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាពឆ្លើយ​តប​ឲ្យ​បាន​សម​រម្យ​នោះ​ទេ។​ ​ បញ្ហារបស់​លីន​អាច​បណ្តាល​មក​ពី​សរសៃ​ប្រសាទ​ដែល​មិន​ដំណើរ​ការ​តាមប្រក្រតី​ ហើយ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​លីន​មិន​អាច​និយាយ​ពីអ្វី​ ដែល​គេ​ចង់​និយាយ។​

លោក​ម៉ាក់គីនិយាយថា​ ដោយ​ឡែកមានករណី​មួយ​ទៀត​ដែលកុមារ​ទាំង​នោះ​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ក្នុង​ការ​ទទួល​យក​ព័ត៌មាន និង​មិន​យល់​ពីអ្វី​ដែល​គេ​បាន​លឺ​ ដោយ​សារ​បញ្ហា​ប្រាជ្ញារបស់​គេ។​ ទាំង​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ពួកគេ​មិន​អាច​ឆ្លើយ​តប​បាន។

លោក​ម៉ាក់គី​ក៏​បានឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា​ ​កុមារ ​ដែល​មាន​បញ្ហា​ក្នុង​ការ​លេប​ អាច​ប្រឈម​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ខ្លាំង និង​អាចនាំ​ឲ្យមានជំងឺ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ ហើយ​ជួន​កាល​វា​អាចនាំ​ឲ្យ​គេ​ឈ្លក់​អាហារ​រហូត​ដល់​ស្លាប់។​

លោក​ហង់ គឹម​ឈាន់​ អ្នក​សម្រប​សម្រួល​កម្ម​វិធី​អប់រំ​ដល់​កុមារ​គថ្លង់​នៅ​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី​ ដែល​បានផ្តល់​សេវាព្យាបាលដោយ​ការនាំនិយាយ​ (Speech Therapy) ​នេះ​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៧​ បាន​និយាយ​ថា​ ​ អង្គ​ការ​នេះ​បាន​ព្យាបាល​ក្មេង​គ​ថ្លង់​ចំនួន​ប្រមាណ​ជា​៥០០​នាក់​ហើយ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ការ​ផ្តល់​នូវ​ឧបករណ៍​ជំនួយ​ការ​ស្តាប់​ទៅ​ឲ្យកុមារ ​ដែល​ត្រូវ​ការ​ឧបករណ៍​ទាំង​នោះ។​

លោក ជូ វិវឌ្ឍ​ មន្រ្តី​ផ្នែក​ពិការភាព និង​ការងារ​ស្តារ​លទ្ធភាពពលកម្ម​របស់​អង្គការ​សុខភាព​ពិភព​លោក​ (WHO )​ ប្រចាំ​នៅ​កម្ពុជា​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ អង្គការ​ WHO គាំទ្រ​ដល់​ការ​ព្យាបាល​ដោយ​ការនាំនិយាយ​ (Speech Therapy) ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​កាល​ពី​មុន​មក​ ហើយ​គួរ​តែ​មាន​ការ​រួម​សហ​ការ​ជា​មួយ​ដៃ​គូ​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ ដែល​មាន ​ដូច​ជា​រដ្ឋាភិបាល​ និង​អង្គការ​មិន​មែន​រដ្ឋាភិបាល។

ជា​លទ្ធផល​ លីន​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​រៀន​ ​ហើយ​ថែម​ទាំង​ទទួល​បាន​លទ្ធ​ផល​ល្អ​ទៀង​ផង។​ ប៉ុន្តែ​គេ​ត្រូវ​ផ្អាក​ការ​សិក្សា​របស់​គេ​មួយ​រយៈ​ ដោយ​សារ​លីន​មាន​ជំងឺ​ នេះ​បើ​យោង​តាម​អ្នក​ស្រីចាន់​ឡែម​ ​ម្តាយ​របស់លីន។

អ្នកស្រី​ប្រាប់ ​VOA ​ថា៖​ «លីន​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​និយាយ​តាំងពី​កំណើត​មក​ម្ល៉េះ។​ ​ ហើយ​បើ​ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ ស៊ាំ​នឹង​ស្ថានភាព​របស់​គេ​ក៏​ដោយ​ ក៏​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ឲ្យ​មាន​គ្រូ​ពេទ្យ​ច្រើន​ខាង​ផ្នែក​នេះ​ ព្រោះ​ថា​ គេ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​ ហើយ​គ្រូ​ក៏​គាត់​ពិបាក​បង្រៀន»៕

XS
SM
MD
LG