ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជីវិត​ជនភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​នៅ​អាមេរិក​បាន​រសាត់​អណ្តែត ​ និង​ប្រឈម​បញ្ហា​ជា​ច្រើន


សៀវភៅ‍​«មិន​មាន​ទីលំនៅ​ច្បាស់លាស់៖​ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា​នៅ​ទី​អនាធិបតេយ្យ​ក្នុង​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក»​រៀបរាប់​ពី​ជីវិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​សង្កាត់ Bronx នៃ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ដោយ​រស់នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដ៏​លំបាក​ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្ស​១៩៨០ និង​១៩៩០។ (រូប​ថត​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ Eric Tang)

ជនភៀសខ្លួន​ខ្មែរ​នៅ​តំបន់ក្រីក្រ Bronx ទទួល​បាន​ការ​ឧបត្ថម្ភ​តិចតួច​ ដោយ​ពួក​គេត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​ភាព​ក្រីក្រ ទីលំនៅ​មិន​អំណោយផល និង​ការ​តស៊ូ​រស់នៅ​ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ប្រាក់​ចូល​និវត្តន៍​ពី​រដ្ឋាភិបាល​អាមេរិក។

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​សូវ​បាន​ស្វែង​យល់​អំពី​ខ្សែ​ជីវិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​មក​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក​នោះ​ទេ​ ក្រោយ​ពី​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​តាំង​ពី​ចុង​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៨០​រហូត​មក​ដល់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន។ ​ប៉ុន្តែ​លោក ​Eric Tang ​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល ​ដោយ​បង្ហាញ​អំពី​ជីវិត​ពិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ ដែល​បាន​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​ថ្មី​នៅ​សង្កាត់ ​Bronx​ នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក កាល​ពី​ដើម​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៩០។​

សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​ ដែល​និពន្ធ​ឡើង​ដោយ​ផ្អែក​តាម​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ ហើយ​ចំណង​ជើង​ថា​ «‍មិន​មាន​ទី​លំនៅ​ច្បាស់លាស់៖ ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​នៅ​តំបន់​ក្រីក្រ​នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក»​ បាន​រៀបរាប់​ពី​ជីវិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ ដែល​បាន​រត់គេច​ពី​អំពើ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម​ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ទី​ភ្នាក់ងារ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​របស់​អាមេរិក​បញ្ជូន​ឲ្យ​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​តំបន់​ក្រីក្រ​មួយ​ នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក។​

លោក ​Eric Tang​ បាន​ប្រាប់ ​VOA​ ថា​ លោក​និពន្ធ​សៀវភៅ​នេះ​ឡើង​គឺ​មាន​គោល​បំណង​រំឭក​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា ​រួម​ទាំង​អ្នក​តាក់តែង​គោល​នយោបាយ​ផង​ អំពី​ស្ថានភាព​រស់នៅ ​និង​រៀបរាប់​អំពី​អ្វី​ ដែល​បាន​កើត​ឡើង​មក​លើ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ឲ្យ​មក​តាំង​ទីលំនៅ​នៅ​សង្កាត់ ​Bronx ​ដែល​ជា​តំបន់​ក្រីក្រ​នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក។ ​លោក​ថា ​គោល​បំណង​សំខាន់​ជាង​នេះ​គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការ​ស្វែង​យល់​ដឹង​ថា ដំណើរ​ជីវិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​មិន​មែន​សុទ្ធ​តែ​មាន​សេចក្តី​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត​ទេ ​ក្រោយ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​មក​រស់នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ថ្មី​នោះ។ ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​នៅ​តែ​បន្ត​តស៊ូ​ជានិច្ច។​

«‍វា​សំខាន់​ណាស់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ដែល​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ត្រូវ​យល់​ថា ​សម្រាប់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ ការ​តស៊ូ​លំបាក​ក្នុង​ជីវិត​នៅ​បន្ត​មាន​រហូត​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ថ្មី​នេះ ​ហើយ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​មិន​បាន​បញ្ចប់​នោះ​ទេ ​ដូច​ដែល​ចំណង​ជើង​សៀវភៅ​ខ្ញុំ​បង្ហាញ​ស្រាប់ ​គឺ​មិន​មាន​ទីលំនៅ​ច្បាស់​លាស់»។​

អ្នក​ស្រី ប្រុញ រ៉ា គឺជា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត ដែល​បាន​រស់នៅ​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​រវាង​ព្រំដែន​ខ្មែរ-ថៃ មុន​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​បាន​មក​តាំង​ពី​លំនៅ​នៅ​សង្កាត់ Bronx នៃ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្ស​១៩៩០។ (រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ ប្រុញ រ៉ា)
អ្នក​ស្រី ប្រុញ រ៉ា គឺជា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត ដែល​បាន​រស់នៅ​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​រវាង​ព្រំដែន​ខ្មែរ-ថៃ មុន​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​បាន​មក​តាំង​ពី​លំនៅ​នៅ​សង្កាត់ Bronx នៃ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្ស​១៩៩០។ (រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ ប្រុញ រ៉ា)

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ ​ខ្សែជីវិត​របស់​ស្ត្រី​ខ្មែរ​ម្នាក់​ត្រូវបាន​រៀបរាប់​យ៉ាង​លម្អិត ​ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ស្ថានភាព​រស់​នៅ​ជាក់​ស្តែង​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​នៅ​សង្កាត់ ​Bronx​ នៃ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។​

‍«គាត់​គឺជា​ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​អាច​បង្ហាញ​ពី​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន ​និង​នៅ​តំបន់​ក្រីក្រ​របស់​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ​មាន​ន័យ​ថា ​គាត់​បាន​ស្វែង​យល់​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់​ពី​ស្ថានភាព​ជីវិត​រស់​នៅ​ក្នុង​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន ​និង​ស្ថានភាព​រស់នៅ​ថ្មី​របស់​គាត់​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ ហើយ​ស្ថានភាព​រស់នៅ​ទាំង​ពីរ​នេះ​មិន​ដាច់​ពី​គ្នា​ទេ»។​

អ្នក​ស្រី​ ប្រុញ រ៉ា​ គឺជា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ម្នាក់​ ដែល​បាន​មក​រស់នៅ​តំបន់​ក្រីក្រ​នៅ​សង្កាត់ Bronx ​កាល​ពី​ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ​១៩៨៦។​ អ្នក​ស្រី ​និង​អតីត​ស្វាមី​របស់​អ្នក​ស្រី ​បាន​រស់នៅ​ជំរុំ​ ខាវអ៊ីដាង​អស់​រយៈពេល​ជាង​៦​ឆ្នាំ​ មុន​មក​រស់នៅ​ទី​នេះ។ ​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៦​រហូត​មក​ដល់​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ ​ អ្នកស្រី​បាន​ផ្លាស់​ទី​លំនៅ​ចំនួន​១២​ដង​ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ភាគ​ពាយព្យ​នៃ​សង្កាត់ ​Bronx ​នេះ។​

ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ប្រមាណ​១០.០០០​នាក់​បាន​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​តំបន់​ក្រីក្រ​នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ​កាល​ពី​អំឡុង​ទសវត្ស​១៩៨០ ​និង​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៩០។​

នៅ​ក្នុង​បទ​សម្ភាសន៍​ជាមួយ ​VOA​ នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ ​ លោក ​Eric Tang ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ​ ស្ថានភាព​រស់​នៅ​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​នៅ​តំបន់​នោះ​មាន​លក្ខណៈ​យ៉ាប់យ៉ឺន។​

«‍បញ្ហា​ទី​មួយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​រស់នៅ​ទីកន្លែង​មិន​ល្អ ​ហើយ​មាន​ស្ថានភាព​អាក្រក់។ ​នៅ​ទី​នោះ​មិន​មាន​ម៉ាស៊ីន​កំដៅ ​មិន​មាន​ទឹក​ក្តៅ ​ហើយ​បង្អួច​ក៏​បែក​ធ្លាយ។ ​ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ជា​ស្ថានភាព​ដែល​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​សង្គ្រាម​ត្រូវតែ​ប្រឈម ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​មក​ដល់​សង្កាត់ ​Bronx ​នេះ»។​

លោក ​Eric Tang​ ដែល​ជា​អតីត​សកម្មជន​ជួយ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​នៅ​សង្កាត់ ​Bronx ​បាន​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ ដែល​អ្នក​ខ្លះ​មិន​សូវចេះ​ភាសា​អង់គ្លេស​ ​និង​មាន​ការ​សិក្សា​តិចតួច​ ត្រូវ​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​រក​ការងារ​ធ្វើ​ភ្លាមៗ ​បើ​ទោះ​បី​ជា​ពួក​គេ​មិន​មាន​វិជ្ជាជីវៈ​ដែល​ត្រូវ​ទៅ​តាម​តម្រូវការ​ទីផ្សារ​ការងារ​នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក​ក៏​ដោយ។​

«‍ពួក​គេ​ជា​ច្រើន​នាក់​មិន​មាន​សមត្ថភាព​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​ទទួល​បាន​ការងារ​ទេ ​សូម្បី​តែ​ការងារ​ដែល​មាន​ប្រាក់​ឈ្នួល​តិចតួច​ ក៏​ពួក​គេ​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ដែរ។ ​ដូច្នេះ​ពួកគេ​ត្រូវ​ធ្វើ​ការងារ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​រស់នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​ក្រីក្រ»។​

ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា​បាន​ធ្វើ​បាតុកម្ម​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ ដោយ​ទាមទារ​ឲ្យ​សិទ្ធិ​ស្មើគ្នា​ដូច​ពលរដ្ឋ​ដ៏ទៃ​ទៀត និង​សិទ្ធិ​ទទួល​បាន​សេវា​សាធារណៈ រួមមាន​សេវា​ទទួល​បាន​ការ​បក​ប្រែ​ភាសា​ផង​ដែរ នៅ​ភាគ​ខាង​ពាយព្យ​នៃ​សង្កាត់ Bronx។ (រូប​ថត​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ ឈុំ ឆៃយ៉ា)
ជន​ភៀស​ខ្លួន​កម្ពុជា​បាន​ធ្វើ​បាតុកម្ម​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ ដោយ​ទាមទារ​ឲ្យ​សិទ្ធិ​ស្មើគ្នា​ដូច​ពលរដ្ឋ​ដ៏ទៃ​ទៀត និង​សិទ្ធិ​ទទួល​បាន​សេវា​សាធារណៈ រួមមាន​សេវា​ទទួល​បាន​ការ​បក​ប្រែ​ភាសា​ផង​ដែរ នៅ​ភាគ​ខាង​ពាយព្យ​នៃ​សង្កាត់ Bronx។ (រូប​ថត​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ ឈុំ ឆៃយ៉ា)

កត្តា​ខ្វះ​សមត្ថភាព ​ទី​លំនៅ​ថ្មី​មិន​អំណោយ​ផល ​និង​ការ​ខ្វះ​កម្មវិធី​ជួយ​ពង្រឹង​វិជ្ជាជីវៈ​ បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​គ្រួសារ​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ជា​ច្រើន​នៅ​សង្កាត់ ​Bronx ​បង្ខំ​ចិត្ត​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​ប្រាក់​ចូល​និវត្តន៍​ពី​រដ្ឋាភិបាល​អាមេរិក​ ដើម្បី​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ជីវភាព​រស់​នៅ​បាន​ជាង​មួយ​ទសវត្ស។ ​នេះ​បើ​យោង​តាម​ការ​បក​ស្រាយ​របស់​លោក ​Eric Tang។

​ក៏​ប៉ុន្តែ ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៦ ​រដ្ឋាភិបាល​សហព័ន្ធ​របស់​អាមេរិក​បាន​ចេញ​ច្បាប់​មួយ​ដែល​បាន​រឹត​បន្តឹង​ចំនួន​ប្រាក់​ចូល​និវត្តន៍ ​ដែល​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ទាំង​អស់​អាច​ទទួល​បាន។​ ដូច្នេះ​ក្នុង​ចន្លោះ​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៩០ ​និង​ដើម​ឆ្នាំ​២០០០​ ច្បាប់​នេះ​បាន​ប៉ះពាល់​ដល់​គ្រួសារ​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​យ៉ាង​ច្រើន​ ដោយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ធ្វើ​ការងារ​ដែល​ទទួល​បាន​ប្រាក់​បៀរវត្សរ៍​ទាប​បន្ថែម​ទៀត។​

លោក Eric Tang ​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ទៀត​ថា ​ស្ថានភាព​រស់នៅ​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ​នេះ​មិន​ត្រឹមតែ​ប៉ះពាល់​ដល់​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គ្រួសារ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ តែ​វា​ថែម​ទាំង​ប៉ះពាល់​ដល់​ការ​សិក្សា ​និង​ស្ថានភាព​រស់នៅ​របស់​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ផង​ដែរ។​

«‍ក្រៅ​ពី​នេះ ​យុវជន​វ័យ​កម្ពុជា​ក្មេងក៏ដូច​យុវជន​ជនជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ ​និង​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​ឡាទីនដែរ​ ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​បញ្ហា ដូច​ជា​អំពើ​ហិង្សា​របស់​ប៉ូលិស ​អំពើ​ព្រៃផ្សៃ​របស់​ប៉ូលិស ​អំពើ​ហិង្សា​តាម​ដង​ផ្លូវ​ដោយ​សារ​ការ​ជួញដូរ​ថ្នាំ​ញៀន​ជា​ដើម។​ ទាំង​អស់​នេះ​គឺជា​តថភាព​ពិត​នៃ​ជីវិត​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៨០​ ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៩៩០ ​និង​ដើម​ឆ្នាំ​២០០០»។​

សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺជា​ប្រទេស​មហា​អំណាច​មួយ ​ដែល​បាន​ចាត់​ទុក​ខ្លួន​ឯង​ថា ​ជា ប្រទេស​ដែល​មាន​សប្បុរសធម៌​ជា​ទី​បំផុត​ចំពោះ​ជន​ភៀស​ខ្លួន ​ដោយ​សារ​តែ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​បាន​ទទួល​យក​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ច្រើន។ ​ក៏​ប៉ុន្តែ ​លោក ​Eric Tang ​យល់​ថា ​ការ​អះអាង​បែប​នេះ​ហួស​ពី​តថភាព​ជាក់​ស្តែង​ទាក់ទង​នឹង​គោល​នយោបាយ​តាំង​ទី​លំនៅ​ថ្មី​ដល់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​នៅ​ស.រ.អា.។​

«‍សហរដ្ឋ​អាមេរិក​យើង​មិន​មាន​ផែនការ​សេដ្ឋកិច្ច​ឲ្យ​ច្បាស់លាស់​សម្រាប់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ទេ ​ក្រោយ​ពី​ពួក​គេ​បាន​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​ទី​នេះ។ ​ផែនការ​របស់​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទាំង​អស់​នេះ​ស្វែងរក​ការងារ​ភ្លាមៗ។ ​ជា​លទ្ធផល ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ធ្វើការ​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​ក្រីក្រ។ ​តាម​ការ​យល់​ឃើញ​របស់​ខ្ញុំ ​នេះ​មិន​មែន​ជា​គោល​នយោបាយ​តាំង​ទី​លំនៅ​ថ្មី​ដ៏​ល្អ​នោះ​ទេ»។​

លោក ​Eric Tang ​យល់​ថា ​តាម​រយៈ​បទ​ពិសោធន៍​រស់នៅ​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ខ្មែរ​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ត្រូវ​តែ​ផ្លាស់ប្តូរ​គោល​នយោបាយ​តាំង​ទី​លំនៅ​ថ្មី​នោះ ​ដោយ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ធានា​ថា ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ទទួល​បាន​ការ​ឧបត្ថម្ភ​គាំទ្រ​ក្នុង​រយៈពេល​ដ៏​សមរម្យ​មួយ ហើយ​ជាពិសេស​ ទទួល​បាន​គម្រោង​ផ្តល់​វគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​វិជ្ជាជីវៈ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ ដើម្បី​ធានា​ថា​ ពួក​គេ​អាច​ទទួល​បាន​ការងារ​សមរម្យ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​លើ​ទឹក​ដី​អាមេរិក​នេះ៕​

XS
SM
MD
LG