ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

សាកល​វិទ្យាល័យ​នៅ​ពន្ធនាគារ​ផ្តល់​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​អ្នក​ទោស


សាស្ដ្រាចារ្យ​ស៊ុកយ៉ុង​ លី​ បង្រៀន​ថ្នាក់​​មួយអំពី​​ការ​គិត​​ប្រកប​ដោយ​​ការ​​ត្រិះ​រិះ​ពិចារណា​ និង​​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវដល់​អ្នកទោស​​នៅ​គុក​សាន​ ឃ្វិន​ទិនក្នុង​​រដ្ឋ​កាលី​ហ្វក​ញ៉ា។​

អ្នកទោស​របស់​រដ្ឋ ​និង​រដ្ឋាភិបាល​សហព័ន្ធ ​ភាគច្រើន​មិនទទួលបាន​ការ​អប់រំ​កម្រិត​មហា​វិទ្យាល័យ​ទេ។ ​សាន​ ឃ្វិន​ទិន​ (San Quentin)​ ក្នុង​រដ្ឋកាលីហ្វកញ៉ា​ គឺជា​គុកមួយ​ក្នុងចំណោម​គុកមួយ​ចំនួន​តូច ​នៅក្នុង​ប្រទេស​ដែលផ្តល់​វគ្គសិក្សា​កម្រិត​មហា​វិទ្យាល័យ។ ​ចូឌី លឺវែន​ (Jody Lewen) ​បាន​ចាត់ចែង​សេវាកម្ម​សម្រាប់​កម្មវិធី​សិក្សា​កម្រិត​មហាវិទ្យាល័យ​នេះ ​អស់រយៈពេល​ជាងមួយ​ទសវត្សរ៍​ ហើយ​អ្នក​ស្រី​គឺជា​មូលហេតុ ​ដែល​នាំឲ្យមាន​ការបង្កើត​គម្រោង​សាកល​វិទ្យាល័យ​សម្រាប់​អ្នកទោស​ ដែល​ហៅជា​ភាសា​អង់គ្លេស​ថា (Prison University Project) ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន។

នៅ​ពេលដែល​លោកស្រី​ ចូឌី ​លឺវែន ​ចូលរួម​នៅក្នុង​កម្មវិធី​អប់រំ​កម្រិត​មហា​វិទ្យាល័យ​ នៅឯគុក​ សាន​ ឃ្វិន​ទិន​ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៩​ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​បង្រៀន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​មួយ​រូប​ កម្ម​វិធី​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដំណើរ​ការ​ដោយ​បុគ្គ​លិក​ស្ម័គ្រចិត្តមួយចំនួនតូច​ ដោយ​មិន​មាន​ថវិកា​នោះ​ទេ។​ លឺវែន​ បានរំឭក​ឡើង​វិញ​ថា​ អ្នក​ស្រី​ចង់នាំ​ការ​អប់រំ​កម្រិត​ឧត្តមសិក្សា​ ទៅ​អ្នក​ទាំង​អស់នោះ​ ដែលមាន​ភព្វ​វាសនា​តិច​តួច។ នៅ​ពេលនោះ អ្នក​ស្រី​គឺជានិស្សិត​មួយរូប ដែលបាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពីសាកល​វិទ្យាល័យ ​ហើយមាន​ផែនការ​វិលត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ការងារ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​វិញ។​ ប៉ុន្តែ​មួយឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​នៅ​ពេលដែល​នាយក​កម្មវិធី​ដែល​ធ្វើការ​ពាក់កណ្តាល​ម៉ោង​ភ្លាមៗ ​បាន​បោះបង់​ការងារ​នេះ ​លឺវែន​ បាន​ទទួល​គ្រប់​គ្រង​ការ​ងារនេះ។

«ខ្ញុំបាន​គិត​តាំង​ពីយូរ​មក​ហើយ​ថា​ វា​គ្រាន់​តែជា​ការងារ ​បណ្តោះ​អាសន្នតែ​ប៉ុណ្ណោះ​ហើយថា​មនុស្ស​ម្នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ នឹង​រក្សា​ដំណើរ​ការ​នៃ​កម្មវិធីនេះ។​ ប៉ុន្តែ​ខណៈ​ពេលដែល​ខ្ញុំបាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្វើកិច្ចការ​នេះ ​ហើយ​ចូលរួម​កាន់​តែជ្រៅ ខ្ញុំ​ក៏បានចាប់ផ្តើម​មើលឃើញ​អំពី​សក្តា​នុពលដែលកម្មវិធី​នេះមាន​ ហើយ​ខ្ញុំបាន​ចាប់ផ្តើម​គិត​ កាន់តែ​ច្រើន​ឡើងៗ​ អំពីថាតើ​កម្មវិធី​នេះ​អាចក្លាយ ​ទៅជាអ្វី​ និងអំពី​មនុស្ស​ ដែល​កម្មវិធី​នេះ​ អាច​បម្រើ ​ក៏ដូចជា​តម្លៃ ​និង​ឧត្តមគតិ ​ដែល​កម្មវិធីនេះ ​អាច​លើកយក ​មកបង្ហាញ​ផងដែរ។​ ពេលនោះ ​ខ្ញុំពិតជា​មាន​ការចាប់ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ មិន​មានអ្នកណាម្នាក់​ផ្សេងទៀត ​ដែលធ្វើ​កិច្ចការនេះទេ។​ ហើយខ្ញុំគិតថា​ វានឹង​គ្រាន់តែ ​ជាបរាជ័យមួយ ​ក្នុង​ចំណោម​បរាជ័យ​ទាំងឡាយ​ក្នុងមួយ​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ ​ប្រសិនបើខ្ញុំ​បណ្តោយ​ឲ្យវា​បរា​ជ័យ។​»

សិស្ស៖​«ខ្ញុំ​គិត​ថា​ វាគឺជា​សៀវភៅ​ដ៏គួរឲ្យ​ធុញទ្រាន់មួយ​ក្នុង​ចំណោមសៀវភៅ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​អាន។​ ពិតណាស់ ​វាគឺជា​សៀវភៅមួយ​ដ៏អាក្រក់។​»

គ្រូ៖​ «វាពិតជា​មានការរំខាន​យ៉ាងខ្លាំង។​»

សិស្ស៖​ «ខ្ញុំគិតថា វា​មាន​វិធីសាស្រ្ត​មួយ​ ចំពោះភាពឆ្កួត​លីលានេះ។​»

សិស្ស​ទាំងអស់នេះ ​កំពុង​ពិភាក្សា​រឿង​ប្រលោមលោក​មួយ ​របស់​អ្នកនិពន្ធ​ កាហ៍ស្សូអូ ​អ៊ីហ្សីហ្គូរ៉ា​ (Kazuo Ishigura) ដែលមានចំណងជើង​ថា​ «សូមកុំ​បោះបង់​ខ្ញុំ​ចោល»​ នៅក្នុង​ថ្នាក់រៀន​ស្តីពី​ការគិត​ប្រកប​ដោយ​ការត្រិះរិះពិចារណារបស់​ពួកគេ។​ នៅក្រោម​ការដឹកនាំរបស់​លោកស្រី​ ចូឌី ​លឺវែន​ គម្រោង​របស់សាកល​វិទ្យាល័យ ​សម្រាប់​អ្នកទោស​ ត្រូវ​បាន​ពង្រីក​យ៉ាង​ធំធេង។​ គម្រោងនេះ​ផ្តល់ការ​បណ្តុះ​បណ្តាលចំនួន២០​ថ្នាក់រៀន​ ដែល​រួមមាន​មុខ​វិជ្ជាភាសា​អង់គ្លេស​ គណិតវិទ្យា​ មនុស្សធម៌​ វិទ្យាសាស្រ្ត​សង្គម​ និង​ភាសា​អេស៉្បាញ៉ុល។

អ្នកទោស​ចំនួន ៣០០នាក់​បាន​ចុះឈ្មោះ​ចូល​រៀន ​នៅក្នុង​ឆមាស​នីមួយៗ​ ដោយទទួលបាន​ការ​សិក្សា​ទៅលើ​មុខវិជ្ជា​ទាំងឡាយ ​ពីមហា​វិទ្យាល័យ​ ដែល​អាចឈាន​ទៅទទួលបាន​នូវ​សញ្ញាប័ត្របរិញ្ញាប័ត្ររង។​ លោកស្រី ​លឺវែន ​បាន​ជ្រើសរើស​គ្រូ​ស្ម័គ្រចិត្ត ​និង​និស្សិត​ដែលបញ្ចប់ការ​សិក្សាពីមហា​វិទ្យាល័យនិង​សាកល​វិទ្យាល័យ​ទាំងឡាយដែល​នៅក្បែរខាង ​ចំនួនជាង ​១៥០​នាក់។ ​លោកស្រី​មាន​ប្រសាសន៍ថា​ ការទាក់ទាញ​គ្រូ មិនមាន​ការពិបាកទេ​ ទោះបីជាគ្រូថ្មីៗ​មួយចំនួនមាន​អារម្មណ៍​ភ័យខ្លាច​ នៅពេលដែល​ពួកគេមកដល់គុក ​សាន ឃ្វិនទិន ​ជាលើក​ដំបូង។

ស៊ុកយ៉ុងលី​ (Sookyoung Lee)​ បង្រៀនថ្នាក់មួយ ​ស្តីអំពី​ការគិតប្រកបដោយ​ការត្រិះរិះ​ពិចារណា​ និង​ការស្រាវជ្រាវ។ ​នាងនិង​សិស្ស​របស់នាង​កំពុងពិភាក្សា​អត្ថបទមួយ ​របស់កាសែត​ ញ៉ូវយ៉កថាមស៍​ (New York Times)​ ស្តីអំពីភាពគ្មានការងារ​ធ្វើ។​ លី ​និយាយថា ​សិស្ស​របស់នាង ​មានការ​ចង់ដឹង ​និងចង់​ចូលរួម​នៅក្នុងការពិភាក្សា។

«ខ្ញុំ​មានការ​ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង​ចំពោះទឹកចិត្តដ៏ល្អ ​របស់សិស្ស។ ​នៅក្នុងពេល​ភាគច្រើន ​សិស្សមានការគោរព​យ៉ាងខ្លាំង​បំផុត​ ដែលជា​របៀបមួយ ​ដែលមាន​ការលើកទឹកចិត្ត ​ជាងនិស្សិតបរិញ្ញាប័ត្រ​នៅក្នុងរដ្ឋ​កាលីហ្វកញ៉ា។​ គ្រូតែងតែ​មានការ​សប្យាយ​រីករាយ​ជានិច្ច ​នៅពេលសិស្ស​មិន​ព្រងើយកន្តើយចំពោះ​ការសិក្សា។​»

ឆាលស៍ ស្ពែន​ (Charles Spence)​ ទទួលការកាត់ទោស​ឲ្យជាប់គុកអស់មួយជីវិត​ នៅក្នុងគុក​ សានឃ្វិនទិន ​ហើយលោកនៅមាន​មុខវិជ្ជាពីរបី​មុខទៀត ដែល​នៅសល់ដើម្បីបញ្ចប់សញ្ញាប័ត្របរិញ្ញាប័ត្ររងរបស់លោក។​ លោក​សង្ឃឹមថា​ លោកនឹងត្រូវបាន ​ដោះលែងឲ្យ​នៅក្រៅឃុំ​នៅថ្ងៃណាមួយ ​ហើយចង់រៀនយក​សញ្ញាប័ត្រ​ថ្នាក់អនុបណ្ឌិតផ្នែកចិត្តវិជ្ជា។

«កម្មវិធី​សិក្សានេះ ​គឺពិតជា​កម្រ​មានណាស់ ​នៅក្នុង​បរិវេណគុក​ ដូច្នេះខ្ញុំ​ពិតជា​មាន​សំណាងណាស់។​ មនុស្សទាំងអស់គ្នា ​មានអារម្មណ៍ដូចគ្នា។​ យើងពិតជាមានសំណាង​ណាស់ ដែលមាន​ឱកាសក្នុងការទទួលបានការអប់រំ​ ជាពិសេសនៅក្នុងស្ថានភាព​សេដ្ឋ​កិច្ច នាពេល​បច្ចុប្បន្ន។​ យើង​ប្រហែលជានឹងមិនទទួលបានជោគ​ជ័យនោះទេ ​នៅ​ពេលយើង ​ចេញពីគុក​ក្នុងនាមជា​ឧក្រិដ្ឋជនដែលធ្លាប់​ជាប់ទោស។​ ការ​សិក្សា​នេះពិតជា​ផ្តល់​ឲ្យយើងនូវ​សេចក្តីសង្ឃឹមជាច្រើន ​ហើយ​សង្ឃឹមថានឹងជួយយើងឲ្យ​ទទួលបានជោគជ័យ នៅពេលយើង​ដើរចេញពីទ្វារគុកនេះ។​»

កន្លងមក ​អ្នកទោស​ក្នុងគុក​ សាន ឃ្វិនទិន​ ចំនួន១០០នាក់​ហើយ​ ដែលបានបញ្ចប់​ការសិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាប័ត្ររង ហើយអ្នកទោសជាច្រើន​ផ្សេងទៀត​បាន​បន្តការសិក្សា ​នៅមហា​វិទ្យាល័យបន្ទាប់ពីទទួលបានការដោះលែង។​ ការស្រាវ​ជ្រាវបង្ហា​ញថា អ្នក​ទោសម្នាក់ដែលទទួលបានការអប់រំកាន់​តែច្រើន លទ្ធ​ភាពក្នុងការវិលត្រឡប់ចូល​គុកវិញកាន់តែទាប។​ អ្នក​ស្រី លឺវែន​ មានប្រសាសន៍ថា អត្រានៃ​ការប្រ​ព្រឹត្តខុសម្តងទៀតនៅក្នុងចំណោមអ្នកទោស ដែលមានសញ្ញាប័ត្រ​មហា​វិទ្យាល័យ​ គឺមាន​ចំនួនតិចជាង១០ភាគរយ៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ ឌី​ ខាំបូលី

XS
SM
MD
LG