ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ

ថ្ងៃពុធ 8 កុម្ភៈ 2023

ប្រក្រតីទិន
ខែ កុម្ភៈ 2023
ច័ន្ទ អង្គារ ពុធ ព្រហស្បតិ៍ សុក្រ សៅរ៍ អាទិត្យ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 1 2 3 4 5
រូបឯកសារ៖ ផ្សែង​និង​ចំហាយ​ចេញ​ពី​រោងចក្រ​កែច្នៃ​ធ្យូងថ្ម​នៅ​ក្រុង Hejin ក្នុង​ខេត្ត Shanxi ភាគ​កណ្តាល​ប្រទេស​ចិន កាលពី​ថ្ងៃទី២៨ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០១៩។

ជា​លើកទី​មួយ​ហើយ​ដែល​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​នានា បាន​ស្នើ​ឱ្យ​ប្រទេស​ចិន​សង​ការខាតបង់​និង​ខូចខាត​ផ្នែក​អាកាសធាតុ។ ប៉ុន្តែ​ប្រទេស​ចិន​បាន​បដិសេធ។

នៅ​ក្នុង​សន្និសីទ​ស្តីអំពី​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាស​ធាតុ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ COP27 ក្នុង​ប្រទេស​អេហ្ស៊ីប បណ្តា​ប្រទេស​ជា​ដែន​កោះ​តូចៗ​និយាយ​ថា ប្រទេស​ចិន​និង​ឥណ្ឌា​ជា​ប្រទេស​ដែល​បញ្ចេញ​ផ្សែង​ពុល​ច្រើន ហើយ​ពួកគេ​គួរ​តែ​ប៉ះប៉ូវ​សង​ការខាតបង់​និង​ខូចខាត​ដែល​បង្ក​ឡើង​ដោយ​ការប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​ដល់​ប្រទេស​ក្រីក្រ​នានា។ ជាច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​នានា​បាន​អំពាវនាវ​ឱ្យ​ប្រទេស​ដែល​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​ប្រសើរ​ជាង ធ្វើ​តាម​ការ​សន្យាដើម្បី​ប៉ះប៉ូវ​សង​ដល់​ប្រទេស​ក្រីក្រ​នូវ​ការ​ខូចខាត​ដែល​បង្ក​ដោយ​ការប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​ដោយសារ​មនុស្ស។

ការសន្យា​នោះ​គឺ​ត្រូវ​ផ្តល់​ថវិកា​ចំនួន​១០០​ពាន់លាន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​ឱ្យ​បណ្តា​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍនានា​ដែល​បាន​សម្រប​ខ្លួន​និង​កាត់បន្ថយ​សកម្មភាព​នានា​ដែល​ធ្វើឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​អាកាសធាតុ។ បច្ចុប្បន្ន​នេះ របាយការណ៍​របស់​អង្គការ​សហប្រជា​ជាតិ​បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា ចំនួន​នោះ​គួរ​តែ​ឡើងដល់​២ក្បៀស​៤លាន​លាន​ដុល្លារ ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​សម្រាប់​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ ដោយ​ដក​ប្រទេស​ចិន​ចេញ។

ប្រទេស​ចិន​ត្រូវបាន​ចាត់​ថ្នាក់​ជា​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​មួយ​ ទោះ​បីជា​ប្រទេស​នេះ ជា​ប្រទេស​ដែល​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​ធំ​បំផុត​ទីពីរ​ក្នុង​ពិភពលោក​ក៏ដោយ។

ជំហរ​របស់​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​លើ​ជំនួយ​ថវិកា​ផ្នែក​អាកាសធាតុ​មិន​ផ្លាស់ប្តូរ​ទេ។ ប្រតិភូ​ចិន​នៅ​តែ​ប្តេជ្ញា​ថា នឹង​សាមគ្គី​ជាមួយ​នឹង​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​នានា​ដើម្បី​ឱ្យ​ប្រទេស​ដែល​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​ប្រសើរៗ​ធ្វើ​តាម​ការ​សន្យា​របស់​ពួកគេ។

បើ​និយាយ​ពី​ការទទួល​ខុស​ត្រូវ​ផ្នែក​អាកាសធាតុ ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​និង​បណ្តា​ប្រទេស​នៅ​សហភាព​អឺរ៉ុប​បញ្ចូលគ្នា បាន​បញ្ចេញ​ឧស្ម័ន​ជិត​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ការ​បញ្ចេញកាបូន​ចាប់តាំងពី​ការចាប់ផ្តើម​បដិវត្តន៍​ឧស្សាហកម្ម។ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​ប្រទេស​ចិនត្រូវ​បានគេ​ឱ្យ​ទទួល​ខុសត្រូវ​ដែរ។

លោកScott Moore ដែល​ជា​នាយក​កម្មវិធី​ចិន​និង​គំនិត​ផ្តួចផ្តើម​យុទ្ធសាស្រ្ត​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ Pennsylvania ដែល​លោក​មាន​ជំនាញ​ផ្នែក​និរន្តភាព​បរិស្ថាន​និង​ទំនាក់ទំនង​អន្តរជាតិ បាន​ពិភាក្សា​អំពី​ការផ្លាស់ប្តូរ​នៃ​ការយល់​ឃើញ​លើ​ប្រទេស​ចិន​នៅក្នុង​អំឡុង​ពេល​សន្និសីទ COP 27។ លោក Moore បាន​និយាយ​ថា៖

«ការ​បញ្ចេញ​ឧស្ម័ន​របស់​ចិន​ដែល​បាន​កើនឡើង​ក្នុង​រយៈពេល​តែ​២០​ទៅ​២៥​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ មាន​ភាព​ធំធេង​ខ្លាំង​ដែល​សឹង​តែ​អាច​និយាយ​បាន​ថា​ប្រទេស​ចិន​ពិត​ជា​មាន​ការទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​ចំណែក​ដ៏​ច្រើន​នៃ​ការបញ្ចេញ​ឧស្ម័ន»។

ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ការ​ស្នើ​របស់​បណ្តា​ប្រទេស​ជា​កោះ​នានា ប្រទេស​ចិន​បាន​និយាយ​ថា ខ្លួន​គាំទ្រ​យន្តការ​សង​ការខាតបង់​និង​ការខូច​ខាត ប៉ុន្តែ​ខ្លួន​នឹង​មិន​ចូល​រួម​ចំណែក​សង​ទេ។

លោកMoore​ បាន​និយាយ​ថា បើ​សិន​ប្រទេស​ចិន​ប្តេជ្ញា​ក្នុង​ការ​ប៉ះប៉ូវ​ការ​ខូច​ខាត​នោះ ប្រទេសចិន​នឹង​ប្រឈម​នឹង​ការ​ដាក់​សម្ពាធ​ឱ្យ​ធ្វើ​សកម្មភាព។ លោក Moore បាន​និយាយ​ទៀត​ថា៖

«រួម​ជាមួយ​នឹង​កិច្ច​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​ចិន​ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា​ខ្លួន​ជា​មេដឹកនាំ​សកល​មួយ​លើ​បញ្ហា​ប្រែប្រួល​អាកាស​ធាតុ វា​នឹង​ពិបាក​ខ្លាំង​សម្រាប់​ប្រទេស​ចិន​ក្នុង​ការ​ត្រឡប់​ទៅ​ការប្តេជ្ញា​នោះ​ដោយ​មិន​ប៉ះពាល់​ដល់​រូបភាព​ដែល​ខ្លួន​ព្យាយាម​បណ្តុះ​យ៉ាង​ខ្លាំង»។

ក្នុង​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ ប្រទេស​ចិន​បាន​ក្លាយ​ជា​ប្រទេស​ម្ចាស់​ជំនួយ​មួយ។ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៥ ចិន​បាន​បង្កើត​មូល​និធិ​អាកាសធាតុ​កិច្ច​សហប្រតិបត្តិការ​រវាង​ខាងត្បូង​និង​ខាងត្បូង ដែលបាន​ផ្តល់​ថវិកា​ច្រើនជាង​៣ពាន់លាន​ដុល្លារ​ដើម្បី​ជួយ​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​ឱ្យ​សម្រប​ខ្លួន​និង​កាត់​បន្ថយ​ផល​ប៉ះពាល់​ដោយសារ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាស​ធាតុ។ រដ្ឋាភិបាល​ក្រុង​ប៉េកាំង​បាន​បន្ថែម​១ពាន់លាន​ដុល្លារ​ទៀត​កាលពី​ដើមឆ្នាំ​នេះ។

អ្នក​ស្រី Gørild Merethe Heggelund សាស្ត្រាចារ្យ​ស្រាវជ្រាវ​នៃ​វិទ្យាស្ថានFridtjof Nansen ក្នុង​ទីក្រុង Oslo ដែល​ផ្តោត​លើ​គោលនយោបាយ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាស​ធាតុ​នៃ​ប្រទេស​ចិន​បាន​និយាយ​ក្នុង​កិច្ច​សម្ភាស​មួយ​ថា ប្រទេស​ចិន​បាន​ដឹង​អំពី​ការទទួល​ខុសត្រូវ​របស់​ខ្លួន។ អ្នក​ស្រី​និយាយ​ថា៖

«ចិន​ចង់​ធ្វើ​ជា​ប្រទេស​ដែល​មាន​ការទទួលខុស​ត្រូវ​មួយ ហើយ​ឃើញ​ថា ខ្លួន​មាន​ការទទួលខុស​ត្រូវ​ខ្លះៗ​ដើម្បី​ជួយ​ប្រទេស​ក្រី​ក្រ​ដ៏​ទៃ​ទៀត។ ប្រទេស​ចិន​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​តួនាទី​ខ្លួន​ទៅ​កាន់គោល​ដៅ​បែប​នោះ»។

ទោះ​យ៉ាង​ណា​អ្នកស្រី​ព្រមាន​ថា​ នៅពេល​ដែល​ចិនកំពុង​ប្រឈម​នឹង​រលក​កម្តៅ​ធ្ងន់ធ្ងរ​មួយ​និង​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​នា​រដូវ​ក្តៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ ប្រទេស​ចិន​នឹង​ផ្តោត​លើ​ការ​សម្របខ្លួន​និង​ការ​បន្ធូរ​បន្ថយ​ក្នុង​ស្រុក​ច្រើន​ជាង។ អ្នកស្រី​បន្តថា៖

«ឆ្នាំ​នេះ​យើង​មាន​ទឹក​ជំនន់ និង​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​ដែល​ប៉ះពាល់​ដល់​សេដ្ឋ​កិច្ច​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ឧទាហរណ៍​ក្នុង​ប្រទេស​ចិន​ ការ​ស្រក​ចុះ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ​នូវ​កម្រិត​ទឹក​ទន្លេ Yangtze ​មាន​ផលប៉ះពាល់​ធ្ងន់ធ្ងរ​លើ​កម្រិត​ទឹក​ក្នុង​ខេត្ត Sichuan ដែល​បាន​ប៉ះពាល់​ខ្លាំង​លើ​ផលិតផល​វារីអគ្គិសនី​ដែល​ជា​លទ្ធផល​ត្រូវ​បាន​កាត់បន្ថយ​៥០%»។

អ្នក​ជំនាញ​និយាយ​ថា ប្រទេស​ចិន​ត្រូវបាន​គេ​រំពឹង​ថា​នឹង​ប្រឈមនឹង​សម្ពាធ​បន្ថែម​ទៀត​ទាំង​ពី​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍ​និង​កំពុង​អភិវឌ្ឍ​ក្នុង​ការចរចា​អំពី​បញ្ហា​អាកាសធាតុ​នា​ពេល​អនាគត៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ​កញ្ញា ទុំ ម្លិះ

រូបឯកសារ៖ អ្នកស្រុក​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​សាក​សត្វ​ចៀម​ងាប់ នៅ​ក្នុង​ភូមិ Hargududo ប្រមាណ​៨០ គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីក្រុង Gode ប្រទេស​អេត្យូពី កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ​២០២២។

គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​មិន​មែន​ជា​រឿង​ថ្មី​ទេ​នៅ​ទ្វីប​អាហ្រ្វិក តែ​ក្រុម​អ្នក​ជំនាញ​និយាយ​ថា​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក​មួយ​ដែល​បាន​សម្លាប់​សត្វ​គោ​ក្របី​និង​បំផ្លិចបំផ្លាញ​ផល​ដំណាំ​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​អេត្យូពី កេនយ៉ា និង​សូម៉ាលី បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ឱ្យ​ឃើញ​ពី​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​ដែល​កើតឡើង​កាន់តែ​ញឹកញាប់​ដោយសារ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ។

អ្នកស្រី Hawo Abdi Wole បាន​ឆ្លងកាត់​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​ជា​ច្រើន​ដង​មក​ហើយ​ក្នុង​រយៈ​ពេល ៧០ ឆ្នាំ​នៃ​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​អ្នកស្រី។ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រី​និយាយ​ថា​ទើបតែ​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ទេ​ដែល​អ្នកស្រី​មិន​ឃើញ​ភ្លៀង​ធ្លាក់ ៤ រដូវ​ជាប់ៗ​គ្នា។

អ្នកស្រី Wole និយាយ​ថា អ្នកស្រី​ឃើញ​មាន​ភាព​ខុសគ្នា​យ៉ាង​ធំ។ អ្នកស្រី​ថា ពី​ដើម​គេ​ធ្លាប់​ឃើញ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ច្រើន​ជាង​នេះ​ហើយ​សត្វ​ពាហនៈ​ក៏​ផលិត​ទឹក​ដោះ​ច្រើន​ជាង​នេះ​ផង​ដែរ។

អង្គការ​កម្មវិធី​ស្បៀង​អាហារ​ពិភពលោក (WFP) របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​កំពុង​ជួយ​ភូមិ​របស់​អ្នកស្រី​មិន​ត្រឹមតែ​ដើម្បី​ឱ្យ​រួចផុត​ពី​វិបត្តិ​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​ជួយ​កសាង​ឡើង​វិញ​សម្រាប់​រយៈ​ពេល​វែង​ផងដែរ។

អង្គការ WFP នេះ​កំពុង​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ដល់​ការ​ជីក​រណ្តៅ​រាង​ពាក់​កណ្តាល​រង្វង់​ប្រវែង​មួយ​ម៉ែត្រ​នៅ​លើ​ដី​ស្ងួត​ហួតហែង​ដើម្បី​ស្តុក​ទឹក​ទុក​ពេល​ភ្លៀង​ធ្លាក់ ដើម្បី​ឱ្យ​ស្មៅ​អាច​ដុះ​បាន​កាន់តែ​ល្អ​សម្រាប់​ធ្វើ​ជា​ចំណី​សត្វ​ពាហនៈ។

អ្នក​ភូមិ​ត្រូវការ​អន្តរាគមន៍​ដែល​សម្លឹង​ឆ្ពោះ​ទៅ​អនាគត​បែប​នេះ​យ៉ាងខ្លាំង។ ក្រុម​អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​និយាយ​ថា​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​គឺ​ជា​ដើម​ចម​ដែល​នាំ​ឱ្យ​មាន​ស្ថានភាព​រាំង​ស្ងួត​កាន់តែ​ញឹកញាប់​នេះ​កើតឡើង។

លោក Abubakr Salih Babiker មក​ពី​អង្គការ​ឧតុនិយម​ពិភពលោក (WMO) ក្នុង​ប្រទេស​អេត្យូពី និយាយ​ថា៖ «អាកាសធាតុ​ក្នុង​តំបន់​នេះ​គឺជា​លទ្ធផល​នៃ​អ្វី​ដែល​កំពុង​កើតឡើង​នៅ​មហា​សមុទ្រ​ជិត​ខាង។ មាន​ការ​សិក្សា​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ថា​តំបន់​នេះ​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ប្រព័ន្ធ​មហា​សមុទ្រ​ត្រូពិក​ដែល​ឡើង​កម្ដៅ​លឿន​ជាង​គេ​បំផុត​នៅ​លើ​ពិភពលោក។ ដូច្នេះ វា​ឡើង​កម្ដៅ​យ៉ាង​លឿន​ក្នុង​រយៈពេល ១០០ ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ។ ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​រួច​ហើយ ការ​ឡើង​កម្តៅ​នេះ​គឺ​ពាក់ព័ន្ធ​ជាមួយ​នឹង​រដូវ​រាំង​ស្ងួត​ចាប់​ពី​ខែ​មីនា​ដល់​ខែ​មិថុនា»។

ការ​ឡើង​កម្ដៅ​នេះ​ក៏​បណ្ដាល​ឱ្យ​មាន​ទឹក​ជំនន់​ផង​ដែរ​នៅ​ពេល​ដែល​ភ្លៀង​បាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​វិញ។ ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នេះ​មិន​គ្រាន់តែ​ជា​ឧទាហរណ៍​នៃ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ជា​ឧទាហរណ៍​នៃ​វិសមភាព​ផងដែរ។

លោក Habtamu Adam ដែល​ជា​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​គោល​នយោបាយ​អាកាសធាតុ​នៅ​រដ្ឋធានី​អាឌីសអាបេបា ប្រទេស​អេត្យូពី បាន​និយាយ​ថា៖ «នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ប្រៀបធៀប​កម្រិត​បញ្ចេញ​ឧស្ម័ន​ពី​ការ​រួម​ចំណែក​របស់​យើង​នៅ​ក្នុង​បញ្ហា​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ យើង​មិន​អាច​ប្រៀបធៀប​បាន​ទេ ពីព្រោះ​ការ​បញ្ចេញ​ឧស្ម័ន​ភាគ​ច្រើន​គឺ​ចេញ​ពី​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍»។

ប៉ុន្តែ ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍន៍​ដូចជា​អេត្យូពី​ជាដើម​គ្មាន​ថវិកា​ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ផល​ប៉ះពាល់​នៃ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​នេះ​ទេ។

អង្គការ​ឧតុនិយម​ពិភពលោក​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា តំបន់​ភាគ​ខាង​ត្បូង​វាលខ្សាច់​សាហារ៉ា​នៃ​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក (sub-Sahara) នឹង​ត្រូវការ​ថវិកា​រហូត​ដល់ ៥០ ពាន់​លាន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ដើម្បី​សម្រប​ខ្លួន​ទៅ​នឹង​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ។ បើ​គ្មាន​ថវិកា​នេះ​ទេ ចំនួន​ជន​ផ្លាស់ទី​លំនៅ​និង​ជន​ដែល​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​នឹង​មានតែ​បន្ត​កើនឡើង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក Ali Hussein មកពី​អង្គការ​កម្មវិធី​ស្បៀង​អាហារ​ពិភពលោក (WFP) របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ប្រចាំ​តំបន់ Somali បាន​និយាយ​ថា៖ «យើង​ចាំបាច់​ត្រូវ​កសាង​ភាព​ធន់​របស់​សហគមន៍​ចំពោះ​បញ្ហា​ទាំង​នេះ ហើយ​ក្នុង​ន័យ​នេះ យើង​ចង់​ផ្តោត​សំខាន់​ទៅ​លើ​សកម្មភាព​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ភាព​បៃតង​ស្រស់​បំព្រង​ឡើង​វិញ ដូចជា​ការ​ជីក​រណ្តៅ​ពាក់​កណ្តាល​រង្វង់​ជាដើម ដើម្បី​ធ្វើ​ឱ្យ​តំបន់​រាំងស្ងួត​នេះ​ក្លាយជា​ដី​បៃតង​នៅ​ពេល​អនាគត ដែល​មាន​ប្រយោជន៍​សម្រាប់​ទាំង​សហគមន៍​និង​ទាំង​បសុសត្វ»។

គម្រោង​ទាំង​នេះ​នៅ​ជុំវិញ​តំបន់ Somali កំពុង​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​នូវ​ភាព​ជោគជ័យ​និង​អាច​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដើម្បី​ជួយ​ប្រជាជន​ច្រើន​ថែម​ទៀត។

លោក Ibrahim Kurbad Farah គឺ​ជា​មនុស្ស​វ័យ​ចំណាស់​មួយ​រូប​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​មួយ​ដែល​ដី​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​នោះ​ត្រូវ​បាន​ស្តារ​ឡើងវិញ​ដោយ​ការ​កសាង​ប្រឡាយ​ទឹក​ដែល​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្វែរ​ទឹក​ចេញ​ពី​ស្ទឹង​និង​ទឹក​ភ្លៀង។

លោក​និយាយ​ថា​អ្នក​ភូមិ​ទទួល​បាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ជាច្រើន។ ឥឡូវ​នេះ ពួកគេ​អាច​ធ្វើ​កសិកម្ម​និង​ប្រើប្រាស់​ស្មៅ​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​សត្វ ព្រមទាំង​ស្បូវ​សម្រាប់​ប្រក់​ដំបូល​ផ្ទះ​ជាដើម។ លោក​បាន​បន្ថែម​ថា​អ្នក​ភូមិ​ក៏​បាន​ប្រើប្រាស់​ទឹក​សម្រាប់​ផឹក ជាពិសេស​សម្រាប់​បសុសត្វ​ផងដែរ។

ខណៈ​ការ​សម្រប​ខ្លួន​មាន​សារៈ​សំខាន់​ចំពោះ​ការ​រស់រាន​និង​សុខុមាលភាព​របស់​សហគមន៍ អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​ខាង​អាកាសធាតុ​បាន​ព្រមាន​ថា​ការ​កាត់​បន្ថយ​ការ​បញ្ចេញ​ឧស្ម័ន​ស្រូប​កម្ដៅ​នៅតែ​ជា​អាទិភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្ការ​មិន​ឱ្យ​ស្ថានភាព​កាន់តែ​អាក្រក់​ជាង​នេះ​កើតឡើង​នៅ​ពេល​អនាគត៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​លោក សាយ មុន្នី

ព័ត៌មាន​​​​​​ផ្សេង​​​ទៀត

XS
SM
MD
LG