ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ទូរសន្និសីទ​ជួយ​ជនជាតិ​ម៉ុង​ឲ្យ​ជួប​ជជែក​គ្នា


អ្នកស្រី​ស៊ូវេង​ទាក់ទង​ជា​មួយ​សហគមន៍​ម៉ុង​រស់​នៅ​ឆ្ងាយៗ​ តាមរយ:​កម្មវិធី​ទូរសន្និសីទ​។​

តើ​លោកអ្នក​និយាយ​ជា​មួយសមាជិក​នៃ​សហគមន៍​របស់​លោក​អ្នក​ដូច​ម្ដេច​បាន​បើ​លោក​អ្នក​ស្ថិតនៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​ពាស​ពេញពិភព​លោក​នោះ?​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ពឹង​លើ​ប្រព័ន្ធ​អ៊ិនធឺណិត​ដើម្បី​ទាក់ទងគ្នា​ពី​ប្រទេស​មួយ​ទៅ​ប្រទេស​មួយ ដោយ​ប្រើ​សារ​អេឡិចត្រូនិក​ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ​សង្គម ធ្វីធ័រ (Twitter) និង​សារ​ផ្ញើ​ភ្លាមៗ។​ ក៏​ប៉ុន្ដែ​សម្រាប់​ជនជាតិ​ម៉ុង​ជា​ច្រើន​នាក់​ ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​របស់​ដូនតា​គេ​នៅ​ទ្វីប​អាស៊ី​ ការ​ទាក់ទង​គ្នា​តាម​ទូរស័ព្ទ ជា​វិធី​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ជាង​គេ​ក្នុង​ចែករំលែក​ព័ត៌មាន​ និង​ដំណឹង។

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ នៅ​ជុំ​វិញ​ពិភព​លោក​ ជនជាតិ​អាស៊ី​ភាគ​អាគ្នេយ៍​រាប់​ពាន់នាក់​លើក​ទូរស័ព្ទរបស់​គេ​ដើម្បី​ស្ដាប់​វិទ្យុ។​ ពួក​គេ​បើក​វិទ្យុ​ស្ដាប់ទូរសន្និសីទ​មួយ​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ទូរសន្និសីទយ៉ាង​តិច​២០​ដែល​ផ្សាយ​ដូច​ជា​ស្ថានីយ​វិទ្យុ​ធម្មតា​។ ក៏​ប៉ុន្ដែ​គេ​មិន​បើក​វិទ្យុ​ស្ដាប់​ទេ​ តែ​គេ​ចុច​ទូរស័ព្ទស្ដាប់​ការ​ផ្សាយ​ទៅ​វិញ។

គេ​ហៅ​ទូរស័ព្ទ។ ស្ដ្រី​ម្នាក់​នៅ​រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រនី ច្រៀង​ឲ្យ​មនុស្ស​រាប់​រយ​នាក់​ ស្ដាប់​តាម​ទូរសន្និសីទ​មួយ។​ ចម្រៀង​នេះ​លើក​ទឹក​ចិត្ដ​យុវវ័យ​ឲ្យ​រក្សា​វប្បធ៌ម​ម៉ុង​ឲ្យ​នៅ​គង់​វង្ស។ អ្នកស្រី ស៊ូវេង (Cher Vang) ស្ដាប់​ចម្រៀង​នេះ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​របស់គាត់​ នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​វ៉ាស៊ីនតោន។ អ្នកស្រី​ជា​ស្ដ្រី​វ័យ​កណ្ដាល។ ដូច​ជនជាតិ​ម៉ុង​ជាច្រើន​នាក់​ដែរ​ សង្គ្រាម​បាន​បំបែក​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ឲ្យ​ទៅ​រស់​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេងៗ​ក្នុង​ពិភពលោក។ អ្នកស​ស្រី​ថ្លែង​ថា៖

«គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​កន្លែង​ផ្សេងៗ​ក្នុង​ពិភពលោក។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​ប្រុស បីនាក់​។​ ពួក​គេ​រស់នៅ​ប្រទេស​អូស្ដ្រាលី។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ​៣០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។​ បង​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុងរដ្ឋ​កាលីហ្វ័រនី​។ ប្អូន​ស្រី​ម្នាក់​ទៀត​រស់​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​ដែល​ជា​ប្រទេស​របស់​ខ្ញុំ»។

ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រីស៊ូវេង​មក​ដល់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គាត់​ងាយ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍ឯកា។ អ្នក​ស្រី​បន្ត​ថា៖

«ខ្ញុំ​មក​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ប្ដី​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៦។​ ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​និយាយ​ភាសា​អង់គ្លេស។ ខ្ញុំ​មិន​ចេះបើក​ឡាន។​ ខ្ញុំ​មាន​ការ​លំបាក​ខ្លាំង​ណាស់»។

ដោយសារ​ស្ថានភាព​បែប​នេះ ទើប​ទូរសន្និសីទ​កកើត​ឡើង។​ គោលដៅ​មួយ​គឺ​ភ្ជាប់​ជនជាតិ​ម៉ុង​ដែល​នៅ​ឯកា​ជា​ពិសេស​ដូច​ អ្នក​ស្រី​ស៊ូវេង​ ដែល​មិន​បាន​ទៅ​សាលារៀន​ឬមិនប្រើ​កុំព្យូទ័រ។

រដ្ឋ​វ៉ាស៊ីនតោន​មាន​សហគមន៍​ម៉ុង​តូច​មួយ​ ក៏​ប៉ុន្ដែ​នៅ​ពេល​ដែល​ ស៊ូវេង​ហៅ​ចូល​ទូរសន្និសីទ​ គាត់​អាច​ទាក់ទង​ជា​មួយ​ក្រុម​ជនជាតិ​ម៉ុង​ធំ​ទៀត។

លោក​ ជីង​យ៉ាង (Tseng Yang) ជា​អ្នក​បង្កើត​ទូរសន្និសីទ​ម្នាក់​ដែល​ទូរសន្និសីទ​នោះ​មាន​ ​ឈ្មោះ​ថា​ ឡុង ចេង រ៉ាដ្យូ (Long Cheng Radio)។ លោក​ពន្យល់​ថា​ ស្ថានីយ​នេះ​ផ្ដល់កម្មវិធី​២៤​ម៉ោង​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ ដែល​មានកម្មវិធី​ភ្លេង​ចម្រៀង​ រឿង​ខ្មោច​ ព័ត៌មាន​អំពី​សេដ្ឋកិច្ច​ ហើយ​មាន​ច្រើន​ទៀត។​ លោក យ៉ាង​ប៉ាន់​ស្មានថា​ មាន​មនុស្ស​៣.៥០០នាក់​ទូរស័ព្ទ​ចូល​មក​ដើម្បី​ស្ដាប់​វិទ្យុ ឡុង ចេង រាល់​ថ្ងៃ។

ការ​ផ្សាយ​ព័ត៌មាន​នៅ​ពេល​យប់​ជា​កម្មវិធី​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ជាង​គេ។ អ្នក​ជូន​កម្មវិធី​បកប្រែ​ព័ត៌មាន​ពិភពលោក​ជា​ភាសា​ម៉ុង​ យ៉ាវ​ និង​ភាសា​ឡាវ។ ក៏​ប៉ុន្ដែ​ ទូរសន្និសីទ​ ក៏​ជា​វេ​ទិកា​សាកលមួយ​សម្រាប់​ឲ្យ​ជនជាតិ​ម៉ុង​នៅ​ជុំវិញ​ពិភពលោក​ចែករំលែក​ព័ត៌មាន​ជា​មួយ​គ្នា​ក្នុង​មូលដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់​ដែរ។​ លោក​ យ៉ាង​និយាយ​ថា​ មនុស្ស​អាច​ហៅ​ទូរស័ព្ទ ហើយ​រាយការណ៍​អំពី​ព្រិត្ដិការណ៍​សំខាន់ៗ​ ដូច​ជា​មរណភាព​របស់​អ្នក​ដឹកនាំសហគមន៍​ជា​ដើម។ លោក​បន្ត​ថា៖

«លោក​អ្នក​ដឹង​ទេ​ថា​បើ​មាន​អ្វី​កើត​មាន​ឡើង​ ឧទាហរណ៍​ដូច​ជា​ ចាស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​សំខាន់​ម្នាក់សម្រាប់​សហគមន៍​ម៉ុង​ទទួល​មរណ:ភាព​ នៅ​ទី​ក្រុង​ សល្ទ ឡេក ស៊ីធី (Salt Lake City) តើ​មាន​អ្នក​ណា​ដឹង?។​ ដូច្នេះ​ហើយ​យើង​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​ពួក​គេ​ហៅ​យើង»។

ទោះបី ​វិទ្យុ​ឡុង ចេង មាន​ទីស្នាក់ការ​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​មីន្នីសូតា (Minnesota) ក៏​ដោយ កម្មវិធី​នៃ​វិទ្យុ​នេះ​ រួម​មាន​សេចក្ដីរាយការណ៍​មក​ពី​សហគមន៍​ម៉ុង​ នៅ​ទ្វីប​អឺរ៉ុប​ ​និង​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍​ ដែល​មាន​ផ្សាយ​ព័ត៌មាន​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ពួក​គេ។ លោក​ថ្លែង​ថា៖

«គេ​មាន​ផ្សាយ​ព័ត៌មាន​កន្លះ​ម៉ោងនិយាយ​អំពី​សកម្មភាព​របស់​គេ​នៅ​ទីនោះ​ ដាំ​ដំណាំ​ ពោត​ ហើយនឹង​ធាតុអាកាស»។

ថ្ងៃ​នេះ​អ្នកស្រី ស៊ូវេង​ ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​ទូរ​សន្និសីទ។ គាត់​ច្រៀង​ចម្រៀង​ស្នេហា​ប្រពៃ​ណីយមួយ​ពី​ផ្ទះ​របស់​គាត់។ គាត់​និយាយ​ថា ការ​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ​តាម​ទូរស័ព្ទ​ជួយ​គាត់​ឲ្យ​ទាក់ទង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ ដែល​ធ្លាប់​បាន​ឆ្លង​កាត់​បទពិសោធន៍​លំបាក​ដូចគ្នា​ ដូចជា​ការ​បាត់​បង់​គ្រួសារ​ដោយសារ​សង្គ្រាម​ ហើយ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​កសាង​ជីវិត​ថ្មី​នៅ​ប្រទេស​ក្រៅ។ អ្នក​ស្រី​និយាយ​ថា៖

«សម្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំៗខឹង​ណាស់។​ ខ្ញុំ​អាណិត​អាសូរ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ណាស់។ ជួនកាល​ខ្ញុំ​ចង់​ឆ្កួត។​ គិត​អំពី​អ្វីៗ​ច្រើន​ពេក។ នឹក​ឃើញ​រឿង​ផ្សេងៗ។ ខ្ញុំ​គិត​---គិត---អូ​ ប្រហែល​ជា​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទេ​នៅក្នុង​ពិភព​លោក​ ដែល​មាន​បញ្ហា​ទាំង​អស់​នេះ។ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​នរណា​ដូច​ខ្ញុំ​ទេ។ គ្មាន​នរណា​មាន​ជីវិត​ដូចខ្ញុំ​ទេ»។

ក៏​ប៉ុន្ដែ​ការ​ដែល​ដឹង​ថា មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ដែល​និយាយ​តាម​ទូរស័ព្ទ​យល់​អំពី​ជីវិត​របស់​គាត់​ គាត់​និយាយ​ថា​ នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ជាង​មុន​ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​សប្បាយ​ចិត្ដ៕

ប្រែ​សម្រួលដោយ កង​ស៊ីវន

XS
SM
MD
LG