ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

អ្នក​សេដ្ឋ​កិច្ច​មួយ​ចំនួន​និយាយ​ថា​ អត្ថន័យ​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​ថ្មី​របស់​ឥណ្ឌាធ្វើ​ឱ្យ​ក្រុម​សកម្មជន​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត


បុរស​​ម្នាក់​​នេះ​​ អង្គុយ​​នៅ​ខា​ងក្រៅ​​​កន្លែង​​រស់​នៅ​​បណ្តោះ​អាសន្ន​នៅ​​ដង​ផ្លូវ​​ក្នុង​​ទីក្រុង​​ម៉ូម​ បៃ​ ឥណ្ឌា​ ថ្ងៃ​ទី​២១​ ខែ​កញ្ញា​ ឆ្នាំ​២០១១។

នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ បទដ្ឋាន​ទាំង​ឡាយ​ដែល​អង្គភាព​ផែនការ​ចម្បង​របស់​ប្រទេស​នេះ​បាន​កំណត់​ បាន​ទទួល​ការ​ស្តី​បន្ទោស​ពី​ក្រុម​អ្នក​រិះគន់​ ដែល​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា​ បទដ្ឋាន​ទាំង​នេះ​នឹង​មិន​រាប់​បញ្ចូល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ដែល​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ដ៏​ច្រើន​ នៅ​ក្នុង​កម្មវិធី​សុខុមាលភាព​សង្គម​ផង​ទេ។​ បើ​យោង​តាម​ការ​ប៉ាន់​ស្មាន​ផ្លូវការ​មួយ​ ប្រហែល​មួយ​ភាគ​បី​នៃ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ឥណ្ឌា​ចំនួន​ ១​ ពាន់​ ២​ រយ​លាន​នាក់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ក្រី​ក្រ។

ហារី​ ស៊ីងហ៍​ (Hari​ Singh)​ ដែល​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​យាម​សន្តិសុខ​នៅ​ក្នុង​មជ្ឈមណ្ឌល​ពាណិជ្ជកម្ម​ក្នុង​ទី​ក្រុង​ ហ្គ័រហ្គោន​ (Gurgaon)​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្បែរ​ទី​ក្រុង​ ឌែលី​ (Delhi)​ រក​ចំណូល​បាន​ប្រហែល​១៥០​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ។​ បន្ទាប់​ពី​ចំណាយ​អស់​៤០​ដុល្លារ​ទៅ​លើ​ការ​ជួល​បន្ទប់​តូច​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ក្រីក្រ​មួយ​ បុរស​អាយុ​ ៤៥​ឆ្នាំរូប​នេះ​ ស្ទើរ​តែ​មិន​អាច​ទិញ​អាហារ​ឱ្យ​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​អ្នក​ផ្ទះ។

លោក​ ស៊ីងហ៍​ (Singh)​ និយាយ​ថា​ គាត់​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ទិញ​ផ្លែ​ឈើ​និង​ទឹក​ដោះ​គោ​បាន​ទេ។​ លោក​បាន​ធ្វើ​ការ​ប៉ាន់​ស្មាន​ថា​ គាត់​ត្រូវ​ការ​ចំណូល​ទ្វេ​ជា​ពីរ​ដង​ ដើម្បី​ទប់​ទល់​ការ​ចំណាយ​ជា​ចាំបាច់​ទាំង​ឡាយ​ ដូច​ជា​ការ​ចំណាយ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ ការ​ថែទាំ​សុខភាព​ និង​ការ​សិក្សា​សម្រាប់​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់។

ប៉ុន្តែ​ លោក​ ហារី​ ស៊ីញហ៍​ (Hari​ Singh)​ នឹង​មិន​អាច​រាប់​បញ្ចូល​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជន​ក្រីក្រ​ឥណ្ឌា​បាន​ទេ​ បើ​យោង​តាម​លក្ខណៈ​វិនិច្ឆ័យ​ថ្មី​ ដែល​គណៈកម្មការ​ផែនការ​បាន​ស្នើ​ឡើង​ សម្រាប់​កំណត់​ខ្សែ​បន្ទាត់​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ។

គណៈកម្មការ​ផែនការ​បាន​ប្រាប់​តុលាការ​កំពូល​ឥណ្ឌា​ថា​ មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ចំណាយ​ប្រាក់​ប្រហែល​កន្លះ​ដុល្លា​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​លើ​ចំណី​អាហារ​ ការ​សិក្សា​ និង​សុខភាព​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជនបទ​ ឬ​១៥​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ នឹង​មិន​អាច​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ជន​ក្រី​ក្រ​បាន​ទេ។​ កម្រិត​សម្រាប់​ខ្សែ​បន្ទាត់​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​សម្រាប់​តំបន់​ទីក្រុង​ មាន​កម្រិត​ខ្ពស់​ជាង​បន្តិច​ គឺ​៦៦​សេន​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ ឬ​ប្រហែល​២០​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ។​ តួរលេខ​នេះ​គឺ​មាន​កម្រិត​ទាប​ជាង​ច្រើន​ ពី​បទដ្ឋាននៃ​ភាព​ក្រីក្រ​អន្តរជាតិ​របស់​ធនាគារ​ពិភពលោក​ ដែល​មាន​អត្រា​ ១​ ដុល្លារ​ ២៥​ សេន​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។

គណៈកម្មការ​ផែនការ​ដែល​ជួយ​ណែនាំ​គោល​នយោបាយ​សេដ្ឋកិច្ច​ បាន​បង្កើត​បទដ្ឋាន​ទាំង​នេះ​ឡើង​ បន្ទាប់​ពី​តុលាការ​កំពូល​របស់​ប្រទេស​នេះ​ បាន​ស្នើ​ឱ្យ​គណៈកម្មការ​នេះ​ពន្យល់​អំពី​មូលដ្ឋាន​ សម្រាប់​បរិមាណ​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​របស់​ខ្លួន។

លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យ​ថ្មី​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ បន្ទាប់​ពី​មាន​ការ​ជជែក​ដេញ​ដោល​គ្នា​យ៉ាង​តឹង​តែង​ នៅ​ក្នុង​កំឡុង​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ថ្មីៗ​នេះ​ ដើម្បី​សំគាល់​ភាព​ក្រីក្រ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា។​ បន្ទាប់​ពី​បាន​ធ្វើ​ការ​កំណត់​អស់​រយៈ​ពេល​រាប់​ទសវត្សរ៍​រួច​មក​ តាម​ការ​ស្រូប​យក​ចំនួន​កាឡូរី​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​ ឥឡូវ​នេះ​ គេ​បាន​ប្តូរ​ទៅ​ការ​កំណត់​តាម​ប្រាក់​ចំណូល​វិញ។

ប៉ុន្តែ​ ក្រុម​សកម្មជន​និង​អ្នក​សេដ្ឋសាស្រ្ត​ជា​ច្រើន​ បាន​រិះគន់​បទដ្ឋាន​ថ្មី​ថា​គ្មាន​ភាព​សម​ហេតុ​សម​ផល​ទេ។​ ពួក​គេ​និយាយ​ថា​ នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ដូច​ជា​ទីក្រុង​ ញ៉ូ ឌែលី​ (New Delhi)​ លុយ​៦៦​សេន​មិន​អាច​ឱ្យ​មនុស្ស​ម្នាក់​ទិញ​អ្វី​បាន​ លើស​ពី​ ខ្ទឹម​បារាំង​មួយ​ ដំឡូង​បារាំង​មួយ​ ចេក​មួយ​ ខ្មៅដៃ​មួយ​ ថ្នាំ​អាស្ពេរិន​មួយ​គ្រាប់​ និង​សំបុត្រ​ឡាន​ក្រុង​មួយ​នោះ​ទេ។

ជីន​ ដ្រេហ្សី​ (Jean​ Dreze)​ គឺ​ជា​អ្នក​សេដ្ឋសាស្រ្ត​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ​រូប​ ដែល​ជាប់​ទាក់​ទិន​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​គោល​នយោបាយ​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ឥណ្ឌា។

«គេ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ថា​ កម្រិត​នៃ​ភាព​ក្រី​ក្រ​នេះ​មាន​លក្ខខ័ណ្ឌ​ច្រើន​ណាស់។​ ប៉ុន្តែ​ អ្វី​ដែល​ថ្មី​ និង​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ជា​ការ​គួរ​ឱ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ គឺ​ការ​អះអាងដែល​ថា​ បន្ទាត់​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​នេះ​តាម​ពិត​ទៅ​ អាច​ធានា​ឱ្យ​មាន​ប្រាក់​ចំណាយ​គ្រប់​គ្រាន់​ទៅ​លើ​ម្ហូប​អាហារ​ សុខភាព​ និង​ការ​អប់រំ។​ ការ​អះអាង​បែប​នេះ​គឺ​ពិត​ជា​មិន​អាច​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ថា​ត្រឹម​ត្រូវ​បាន​ទេ​ ពី​ទស្សនៈ​សុភនិច្ឆ័យ​មួយ​នោះ។​ នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​បន្ទាត់​នៃ​គ្រោះ​ទុរភិក្ស​មួយ​ ជា​ជាង​បន្ទាត់​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​មួយ»។

គណៈកម្មការ​ផែនការ​និយាយ​ថា​ ខ្លួន​ត្រូវ​តែ​កំណត់​បន្ទាត់​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​មួយ​ ដើម្បី​កំណត់​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវការ​ជំនួយ​ខ្លាំង​បំផុត។​ ក្រុម​មន្រ្តី​បាន​គូស​បញ្ជាក់​ថា​ រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​តែ​ប្រើ​ប្រាស់​មូលនិធិ​ដ៏​តិច​តួច​ដែល​ខ្លួន​មាន​ឱ្យ​បាន​ល្អ​បំផុត​ សម្រាប់​ចំណាយ​ទៅ​លើ​កម្មវិធី​សុខុមាលភាព​សង្គម​ ហើយ​ពួកគេ​មិន​អាច​រួម​បញ្ចូល​មនុស្ស​ឱ្យ​បាន​ធំ​ទូលំ​ទូលាយ​ពេក​នោះ​ទេ។

ទោះ​បី​ជា​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​មាន​ការ​រីក​ចំរើន​ផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច​ដ៏​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ណា​ក្តី​ ប្រជាពលរដ្ឋ​រាប់​លាន​នាក់​នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ​នៅ​ឡើយ។​ រដ្ឋាភិបាល​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​គណបក្ស​សមាជ​ (Congress​ Party)​ មាន​ផែនការ​ប្រកប​ដោយ​មហិច្ឆតា​ក្នុង​ការ​កាត់​បន្ថយ​ភាព​ក្រីក្រ​ ដោយ​ធ្វើ​ការ​ចំណាយ​ថវិការ​រាប់​ពាន់​លាន​ដុល្លារ​ទៅ​លើ​ការ​ផ្តល់​ការងារ​ធ្វើ​ ការ​ថែទាំ​សុខភាព​ និង​កម្មវិធី​អប់រំ។​ រដ្ឋាភិបាល​បាន​ស្នើ​ឱ្យ​មាន​ការ​អនុម័ត​ច្បាប់​មួយ​ ដើម្បី​ផ្តល​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​អាហារ​តម្លៃ​ថោក​ទៅ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ។​ រដ្ឋាភិបាល​ចង់​ជំនួស​ការ​ឧបត្ថម​ធន​ផ្នែក​ប្រេងសាំង​និង​ជី​ ជា​មួយ​នឹង​ការ​ផ្ទេរ​សាច់​ប្រាក់​ទៅ​ឲ្យ​វិញ។

ប៉ុន្តែ​ ក្រុម​សកម្មជនអះអាង​ថា​ រដ្ឋាភិបាល​កំពុង​ព្យាយាម​កាត់​បន្ថយ​បន្ទុក​នៃ​សេវា​សុខុមាល​ភាព​សង្គម​របស់​ខ្លួន​ ដោយ​ធ្វើ​ការ​កាត់​បន្ថយ​ចំនួន​អ្នក​ដែល​នឹង​មាន​គុណសម្បត្តិ​គ្រប់​គ្រាន់ សម្រាប់​ទទួល​បាន​អត្ថប្រយោជន៍​ពី​រដ្ឋ។​ ប៊ីរ៉ាហ្ស​ ផាតនេក​ (Biraj​ Patnaik)​ ដែល​ជា​ទីប្រឹក្សា​របស់​គណៈកម្មការ​ផ្លូវ​ការ​មួយ​ទៅ​លើ​សិទ្ធិ​ទទួល​ម្ហូប​អាហារ​ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​អ្នក​រិះគន់។

«អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ចង់​ធ្វើ​ គឺ​ដក​ចេញ​ប្រជាពល​រដ្ឋ​ចំនួន​ ៧០​ភាគរយ​នៃ​ប្រទេស​នេះ​ ចេញ​ពី​អត្ថប្រយោជន៍​ទាំង​ឡាយ​ ដែល​កម្មវិធី​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​ក្រីក្រ​ផ្តល់​ឱ្យ។​ ប្រការ​នេះ​នឹង​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​នៃការ​ឧបត្ថម្ភធន។​ ប៉ុន្តែ​ នេះ​គឺ​ជា​ការ​លុប​បំបាត់​មនុស្ស​ក្រីក្រ​ដោយ​ការ​បោក​បញ្ឆោត​ ដោយ​ការ​មិន​គោរព​តាម​កិច្ច​សន្យា​ គឺ​មិន​មែន​ដោយ​ការ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្រសើរ​ឡើង​ដល់​ជីវិត​របស់​ពួកគេ​នោះ​ទេ»។

យោង​តាម​ការ​ប៉ាន់​ស្មាន​តាម​ផ្លូវការ​ ប្រហែល​ជា​៣២​ភាគរយ​នៃ​ចំនួន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ចំនួន​ ១​ ពាន់​ ២​ រយ​លាន​នាក់​របស់​ឥណ្ឌា​ ឬ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រមាណ​៤០០​លាន​នាក់​ រស់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ។

ប៉ុន្តែ​ អ្នក​សេដ្ឋសាស្រ្ត​មួយ​ចំនួន​អះអាង​ថា​ តួរលេខ​នេះ​មិន​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ឱ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​នូវ​ទំហំ​នៃ​ភាព​ខ្វះ​ខាត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ​ ដែល​កុមារ​ជិត​ពាក់​កណ្តាល​ដែល​មាន​អាយុ​ក្រោម​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ ខ្វះ​អាហារ​ដែល​មាន​ជីវជាតិ​នោះ​ផង​ទេ។

ក្រុម​ឃ្លាំ​មើល​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តែង​តាំង​ឡើង​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​ ហៅ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ឲ្យ​យោបល់​ជាតិ​ បាន​អះអាង​ថា​ ការ​គាំទ្រ​ផ្នែក​សង្គម​នា​ពេល​ឥឡូវ​នេះ​ គួរ​តែ​ពង្រីក​ទៅ​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ​គ្រប់​រូប​ ពីព្រោះ​ប្រទេស​ជាតិ​មាន​លទ្ធភាព​អាច​ទ្រទ្រង់​បាន។

អ្នក​សេដ្ឋសាស្រ្ត​ ដ្រេហ្សី​ (Dreze)​ ដែល​ជា​សមាជិកម្នាក់​នៃ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​នេះ​ គាំទ្រ​ការ​អះអាង​នេះ។​ លោក​និយាយ​ថា​ រដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ​ ដូច​ជា​រដ្ឋ​ តាមីលណាឌូ​ (Tamil​ Nadu)​ នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ និង​រដ្ឋ​ ហ៊ីម៉ាចាល​ ប្រាដេសហ៍​ (Himachal​ Pradesh)​ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​ បាន​បង្ហាញ​អំពី​វិធី​គាំទ្រ​បែប​នេះ។

«យើង​អាច​មាន​ប្រព័ន្ធ​សន្តិសុខ​សង្គម​ពេញ​លេញ​មួយ​ ហើយ​រដ្ឋ​ជា​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ ពិត​ជា​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​ក្នុង​ទិស​ដៅ​នេះ​ហើយ​ ដោយ​ធ្វើ​ការ​ពង្រីក​ប្រព័ន្ធ​ចែក​ចាយ​សាធារណៈ។​ ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ បទ​ពិសោធន៍​នៃរឿង​នេះ​ គឺ​មាន​ភាព​វិជ្ជមាន​គួរសម​ ព្រោះ​ថា​នៅ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​កាន់​តែ​ច្រើន​មាន​ការ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​នេះ​ វា​នឹង​ធ្វើ​ការ​បាន​ប្រសើរ​ជាង​មុន​ច្រើន។​ ប្រជាពល​រដ្ឋ​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ជាប់​ជំពាក់រឿង​នេះ។​ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ធ្វើការ​កំណត់​សេវា​សង្គម​សម្រាប់​តែក្រុម​ប្រជាពលរដ្ឋ​ភាគ​តិច​នៃ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​ក្រីក្រ​បំផុត​នោះ​ វា​នឹង​មិន​មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ​ទេ។​ មិន​មាន​អ្នក​ណា​ខ្វល់​ខ្វាយ​ពី​រឿង​នេះ​ទេ»។

អ្នក​យាម​ផ្នែក​សន្តិសុខ​ ហារី​ ស៊ីងហ៍​ (Hari​ Singh)​ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​យល់​ស្រប​ជា​មួយ​នឹង​សំណើរ​ នៅ​ក្នុង​ការ​ពង្រីក​អត្ថ​ប្រយោជន៍។

លោក​និយាយ​ថា​ ទោះ​បី​ជា​បទដ្ឋាន​ផ្លូវ​ការ​កំណត់​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ក៏​គាត់​បាន​រាប់​ខ្លួន​គាត់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​របស់​ប្រទេស​នេះ​ ហើយ​នឹង​មាន​ការ​អប​អរ​ចំពោះ​ជំនួយ​ណា​មួយ​ពី​សំណាក់​រដ្ឋាភិបាល៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ ឌី ខាំបូលី

XS
SM
MD
LG