ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​ផ្តល់​អំណាច​ដល់​សកម្មជន​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ទូទាំង​ពិភពលោក


លោក ​បេន ខាដឹន (Ben Cardin) ​សមាជិក​ព្រឹទ្ធសភា​ជាន់ខ្ពស់​និង​ជា​អ្នក​ចូលរួម​តាក់តែង​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​ ថ្លែង​នៅ​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​នៅ​ឯ​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​យុទ្ធសាស្ត្រ​និង​កិច្ចការ​អន្តរជាតិ (CSIS) ​ក្នុង​​រដ្ឋធានី​ វ៉ាស៊ីនតោន។ (ម៉ែន គឹមសេង/VOA)

លោក​ បេន ខាដឹន​​ បាន​ថ្លែងថា៖ «ច្បាប់​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​ឧបករណ៍​មួយ​ដ៏​សំខាន់​ដែល​យើង​មាន​សម្រាប់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ការរំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក។ វា​បង្ហាញ​ពី​ការដឹកនាំ​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិក‍»។

លោកនាយ​ឧត្តមសេនីយ៍​ ហ៊ីង ប៊ុនហៀង ​មេបញ្ជាការ​កង​អង្គរក្ស​របស់​លោក​នាយករដ្ឋ​មន្ត្រី​ ហ៊ុន សែន ​គឺ​ជា​ជនជាតិ​កម្ពុជា​ទីមួយ​ដែល​ស្ថិត​ក្នុងចង្កោម​អ្នក​រំលោភ​សិទ្ធិមនុស្ស​នានា​នៅលើ​ពិភព​លោក​ដែល​ទទួល​ទណ្ឌកម្ម​ក្រោម​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី (Magnitsky Act)​។

នេះ​គឺ​ជា​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្មដោយ​ផ្ទាល់​ចំពោះ​បុគ្គល​ដែល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​មាន​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់​ថា រំលោភ​សិទ្ធិមនុស្ស ​ហើយ​វា​ជា​ឧបករណ៍​មួយ​ដែលអាច​ប្រើប្រាស់​បាន​ដោយ​មិន​ឱ្យ​ខូច​ផល​ប្រយោជន៍និង​ប៉ះពាល់​ដល់​ពលរដ្ឋ​ទូទៅនៅ​ក្នុង​ប្រទេស ​ដូច​ការ​ដាក់ទណ្ឌកម្ម​សេដ្ឋកិច្ច​ឡើយ។

ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើងក្នុង​ឆ្នាំ​២០១២ ​ដើម្បី​ដាក់ទណ្ឌកម្ម​លើ​មន្ត្រី​រុស្ស៊ី​មួយ​ចំនួន​ដែល​រំលោភ​សិទ្ធិ​គណនេយ្យករ​ជំនាញ​ខាង​ពន្ធដារ​ឈ្មោះ សេហ្កេ ម៉ានិតស្គី ​ដែល​បានស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ពន្ធនាគារ​របស់​រុស្ស៊ី​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៩ ដោយសារ​លោក​បាន​បើក​កកាយ​អំពើ​ពុក​រលួយនៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​រដ្ឋាភិបាល។ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧​ ច្បាប់​នេះបាន​បន្ត​ពង្រីក​ដល់​កម្រិត​ពិភព​លោក​។

លោក ​បេន ខាដឹន (Ben Cardin) ​សមាជិក​ព្រឹទ្ធសភា​ជាន់ខ្ពស់​និង​ជា​អ្នក​តាក់តែង​ច្បាប់​នេះ​ជាមួយ​នឹង​លោក​អតីត​សមាជិក​ព្រឹទ្ធសភា ចន ម៉ាក់ខេន ​បាន​បញ្ជាក់​នៅ​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​នៅ​ឯ​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​យុទ្ធសាស្ត្រ​និង​កិច្ចការ​អន្តរជាតិ (CSIS) ​ក្នុងរដ្ឋធានី​ វ៉ាស៊ីនតោន​ កាលពី​ពាក់​កណ្តាលខែ​ ធ្នូ ​ថា ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ មាន​មន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​ ពាណិជ្ជករ និង​ស្ថាប័ន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នានាចំនួន១០១​ត្រូវ​បាន​ដាក់ទណ្ឌកម្ម​ក្រោម​ច្បាប់​នេះ។

លោក​ បេន ខាដឹន បាន​បន្ថែម​ថា៖

«ច្បាប់​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​ឧបករណ៍​មួយ​ដ៏​សំខាន់​ដែល​យើង​មាន​សម្រាប់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ការរំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក។ វា​បង្ហាញ​ពី​ការដឹកនាំ​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិក‍»។

ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ក្រោម​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី ​រួមមាន​ការ​ហាមឃាត់​ទិដ្ឋាការ​មិន​ឱ្យ​ចូល​ក្នុង​សហរដ្ឋអាមេរិក ​ផ្អឹប​ទុក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដែល​មាន​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក និង​មិន​ឱ្យ​ប្រើប្រាស់​ប្រព័ន្ធ​ធនាគារ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជាដើម។

លោក បេន ខាដឹន បន្ថែម​ថា៖

«ទណ្ឌកម្ម​ដាក់​ចំ​លើ​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​មាន​សារៈសំខាន់​ដោយសារ​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​នោះ​ហើយ​ដែល​ជា​អ្នក​ធ្វើការ​សម្រេចចិត្ត​ហើយ​ប្រសិនបើ​ពួកគេ​មិន​អាច​មក​មើល​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​គេ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ឬ​រក្សា​ទុក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ទេ​ ខ្ញុំ​ជឿជាក់​ថា​នឹង​មាន​ការ​ខុសប្លែក​គ្នា‍»។​

​លោក​ បេន ខាដឹន បន្ថែម​ថា ​មាន​ការ​លើកឡើង​ក្នុង​ពេល​កន្លង​មក​ថា ហេតុអ្វី​បានជា​សហរដ្ឋអាមេរិក​ត្រូវ​បកអាក្រាត​មុខ​មាត់​ពលរដ្ឋ​នៃ​ប្រទេសដទៃ​ហើយ​មិន​ឱ្យ​ចូល​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ដែល​ជា​ការ​ជំរុញ​ឱ្យ​ប្រទេស​នោះ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​នឹង​ប្រទេស​ដទៃ​វិញ។ ប៉ុន្តែលោក​ថា ​វា​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​បង្ហាញ​នូវ​តម្លៃ​មនុស្ស​ជាតិ​មួយ​ដែល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​លើក​តម្កើង​និង​ដើម្បី​សន្តិសុខ​របស់​ប្រទេស​ជាតិ​ផង​ដែរ។

ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ចុងក្រោយ​នេះ​គឺ​លើ​មន្ត្រី​ចំនួន​១៧​នាក់​របស់​ប្រទេស​អារ៉ាប៊ីសាអ៊ូឌីត ពី​បទ​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​សម្លាប់​អ្នកសារព័ត៌មាន​ជាតិ​អារ៉ាប៊ីសាអ៊ូឌីត​ដែល​ធ្វើការ​ឱ្យ​សារព័ត៌មាន Washington Post។

លោក​ បេន ខាដឹន បាន​បន្ថែមទៀតថា៖

«គោលបំណង​នៃ​ច្បាប់​នេះ គឺ​មិន​គ្រាន់តែ​ដើម្បី​ឱ្យ​អ្នក​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ទទួល​ខុសត្រូវ​ទេ ប៉ុន្តែ​គឺ​ដើម្បី​រារាំង​មិន​ឱ្យ​មាន​ការរំលោភ​បំពាន​កើត​ឡើង​បាន‍»។

សម្រាប់​ក្រុម​អ្នក​គាំទ្រ​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ​ខ្មែរ​-អាមេរិកាំង​វិញ​គឺ​បាន​ដាក់​ក្តី​សង្ឃឹម​លើ​ច្បាប់​ម៉ានិតស្តីនេះ​ក្នុង​គ្រា​ដែល​សេចក្តីស្នើច្បាប់ ​HR 5754 ដែល​មាន​គោលបំណង​នាំ​យក​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ​និង​ការបោះឆ្នោត​ដោយ​សេរី​និង​ត្រឹមត្រូវ​នៅ​កម្ពុជាបាន​អស់​សុពលភាព​នៅដំណាច់​ឆ្នាំ​២០១៨​នេះ។

លោក ប៉ុន សៅរី អ្នកនាំពាក្យ​មួយ​រូប​នៃ​សាខា​គណបក្ស​សង្រ្គោះ​ជាតិ​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់ ​វីអូអេ ​ថា ក្រោម​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​នេះ ​គឺ​ក្រុម​សកម្មជន​ស្នើ​ឱ្យ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​លើ​ឧត្តមសេនីយ៍​យោធា​និង​ប៉ូលិស​ខ្មែរ​ចំនួន​១២នាក់​និង​ឧកញ៉ា​ចំនួន​បួន​នាក់​ដែល​អង្គការ​ឃ្លាំមើល​សិទ្ធិមនុស្ស​ Human Rights Watch និង​អង្គការ ​Global Witness ​បាន​បង្ហាញមុខ​ក្នុង​ពេល​កន្លងមក ​ដែល​ក្នុង​នោះ​មាន​ដូចជាលោក​ឧត្តមសេនីយ៍ គន់ ​គីម លោក ជួន សុវណ្ណ លោក សៅ សុខា លោក ម៉ក់ ជីតូ លោក នេត្រ សាវឿន និង​ឧកញ៉ា ទី្រ ភាព ឧកញ៉ា ម៉ុង រិទ្ធី ឧកញ៉ា​ ឡៅ ម៉េងឃីន និង​ឧកញ៉ា​ លី យ៉ុងផាត់ ជាដើម។

លោក​បាន​បន្ថែម​ថា៖

«អីចឹង​យើង​សង្ឃឹម​ថា​ទោះបី ​HR 5754 ​មិនទាន់​ត្រូវ​បាន​អនុម័ត​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៨​ក្តី​ក៏​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ពង្រីក​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ដោយ​ប្រើ​ច្បាប់​ដែល​មាន​ស្រាប់​គឺ​ម៉ានិតស្គី​នេះ​ឯង‍»។

ក្រសួងការបរទេស​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​ជា​សេនាធិការ​ចម្បង​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​លើ​បុគ្គល​ណា​មួយ ក្រោយពី​ពួកគេ​ទទួល​បាន​ព័ត៌មាន​គ្រប់​គ្រាន់។

កាល​ពី​ខែ មិថុនា ឆ្នាំ​ ២០១៨​ ​ក្រសួង​ហិរញ្ញវត្ថុ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​បាន​ប្រកាស​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​លោក ហ៊ីង ប៊ុនហៀង មេបញ្ជាការ​កង​អង្គរក្ស​របស់​លោក​នាយករដ្ឋ​មន្ត្រី​ហ៊ុន សែន ដោយសារ​តែ​សកម្ម​ភាព​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ជាបន្តបន្ទាប់​ ជាពិសេស​ការ​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​គប់​គ្រាប់​បែក​លើ​ក្រុម​បាតុករ​ដឹកនាំ​ដោយ​លោក សម រង្ស៊ី​ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៧​ ដែល​ក្នុង​ពេល​នោះ​ មាន​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ម្នាក់​បាន​រងរបួស។

លោក ហ៊ីង ប៊ុនហៀង បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់​សារព័ត៌មាន​ក្នុង​ពេល​កន្លង​មក​ថា លោក​មិន​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្វី​នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ទេ​ ហើយ​លោក​បាន​ស្នើ​ឱ្យ​ពន្លឿន​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​មក​លើ​រូប​លោក​។

លោក​ ហ៊ីង ប៊ុនហៀង ​បាន​បន្ថែម​ថា៖

«ការ​ដាក់​បំពាន​មក​លើ​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​ការ​ដាក់​មក​យ៉ាង​ងងើល​គ្មាន​ការ​ពិចារណា»។

ប៉ុន្តែ​អ្នកជំនាញ​ដែល​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​យុទ្ធសាស្រ្ត​និង​កិច្ចការ​អន្តរជាតិ បាន​បកស្រាយ​ថា​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ជន​រំលោភ​សិទ្ធិមនុស្ស​ក្រោម​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គីនេះ​ក៏ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការរារាំង​មិន​ឱ្យ​ជនល្មើស​ប្រើប្រាស់​ប្រព័ន្ធ​ហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ផង​ដែរ។

លោក​ ចូស្សួរ វ៉ាយ (Joshua White) ​នាយក​ផ្នែក​គោល​នយោបាយ​និង​វិភាគ​នៅ​អង្គការ ​The Sentry ​ដែល​មាន​ជំនាញ​ខាង​ស៊ើបអង្កេត​ខាង​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុបាន​បញ្ជាក់​ថា៖

«ប្រសិនបើ​អ្នក​គ្មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬ​គណនីយ​ធនាគារ​នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្នែក​តូច​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ​ប្រាក់ដុល្លារ​គឺ​ជា​រូបិយប័ណ្ណ​ដែល​គ្រប​ដណ្តប់​នៅ​លើ​ពិភពលោក ហើយ​វា​នឹង​ប៉ះពាល់​ដល់​ប្រព័ន្ធ​រូបិយប័ណ្ណ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ អីចឹង​ហើយ​បាន​ជា​យើង​អាច​លូកដៃ​ចូល​ដល់​ប្រទេស​ដទៃបាន​(ដើម្បី​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម)‍»។

សកម្មជន​សិទ្ធិ​មនុស្ស​មើល​ឃើញ​ថា ​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​នេះ​ គឺជា​អាវុធ​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ​បន្ថែម​ទៀតសម្រាប់ពួកគេ​ប្រើប្រាស់​ដើម្បី​លើកកម្ពស់​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ដោយសារ​វា​មាន​យន្តការ​ដាក់ទណ្ឌកម្ម​ច្បាស់លាស់។

យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ផង​ដែរ ​ក្នុង​ចំណោម​សកម្មជន​សិទ្ធិមនុស្ស​ថា​រដ្ឋបាល​លោក​ប្រធានាធិបតី ​ត្រាំ​ អាច​ប្រើប្រាស់​ដើម្បី​ដាក់​តែ​លើ​អ្នកណា​ដែល​មិនមែន​ជា​សម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយ​នឹង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ ហើយ​អ្នក​ដែល​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ខ្លះ​អាច​រួច​ខ្លួន​ដោយ​សារ​តែ​ពួកគេ​នៅ​កាន់អំណាច។

អ្នកស្រី​ សារ៉ា ម័រហ្កឹន (Sarah Morgan) នៃ​អង្គការ​ឃ្លាំ​មើល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ (Human Rights Watch) ​បាន​បញ្ជាក់​ថា៖

«​ការ​ព្រួយបារម្ភ​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​ថា​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​អនុវត្ត​ឱ្យ​បាន​ស្មើគ្នា​ទេ។ ខ្ញុំ​គិត​ថា​នេះ​គឺ​ជា​សិល្បៈ​មួយ​នៃ​ការ​ព្រួយបារម្ភ​មិន​មែន​មាន​លក្ខណៈ​វិទ្យាសាស្រ្ត​ទេ​ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ព្រួយបារម្ភ​នោះ គឺ​ច្បាប់​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ប្រឆាំង​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​មិន​មាន​ផលប្រយោជន៍​សន្តិសុខ​ជាមួយ ​ឬ​ជាមួយ​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​ខាង​នីតិប្បញ្ញត្តិ​មិន​គិត​ថា​ពួកគេ​ជា​សម្ព័ន្ធមិត្ត​ទេ។ នេះ​គឺ​ជាអ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ព្រួយបារម្ភ​ពីព្រោះ​ការអនុវត្ត​ដោយ​ស្មើ​គ្នា ​គឺ​ច្បាប់​នេះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ឧបករណ៍​ដែល​ពិត​ជា​មាន​តម្លៃ​និង​ខ្លាំង‍»។

លោក បេន ខាដឹន យល់​ថា​ការពង្រីក​ការអនុវត្ត​ច្បាប់​នេះ​ទៅ​បណ្តា​ប្រទេស​ជាច្រើន​ទៀត​គឺជា​ការចាំបាច់​ជាពិសេស​បណ្តា​ប្រទេស​នៅ​សហភាព​អឺរ៉ុប​គឺ​ជា​ប្លុក​ប្រទេស​ដែល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ត្រូវ​ចាប់​ជា​ដៃគូ​ដើម្បី​ពង្រឹង​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​លើ​ជន​ដែល​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស។​

«យើង​ត្រូវ​ការ​ឱ្យ​មាន​ការចូលរួម​ច្រើន​ជាង​ពេល​មុនៗ​ទាក់ទិន​នឹង​គោលការណ៍​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។ ការ​ស្អប់​គ្នា​កំពុង​តែ​កើន​ឡើង។ នៅ​ពេលណា​ដែល​ការ​ស្អប់​គ្នា​កើន​ឡើង​ អំពើ​ហិង្សា​ក៏​កើន​ឡើង​ដែរ។ ការ​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ក៏​កើនឡើង​ដែរ។ យើង​ត្រូវតែ​ចាប់​មនុស្ស​ដែល​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ឱ្យ​ទទួល​ខុសត្រូវ​ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា​អាទិភាព​របស់​យើង និង​ថា​យើង​យកចិត្តទុកដាក់​ខ្លាំង​ក្នុង​ការ​ទប់ស្កាត់​ទង្វើ​ដូចនេះ‍»។

ក្រៅពី​ប្រើប្រាស់​ច្បាប់​ម៉ានិតស្គី​នេះ ក្រុម​សកម្មជន​សិទ្ធិ​មនុស្សក៏​ប្រើប្រាស់​យុទ្ធនាការ«បង្ហាញ​ឈ្មោះ​ជនល្មើសនិងបកអាក្រាត​កេរ្តិ៍​ខ្មាស់‍» ក្នុង​បេសកកម្ម​ដើម្បី​លើកកម្ពស់​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ផង​ដែរ។

វា​ដូចជា​ករណី​ឧត្តមសេនីយ៍​កម្ពុជា​ចំនួន១២នាក់ និង​ឧកញ៉ា​បួន​នាក់​ដែល​អង្គការ​ឃ្លាំមើល​សិទ្ធិមនុស្ស​ Human Rights Watch និង​អង្គការ​ Global Witness បាន​ស្នើ​ឡើង​ដើម្បី​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ដែរ។ ជំហាន​ដំបូង​គឺ​វា​ជា​ការ​បង្ហាញ​មុខមាត់​ជន​ដែល​ពួកគេ​យល់​ថា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​មិនល្អ​និង​រំលោភ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ហើយ​បន្ទាប់​មក​អាច​នឹង​មានការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ប្រសិនបើ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​មើល​ឃើញ​ថា​មាន​ភាព​ចាំបាច់៕

សេចក្តីរាយការណ៍ពិសេស

  • VOA Khmer Special Report Section

    សេចក្តីរាយការណ៍ពិសេស

XS
SM
MD
LG