ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​បំបិទ​សិទ្ធិ​អ្នក​ផ្ទុក​មេរោគ​អេដស៍


គិលានុបដ្ឋាយិកា​ពាក់​របាំង​ការពារ​មុខ​និង​ស្រោមដៃ​ អាន​សៀវភៅ​ឲ្យ​អ្នកជំងឺអេដស៍​ស្តាប់ នៅឯ​សង្គហដ្ឋាន​ជំងឺ​អេដស៍​ព្រះបាទ​ណាំភូ ជិតខេត្តលពបុរី​ ប្រទេស​ថៃ។

អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ឲ្យដឹង​ថា ច្បាប់​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ស្រឡាញ់​ភេទ​ដូចគ្នា​ និង​ការ​ចាត់​ទុក​ក្រុម​ប្រព្រឹត្តិ​គ្រឿង​ញៀន ​និង​ក្រុម​រកស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​ថា ​ជា​ឧក្រិដ្ឋជន​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អន្តរាយ​ដល់​កម្មវិធី​បង្ការ និង​ព្យាបាល​នោះ​ បាន​នាំ​ឲ្យ​មនុស្សច្រើន​នាក់​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ពី​ការឆ្លង​ជំងឺ​អេដស៍។

កម្មវិធី​ជំងឺ​ HIV/AIDS​ របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ ហៅ​កាត់​ថា​ UNAIDS​ ឲ្យ​ដឹងថា ៩០​ភាគ​រយ​នៃ​ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​មាន​ច្បាប់ និង​ការអនុវត្ត​ច្បាប់ ដែល​ជា​ឧបសគ្គ​ដល់​កម្មវិធី​បង្ការ​និង​ព្យបាល​រោគ HIV។

ទោះបី​មាន​កិច្ចប្រឹងប្រែង​ជាច្រើន​ខាង​ការសិក្សា​អប់រំ​នៅ​ក្នុង​រយៈ​៣០ឆ្នាំ​ចាប់​តាំងពី​មេរោគ​នៃ​ជំងឺ​នេះ​លេចចេញ​ដំបូង​មកនោះ​ក្តី​ ក៏​មាន​ប្រទេស​ចំនួន​១៩​នៅ​តែ​ចាត់​ទុក​ការ​ស្រឡាញ់​ភេទ​ដូច​គ្នា​ជា​បទឧក្រិដ្ឋ​ និង​ប្រទេស១៦​ដាក់​កំហិត​លើ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដល់​ជន​ឆ្លង​មេរោគ​HIV​ ដែល​ជា​មេរោគ​បណ្តាល​ឲ្យ​កើត​ជំងឺ​អេដស៍។

ប្រទេស​អាស៊ី​ជាច្រើន​ចាត់​ទុក​ពួក​អ្នក​រកស៊ី​ផ្លូវភេទ​ថា ខុសច្បាប់​ និង​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ជន​ប្រព្រឹត្តគ្រឿង​ញៀន​ ជាជាង​ផ្តោត​ការ​យកចិត្ត​ទុកដាក់​ទៅ​លើ​ការ​អប់រំ​ផ្លូវភេទ និង​ការ​ព្យាបាល​អ្នក​ញៀន​ថ្នាំ។

លោក​ មីស្ស៊ែល ស៊ីឌីបេ (Michel​ Sidibe)​ ប្រធាន​អង្គការ​ UNAIDS​ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ក្នុង​ទី​ក្រុង​បាងកក​កាល​ពី​ថ្ងៃពុធ​នេះ​ថា​ ច្បាប់​ទាំង​នោះ​បំពាន​លើ​សិទ្ធិ​ពលរដ្ឋ​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​កើន​ចំនួន​អ្នក​ឆ្លង​មេរោគ​ HIV​ និង​ចាំ​បាច់ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ។ លោក​ ស៊ីឌីប មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖

«ច្បាប់​មិន​ត្រឹម​តែ​ដាក់​ទោស​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ការពារ​មនុស្ស​ផង​ដែរ។​ មិន​ត្រូវ​បង្កើត​បរិយកាស​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​លួចលាក់ ពួនលាក់ខ្លួន​ និង​មិន​បាន​ទទួល​សេវា​ថែទាំ​សុខភាព​នោះ​ទេ»។

ឧទាហរណ៍​ លោក​ ស៊ីឌីបេ និយាយថា​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​ ជា​ទី​ដែល​ពេស្យាចារ​ជា​អំពើ​ខុស​ច្បាប់ ប៉ុន្តែ​បណ្តោយ​ឲ្យ​មាន​នោះ​ ការឆ្លង​មេរោគ​ HIV ក្នុង​បណ្តា​អ្នក​រក​ស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​បាន​កើន​ទ្វេ​ដង​នៅ​ក្នុង​រយៈ​៥ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅនេះ។

លោក​ ចន អ៊ុងផាកន (Jon Ungphakorn)​ អតីត​សមាជិក​ព្រឹទ្ធសភា​ថៃ និង​ជា​សកម្មជន​អេដស៍​ដ៏ល្បីល្បាញ​ម្នាក់​ និយាយ​ថា​ ទោះបីថៃ​ផ្តល់​ឲ្យ​មាន​ការ​ទទួល​បាន​ការ​ព្យាបាល​សាកល​ ដោយ​ប្រើ​ឱសថ​ antiretroviral​ ក៏ដោយ​ ក៏​ការអនុវត្ត​មាន​តែ​ទៅលើ​ពលរដ្ឋ​ថៃ​ប៉ុណ្ណោះ។ លោក អ៊ុងផាកន មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖

«យើង​មាន​ក្រុម​អ្នក​ចំណាក​ស្រុក​ជាង​ពីរ​លាន​នាក់។​ ពួកគេ​មិន​បាន​ទទួល​ការព្យាបាល​ដោយ​ឱសថ​ antiretroviral​ ទេ។​ ពួក​ជនភៀសខ្លួន​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ការ​ព្យាបាល​ទេ។​ ហើយ​សូម្បី​តែ​មាន​ការ​ព្យាបាល​ដល់​អ្នកទោស​នោះ​ ក៏​មាន​ចំពោះ​តែ​អ្នកទោស​ណា​ដែល​មាន​សញ្ជាតិ​ថៃ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។​ យើង​មាន​អ្នកទោស​ច្រើន​ណាស់​ ដែល​មិន​បាន​ទទួល​ការព្យាបាល​ដោយ​ឱសថ​ antiretroviral»។

ទោះ​ជា​យ៉ាងណាថៃ​បាន​ទទួល​ការ​សរសើរ​ជា​អន្តរជាតិ​ចំពោះ​កិច្ចប្រឹងប្រែង​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​ទប់ស្កាត់​ការ​រាលដាល​ជំងឺ​អេដស៍​ និង​បង្កើន​ការ​ប្រើ​ស្រោម​អនាម័យ។​ កិច្ច​ប្រឹងប្រែង​ដ៏​ខ្លាំង​មួយ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៩០​ បាន​កាត់​បន្ថយ​អត្រា​ឆ្លង​មេរោគ​អេដស៍​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។

ក្រុម​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​ជំងឺ​អេដស៍​ ក្រុម​អ្នក​តាក់​តែង​ច្បាប់​ និង​ក្រុម​សកម្មជន​ បាន​ជួបជុំ​នៅ​ក្នុង​ទី​ក្រុង​បាងកក​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ពុធ​ដើម្បី​ចូលរួមកិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​របស់​បេសកកម្ម​សាកល​នៃ​អង្គការ​សហ​ប្រជាជាតិ​ស្តី​អំពី​ជំងឺ​អេដស៍ និង​ច្បាប់​សម្រាប់អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ។

កិច្ច​ប្រជុំ​ពីរ​ថ្ងៃ​នេះ​ ជា​កិច្ចពិភាក្សា​ថ្នាក់​តំបន់​មួយ​ឈុត​ ដើម្បី​ជជែក​ដេញ​ដោល​គ្នា​អំពី​ការ​ដាក់​កម្រិត​ផ្នែក​ច្បាប់ និង​សង្គម​ចំពោះ​ការ​ទប់ស្កាត់ និង​ការព្យាបាល​ជំងឺ HIV។

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ នុច សារីតា

XS
SM
MD
LG