ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​និយាយ​ថា​ មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារនីតិ​សម្បទា​របស់​វៀតណាម​ គឺ​ខុស​គ្នា​ពី​មជ្ឈមណ្ឌល​បង្ខំ​កម្លាំង​ពលកម្ម​តែ​បន្តិច​បន្តួច​


ក្រុមវេជ្ជបណ្ឌិតនៅមន្ទីរព្យាបាលគ្រឿងញៀនពិនិត្យសញ្ញានានា​នៅ​លើ​ដៃ​យុវជន​ ហាវ៉ានកាញ់​ (Ha Van Canh)​​ អាយុ​១៩​ឆ្នាំ​ដែល​ត្រូវបាន​ចាក់​បញ្ចូល​គ្រឿងញៀន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។​ រូប​ថត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣០​ខែ​កក្កដា​ឆ្នាំ​១៩៩៧។

ក្រុម​អ្នក​គាំទ្រ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម​ បាន​រិះគន់​របៀប​ថែ​រក្សា​មួយ​ប្រភេទ​ ដែល​រដ្ឋាភិបាល​បាន​ប្រើ​ ដើម្បី​ស្តារ​នីតិ​សម្បាទា​ឡើង​វិញ​ ទៅ​លើ​អ្នក​ប្រើ​ប្រាស់​គ្រឿង​ញៀន​ខុស​ច្បាប់​ និង​អ្នក​រក​ស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​ទាំង​ឡាយ។​ នៅ​ក្នុង​របាយការណ៍​មួយ​ដែល​បាន​ចេញ​ផ្សាយ​នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​អន្តរជាតិ​ Human​ Right​ Watch​ ដែល​ប្រែ​ថា​ «អង្គការ​ឃ្លាំ​មើល​សិទ្ធិ​មនុស្ស» និយាយ​ថា​ វិធី​ព្យាបាល​រោគ​នោះ​គឺ​ខុស​ពី​ការ​បង្ខំ​ឱ្យ​ធ្វើ​ពលកម្ម​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ។

ដោយ​មាន​របង​ឬ​ជញ្ជាំង​ព័ទ្ធ​ជុំ​វិញ​ និង​ឃ្លាំ​មើល​ដោយ​អ្នក​យាម​ មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារ​នីតិសម្បទា​ពី​ថ្នាំ​ញៀន​របស់​វៀតណាម​ ផ្តល់​នូវ​អ្វី​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ហៅ​ថា​ វិធី​ព្យាបាល​រោគ​ដោយ​ការ​ធ្វើ​ពលកម្ម​ ដើម្បី​ព្យាបាល​អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ​រាប់​ពាន់​នាក់​ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ។​ ប៉ុន្តែ​ របាយការណ៍​មួយ​របស់​អង្គការ​ឃ្លាំ​មើល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ ដែល​បាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​នៅ​ក្នុង​សប្តាហ៍​នេះ​ បាន​ចោទ​សួរ​ថា​តើ​ជំរំ​ទាំង​នេះ​បាន​ផ្តល់​លទ្ធផល​ល្អ​អ្វី​ខ្លះ​ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​របស់​អតីត​អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ឃាំង​ អំពី​ការ​បង្ខំ​កម្លាំង​ពលកម្ម​ និង​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម។

មាន​មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារ​នីតិ​សម្បទា​ពី​ថ្នាំ​ញៀន​ចំនួន​ជាង​១០០​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម។​ នៅ​ក្រោម​ច្បាប់​របស់​វៀតណាម​ អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ​អាច​ត្រូវ​គេឃុំ​ឃាំង​រហូត​ដល់​ទៅ​បួន​ឆ្នាំ​សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​ព្យាបាល។​ អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ឃាំង​ ត្រូវ​ធ្វើ​ការងារ​ជា​ច្រើន​ប្រភេទ​ ចាប់​តាំង​ពី​ការងារ​កសិកម្ម​ រហូត​ដល់​ការងារ​ខាង​សំណង់។

រដ្ឋាភិបាល​និយាយ​ថា​ ការងារ​នេះ​រក្សា​ក្រុម​អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ​ពី​ចំណង់​ផ្សេងៗ​នៅ​ក្នុង​ពិភព​ខាង​ក្រៅ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បំពេញ​ការងារ​ដែល​មាន​ប្រយោជន៍។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ អង្គការ​ Human​ Rights​ Watch ​និយាយ​ថា​ មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ​«មិនមាន​អ្វី​ខុស​គ្នា​ពី​ជំរំ​បង្ខំ​កម្លាំង​ពលកម្ម»​ទេ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​ឡើង​ជា​ម៉ាស៊ីន​ដើម្បី​ទាញ​យក​ប្រាក់​ចំណេញ​សម្រាប់​ពាណិជ្ចកម្ម​ផ្សេងៗ។

លោក​ ង្វៀន​ វ៉ាន់​មិញ​ (Nguyen​ Van​ Minh)​ ដែល​ជា​ប្រធាន​នាយកដ្ឋាន​សម្រាប់​ការ​ការពារ​អំពើ​អាក្រក់​ក្នុង​សង្គម​ នៃ​ក្រសួង​ការងារ​ ទុព្វពលជន​ និង​សង្គមកិច្ច​ និយាយ​ថា​ មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារ​នីតិ​សម្បទា​ទាំង​នេះ​ជួយ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ឱ្យ​ជា​សះ​ស្បើយ​ពី​ការ​ញៀន​ថ្នាំ​របស់​ពួក​គេ។

លោក​ មិញ​ (Minh)​ និយាយ​ថា​ ការងារ​នេះ​ជួយ​អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ​ឱ្យ​មាន​សុខភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ​ និង​រៀន​វិជ្ជាជីវៈ​មួយ​ ដែល​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ឱ្យ​អាច​ចូល​រួម​ទៅ​ក្នុង​សង្គម​វិញ​បាន​ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ចេញ​ពី​ជំរំទាំង​នេះ។

មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ជា​រូប​រាង​ឡើង​ដំបូង​បង្អស់​ នៅ​ទី​បញ្ចប់​នៃ​សង្រ្គាម​វៀតណាម​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥​ ក្នុង​នាម​ជា​ជំរំ​ដែល​ផ្តល់«​ការ​អប់រំ​ឡើង​វិញ​តាម​រយៈ​ការ​ធ្វើ​ពលកម្ម»។​ ជំរំ​ទាំង​នេះ​ បាន​បង្កើន​សកម្មភាព​បន្ថែម​ទៀត​ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​ទសវត្សរ៍​១៩៩០​ ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​យុទ្ធ​នាការ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ នៅ​ក្នុង​ការ​លុប​បំបាត់​ចោល​នូវ​អ្វី​ដែល​ហៅ​ថា​ «អំពើ​អាក្រក់​ក្នុង​សង្គម»។

អង្គការ​ឃ្លាំ​មើល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ Human​ Rights​ Watch​ និយាយ​ថា​ មនុស្ស​ជាង​បី​សែន​នាក់​បាន​ឆ្លង​កាត់​មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ​នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​២០០០​ទៅ​ឆ្នាំ​២០១០។​ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០០​មក​ ចំនួន​ជំរំ​បាន​កើន​ឡើង​ស្ទើរ​តែ​ទ្វេ​ដង​ ពី​ចំនួន​៥៦​ទៅ​១២៣។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ តួរលេខ​របស់​រដ្ឋា​ភិបាល​បង្ហាញ​ថា​ អ្នក​ជំងឺ​ដែល​ជាប់​ឃុំ​ឃាំង​មាន​អត្រា​រើ​ជំងឺ​ឡើង​វិញ​ពី​៧០​ទៅ​៨០​ភាគ​រយ។​ ក្រុម​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​និយាយ​ថា​ ប្រការ​នេះ​គឺ​បណ្តាល​មក​ពីជំរំ​ទាំង​នេះ​ផ្តោត​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ទៅ​លើ​ការ​រក​លុយ​ច្រើន​ជាង​ការ​ព្យាបាល។​ អៀម៉ុនន៍​ មឺហ្វី​ (Eamonn​ Murphy)​ គឺ​ជា​អ្នក​សម្រប​សម្រួល​ប្រចាំ​ប្រទេស​របស់​កម្មវិធី​អង្គការ​សហប្រជា​ជាតិ​សម្រាប់​ជំងឺ​អេដស៍​ ដែល​ហៅ​កាត់​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស​ថា​ UNAIDS​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម។

«ប្រសិន​បើ​អ្នក​និយាយ​អំពី​អ្នក​ញៀន​ជាតិ​ហេរ៉ូអ៊ីន​ (heroin)​ អ្នក​ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​ព្យាបាល​ជំនួយ​ផ្នែក​វេជ្ជសាស្រ្ត​ និង​សារជាតិ​ដែល​ជំនួស​ជាតិ​អាភៀន​ ដូច​ជា​សារជាតិ​ប្រឆាំង​នឹង​ជាតិ​ញៀន​ ឈ្មោះ​ មេតាដុន​ (methadone)​ ជា​ដើម»។

មឺហ្វី​ (Murphy) ​និយាយ​ថា​ ជំរំ​ព្យាបាល​តាម​ពិត​ បាន​បង្ក​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដល់​អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ឃាំង​ទៅ​វិញ​ ពីព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​ពន្យា​ពេល​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល។​ លោក​និយាយ​ថា​ ស្ថាន​ភាព​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​ ជំរុញ​ឱ្យ​មាន​ការ​រីកសាយ​រោគ​របេង​ដែល​ស៊ាំ​នឹង​ឱសថ។

«បញ្ហា​នៅ​ទី​នេះ​គឺ​ថា​ អ្នក​មិន​អាច​រង់​ចាំ​រហូត​ដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​ជា​ទម្ងន់​បាន​ទេ ​មុន​ពេល​អ្នក​ណែនាំ​ពួក​គេ​ឱ្យ​ទៅ​រក​ការ​ព្យាបាល​នោះ​ ពី​ព្រោះ​អត្ថប្រយោជន៍​នៃ​ការ​ព្យាបាល​មាន​កម្រិត។​ ដូច្នេះ​ អ្នក​ត្រូវ​តែ​ណែនាំ​ពួក​គេ​ឱ្យ​ទៅ​ព្យាបាល​ ឱ្យ​បាន​ឆាប់​តាម​តែ​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន»។

ការងារ​មាន​ប្រភេទ​ខុស​គ្នា​នៅ​ទូទាំង​ជំរំ​ ដែល​រួមមាន​ចាប់​ពី​ការងារ​កសិកម្ម​ទៅ​ការ​ងារ​សំណង់។​ របាយការណ៍​របស់​អង្គការ​ Human​ Rights​ Watch ​ពណ៌នា​លម្អិត​ អំពី​អ្នក​មក​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​ថ្មី​ម្នាក់​ ដែល​ធ្វើ​ការងារ​បក​សំបក​គ្រាប់​ស្វាយ​ចន្ទី។

ជ័រ​ស្វាយ​ចន្ទី​ធ្វើ​ឲ្យ​រលាក​ស្បែក​របស់​គាត់។​ គាត់​និយាយ​ថា​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ណា​ម្នាក់​ប្រកែកមិន​ព្រម​ធ្វើ​ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​ទះ​កំភ្លៀង។​ គាត់​បាន​និយាយ​ថា​ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​បន្ត​ប្រកែក​មិន​ព្រម​ធ្វើ​ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បញ្ជូន​ទៅ​កាន់​បន្ទប់​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម។

អតីត​អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្ភាស​បាន​និយាយ​ថា​ ពួក​គេ​ត្រូវ​បង់​លុយ​ចំពោះ​ការ​ចំណាយ​ទាំង​ឡាយ​ ដូច​ជា​ទៅ​លើ​ម្ហូប​ ដែល​ការ​ចំណាយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​ប្រាក់​ឈ្នួល​របស់​ពួក​គេ។​ អ្នក​ជាប់​ឃុំ​មួយ​ចំនួន​និយាយ​ថា​ ពួកគេ​ថែម​ទាំង​នៅ​ជំពាក់​លុយ​គេ​ទៀត​ នៅ​ពេល​ត្រូវ​បាន​ដោះ​លែងទៅ​វិញ។

របាយការណ៍​និយាយ​ថា​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ជាប់​ឃុំ​ប្រកែក​មិន​ព្រម​ធ្វើ​ការ​ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​វាយ​ដោយ​ដំបង​អគ្គីសនី​ឬ​ដំបង​ធម្មតា។

មន្រ្តី​វៀតណាម​ លោក​ ង្វៀន​ វ៉ាន់​មិញ​ (Nguyen​ Van​ Minh)​ បាន​បដិសេធ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​នេះ។

លោក​និយាយ​ថា​ អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ​ធ្វើ​ការ​តែ​ពីរ​ទៅ​បី​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ​នៅ​ក្នុង​មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារ​នីតិ​សម្បទា។​ លោក​និយាយ​ថា​ នៅ​ពេល​អនាគត​ រដ្ឋាភិបាល​នឹង​ចេញ​ថ្លៃ​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ម្ហូប​អាហារ​របស់​ពួកគេ។

មិន​មាន​ឯកសារ​សាធារណ​ណា​មួយ​ស្តី​អំពី​ក្រុមហ៊ុន​ ដែល​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ពាណិជ្ជកម្ម​ឬ​មាន​កុងត្រា​ជា​មួយ​មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ​ទេ។​ អង្គការ​ឃ្លាំ​មើល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ Human​ Rights​ Watch​ និយាយ​ថា​ ផលិតផល​មួយ​ចំនួន​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ឱ្យ​បណ្តាញ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​ ដែល​លក់​ទំនិញ​ទៅ​បរទេស។

ក្រុម​ហ៊ុន​ វែសទឺហ្កាដ​ ហ្វ្រានដ៍សេន​ (Vestergaard​ Frandsen)​ ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ ស្វីស​ (Switzerland)​ បាន​ទទួល​ពាក្យ​ព្រមាន​ពី​ក្រុម​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នេះ​ បន្ទាប់​ពី​អង្គការ​នេះ​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ​បាន​ផលិត​មុង​សម្រាប់​ក្រុមហ៊ុន​ វែសទឺហ្កាដ​ ហ្វ្រានដ៍សេន។

បន្ទាប់​ពី​មាន​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​មួយ​ ក្រុមហ៊ុន​បាន​លុប​ចោល​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុម​អ្នក​ម៉ៅ​ការ​រង​ ដែល​មាន​ជាប់​ទាក់​ទង​នៅ​ក្នុង​ការ​រក​ជួល​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​ឡាយ​ ឱ្យ​ធ្វើ​ការ​នៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​ទាំង​នេះ។

ក្រុម​អ្នក​ផ្តល់​ជំនួយ​អន្តរជាតិ​ បាន​ផ្តល់​ថវិកា​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ​ សម្រាប់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ទាំង​នេះ​ អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​មួយ​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ​ ជា​មួយ​នឹង​កម្មវិធី​ដូច​ជា​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​បុគ្គលិក​ និង​ការ​គាំទ្រ​កម្មវិធី​ជួយ​ទ្រទ្រង់​ដល់​អ្នក​ផ្ទុក​មេរោគ​ហ៊ីវ​ (HIV)។

អៀម៉ុនន៍​ មឺហ្វី​ (Eamonn​ Murphy)​ ដែល​ជា​អ្នក​សម្រប​សម្រួល​ប្រចាំ​ប្រទេស​របស់​អង្គការ​ UNAIDS​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម​ និយាយ​ថា​ ការ​ឃុំ​ឃាំង​ដោយ​បង្ខំ​មិន​មែន​ជា​ចម្លើយ​នោះ​ទេ។​ លោក​និយាយ​ថា​ ជា​ជំនួស​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​បន្ត​ពង្រីក​សេវាកម្ម​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​តាម​សហគមន៍​ ដែល​បាន​ផ្តល់​លទ្ធ​ភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​សេវា​ព្យាបាល​ការ​ញៀន​ថ្នាំ​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​ ដែល​រួម​ទាំង​ការ​ផ្តល់​ថ្នាំ​ មេតាដុន​ (methadone)​ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០៨។

«កម្ម​វិធី​ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​តាម​សហគមន៍​ ដែល​រដ្ឋា​ភិបាល​កំពុង​ស្វែង​រក​ការ​ឈាន​ទៅ​ដល់​អ្នក​ដែល​ញៀន​ជាតិ​ហេរ៉ូអ៊ីន​ចំនួន​៨​ម៉ឺន​នាក់​មក​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០១៥​ គឺ​មាន​សារៈសំខាន់​ណាស់។​ វា​គឺ​ជា​វិធី​មួយ​ដែល​គួរ​ធ្វើ។​ ហើយ​កន្លង​មក​ នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ រដ្ឋាភិបាល​បាន​ធ្វើ​កិច្ច​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​យ៉ាង​លឿន​ ដើម្បី​ពង្រីក​កម្មវិធី​នេះ។​ ឥឡូវ​នេះ​ កម្ម​វិធី​នេះ​បាន​កើន​ឡើង​ពី​កម្មវិធី​សាក​ល្បង​បឋម​ចំនួន​ពីរ​ ទៅ​ដល់​២៦​មជ្ឈមណ្ឌល​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​ ហើយ​មាន​ផែន​ការ​សម្រាប់​បង្កើត​ច្រើន​ជាង​នេះ​បន្ថែម​ទៀត»។

អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​និយាយ​ថា​ មាន​ភស្តុតាង​តិច​តួច​ដែល​បង្ហាញ​ថា​ ការ​ឃុំ​ឃាំង​ដោយ​បង្ខំ​ អាច​កាត់​បន្ថយ​អត្រា​រើ​ជំងឺ​ឡើង​វិញ​បាន។​ តាម​ពិត ​ភាគ​ច្រើន​នៃ​អ្នក​រស់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​ ធ្លាប់​បាន​ត្រូវ​ឃុំ​ឃាំង​ពី​មុន​មក​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​ម្តង​រួច​មក​ហើយ​ដែរ។

អង្គការ​ Human​ Rights​ Watch ​បាន​អំពាវនាវ​ដល់​គ្រប់​ម្ចាស់​ជំនួយ​ និង​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​អស់​ឱ្យ​ឈប់​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឃុំ​ខ្លួន​ដោយ​បង្ខំ​ទាំង​នេះ៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ ឌី ខាំបូលី

XS
SM
MD
LG