ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ការ​សហការ​ពាណិជ្ជកម្ម​អាច​ជួយ​ដល់​កសិករ​ខ្នាត​តូច


ប្លាក​សញ្ញា​មួយ​ដែល​​សម្គាល់​ដីធ្លី​ឯកជន​មួយ​នៅ​ប្រទេស​អង់ហ្គោឡា។

បណ្តា​អ្នក​វិនិយោគទុន​បរទេស​បាន​បង្ហាញ​នូវ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​ខ្លួន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ចំពោះ​ទឹកដី​អាហ្រ្វិក ដែល​មួយ​ផ្នែក​គឺ​បណ្តាល​មក​ពី​តម្រូវការ​ស្បៀង​អាហារ​និង​ជីវ​ឥន្ធនៈ។ បណ្តា​ប្រទេស​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជាចិន​ អារ៉ាប៊ី​សាអូឌីត (Saudi Arabia) និង​ កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង​បាន​ជួល​និង​ទិញ​ដី​រាប់​លាន​ហិកតា​សម្រាប់​ដាំ​ដំណាំ​ស្បៀង​សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន។

មាន​គេ​បាន​រិះគន់​ទៅ​លើ​ក្រុមហ៊ុន​វិនិយោគ​ទាំង​នេះ​ថា ពុំ​មានតម្លាភាព​ ហើយ​មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​កសិករ​ខ្នាត​តូច​អាច​នឹង​បាត់​បង់​ការ​ទទួល​បាន​ដី​ប្រើ​ប្រាស់​និង​របរ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ជា​ច្រើនជំនាន់​ទៀត​ផង។

អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ថា​រឿង​នេះ​មិន​គួរ​ដូច្នេះ​ទេ។ អ្នក​រាយការណ៍​ព័ត៌មាន​ William Eagle បាន​និយាយ​ជាមួយ​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​មា្នក់​អំពី​គំរូ​ធ្វើ​ពាណិជ្ជកម្ម​ដែល​សហការ​ជួយ​កសិករ គឺ​មិន​មែន​បង្ក​ការ​លំបាក​ដល់​ជីវភាព​ពួក​គេ​ទេ។

អ្នក​ជំនាញ​ខាង​ការ​អភិវឌ្ឍ​បាន​និយាយ​ថា​ ការ​វិនិយោគ​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​ដោយ​មិន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ទិញ​ដូរ​ដីធ្លី​ ឧទាហរណ៍​ដូច​ជា​សហការ​គ្នា​រវាង​ក្រុមហ៊ុន​និង​កសិករ​ខ្នាតតូច​ជាដើម។

ឡូរេនហ្សូ កូទុឡា (Lorenzo Cotula) ជា​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ជាន់​ខ្ពស់​នៅ​វិទ្យាស្ថាន​អន្តរជាតិ​សម្រាប់​បរិស្ថាន​និង​ការ​អភិវឌ្ឍ​ (International Institute for Environment and Development - IIED) ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍។

លោក​ជា​សហ​អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់​នៃ​របាយការណ៍​សម្រាប់​ វិទ្យាស្ថាន​ IIED អង្គការ​ស្បៀង​អាហារ និង​កសិកម្ម​របស់​សហ​ប្រជាជាតិ (U.N. Food and Agriculture Organization ឬ FAO) និង​មូលនិធិ​អន្តជាតិ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​កសិកម្ម (International Fund for Agricultural Development )។ របាយការណ៍​ទាំង​នោះ​រួម​មាន «ធ្វើវិនិយោគ​កសិកម្ម​មាន​ប្រយោជន៍​បំផុត៖ ការ​ស្ទង់​មតិ​អំពី​គំរូ​ពាណិជ្ជកម្ម​ដែល​ផ្តល់​ឱកាស​ដល់​កសិករ​ខ្នាត​តូច» និង​ របាយការណ៍ «ការ​រំលោភ​យក​ដី ឬ​ឱកាស​អភិវឌ្ឍន៍៖ វិនិយោគ​កសិកម្ម​និង​ពាណិជ្ជកម្ម​អន្តរជាតិ​ចំពោះ​ដីធ្លី​នៅ​អាហ្វ្រិក»។

លោក​កូទុឡា បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​មាន​ការ​យល់​ឃើញ​ដូចៗ​គ្នា​ក្នុង​រង្វង់​មន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​និង​អ្នក​វិនិយោគ​ថា ការ​បង្កើត​កសិដ្ឋាន​ដាំ​ដុះ​ខ្នាត​ធំ​ជា​ការណ៍​ចាំបាច់​ដើម្បី​ធ្វើ​ទំនើបកម្ម​វិស័យ​កសិកម្ម។​ ប៉ុន្តែ​លោក​ក៏​បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា​ មិនមាន​ភស្តុតាង​ណា មួយ​ដែល​អាច​គាំទ្រ​គំនិត​នេះ​នៅ​ឡើយ។ កសិករ​ខ្នាត​តូច​ជា​តួ​អង្គ​មាន​សម្ទុះ​និង​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ក្នុង​ទីផ្សារ​ពិភពលោក​ ហើយ​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ពួក​គេ​ត្រូវការ​គោល​នយោបាយ​និង​ការ​គាំទ្រ​ខាង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ជាង​ពេល​ណា​ណា​ទាំង​អស់។

បើ​តាម​លោក​ កូទុឡា​ ក្នុង​ករណី​ដែល​ការ​វិនិយោគ​ពី​បរទេស​ជា​ការណ៍​ចាំបាច់​សម្រាប់​និរន្តរភាព​វិស័យ​កសិកម្ម​ គេ​មាន​ប្រព័ន្ធ​គំរូ​មួយ​ទៀត​គឺ​ការ​សហការ​គ្នា​រវាង​កសិករ​ក្នុង​មូលដ្ឋាន​និង​អ្នក​វិនិយោគ។ ប្រព័ន្ធ​នេះ​ត្រូវ​អាស្រ័យ​(ឬ ស្រប)​ទៅ​លើ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត វប្បធម៌​ និង​ទម្លាប់​នៃ​ការ​កាន់​កាប់​កម្មសិទ្ធិ​ដី​ធ្លី​ក្នុង​តំបន់​នោះ។

វីធីសាស្រ្ត​មួយ​ដែល​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ គឺ​ការ​ធ្វើកសិកម្ម​តាម​កិច្ចសន្យា​ដែល​ជា​ញឹកញាប់​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ក្នុង​រុក្ខកម្ម​ ដំណាំ​ពាណិជ្ជកម្ម​ និង​ពេល​ខ្លះ​ក៏​ប្រើសម្រាប់​ដំណាំ​បន្លែ​ ផ្លែឈើ​ផង​ដែរ។

«វិធីសាស្រ្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​ជា​យូរយារ​ណាស់​មក​ហើយ​ ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ត្រូវ​ផ្តល់​ជា​ឥណទាន វត្ថុធាតុ​ដើម​ដូចជា​ពូជ​ដំណាំ​និង​ជី​កសិកម្ម និង​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ជំនាញ​ទៅ​កសិករ ជា​ថ្នូរ​នឹង​ការ​ទទួល​ទិញ​ផល​ដំណាំ​ពី​កសិករ​ក្នុង​តម្លៃ​គេ​កំណត់​ ពេល​រដូវ​ប្រមូល​ផលមក​ដល់។»

បណ្តា​វត្ថុធាតុ​ដើម​ដែល​ផ្តល់​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ជា​ធម្មតា​ត្រូវ​កាត់​ជា​ទឹកប្រាក់​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ទិញ​ផលិតផល​សម្រេច​ពី​កសិករ។​ ចំណែក​ឯ​បរិមាណ​និង​គុណភាព​នៃ​ការ​ផលិត​ត្រូវ​សម្រេច​ដោយ​ការ​ព្រមព្រៀង​គ្នា​រវាង​ភាគី​ក្រុមហ៊ុន​និង​កសិករ។

លោក​កូទុឡា​បាន​និយាយ​ថា​ ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​តាម​កិច្ចសន្យា​មាន​រហូត​ដល់​ទៅ​៦០%​នៃ​កសិដ្ឋាន​ដំណាំ​តែ​និង​ស្ករអំពៅ​ទាំង​អស់​ក្នុង​ប្រទេស​កេនយ៉ា ហើយ​រហូត​ដល់​ ១០០%​នៃ​កសិដ្ឋាន​ដំណាំ​កប្បាស​នៅ​ប្រទេសម៉ូសំប៊ិក (Mozambique)។​ ចំណែក​ក្នុង​ប្រទេស​ហ្គាណា​ (Ghana) វិញ​ វិធីសាស្រ្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ដូច​ជា​ Blue Skies Agro-Processing ដែល​កែ​ច្នៃ​ផ្លែ​ឈើ​ស្រស់​ដូច​ជា​ម្នាស់ ​ស្វាយ​ និង​ឪឡឹក​ សម្រាប់​ទីផ្សារ​អឺរ៉ុប។

ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​តាម​កិច្ចសន្យា​មាន​អត្ថប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​ ដោយ​អនុញ្ញាតកសិករ​ទទួល​បាន​ឥណទាន​ ពូជ​ និង​បច្ចេកវិទ្យា។ កសិកម្ម​តាម​កិច្ចសន្យា​ក៏​ធ្វើកសិករ​តូចតាច​អាច​ទៅ​ដល់​ទីផ្សារ​មាន​ផល​កម្រៃ​ខ្ពស់​នៅ​តំបន់​ដាច់​ស្រយាល​សម្រាប់​ផល​ដំណាំ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់។

ប៉ុន្តែ​វិធីសាស្រ្ត​កសិកម្ម​តាម​កិច្ចសន្យា​នេះ​ក៏​មាន​គុណវិបត្តិ​មួយ​ចំនួន​ផង​ដែរ។ ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​លោក​កូទុឡា​បាន​បង្ហាញឃើញ​ថា​ កិច្ចសន្យា​ជា​ញឹកញាប់​តែង​តែ​បាន​ទៅ​កសិករ​ដែល​មាន​កម្រិត​ជីវភាព​ប្រសើរ​ ចំណែក​ឯ​កសិករ​ក្រីក្រ​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​កម្មករ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​ទាំង​នោះ។ តម្លៃ​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​បាន​បង់​ទៅកសិករ​អាច​ទាប​ជាង​ និង​អាច​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​ឡាយ​ណា ដែល​មិន​គោរព​កិច្ចសន្យា​ក្នុង​ការ​ទិញ​ផលិតផល​ នៅ​ពេល​ស្ថានភាព​ទីផ្សារ​ប្រែប្រួល។

លើស​ពី​នេះ​ អ្នក​ដាំ​ដំណាំ​នឹង​អាច​លង់​ខ្លួន​ជាប់​បំណុល​ក្រុមហ៊ុន នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​កាត់កង​ចំណាយ​ពេល​ទិញ​កសិផល​ និង​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​បម្លាស់​ប្តូរ ពី​ការ​ទទួល​បាន​ដី​ធ្លីរ​បស់​ស្រ្តី​ដែល​ជា​អ្នក​ដាំ​ដំណាំ​ចិញ្ចឹម​ពោះ ទៅបុរស​ដែល​មាន​លទ្ធភាព​ខ្ពស់​ក្នុង​ការ​ចុះ​កិច្ចសន្យា​ដាំ​ដំណាំ​តម្លៃ​ខ្ពស់​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​កសិ​ពាណិជ្ជកម្ម។

គំរូ​មួយ​បែប​ទៀត​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដែរ​គំរូ​ដៃគូ​រវាង​កសិករ​ខ្នាត​តូច​និង​អ្នក​វិនិយោគ​គឺ​ ការ​ធ្វើ​ពាណិជ្ជកម្ម​រួម​គ្នា ដូច​ជា​ សាជីវកម្ម​តែ Nshili ក្នុង​ប្រទេស​រ៉្វាន់ដា​ ដែល​ក្រុមហ៊ុន​នេះជា​ក្រុមហ៊ុន​រួម​គ្នា​រវាង​ក្រុម​កសិករ​ខ្នាត​តួច​និង​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​មួយ។

«[ក្រុមហ៊ុន​រួម]​នេះ​កើត​ឡើង​ដោយ​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​ទិញ​ហ៊ុន​នៅ​ក្នុង​ក្រុមហ៊ុន​ផលិតកម្ម​កសិកម្ម។ កសិករ​តែ​ម្តង​អាច​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ផលិតកម្ម​ផ្អែក​លើ​មូលដ្ឋាន​កិច្ចសន្យា​កសិកម្ម​ដែល​គេ​ព្រមព្រៀង​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​រកស៊ី​រួម។ បើ​ពុំ​ដូច្នោះ​ទេ​ គេអាច​អនុវត្ត​ដូច​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​សម្ព័ន្ធ​តែងតែ​បង្កើត​ជា​កសិដ្ឋាន​ធំៗ​ដោយ​មាន​សហគមន៍​មូលដ្ឋាន​ចូល​ហ៊ុន​និង​ទទួល​បាន​ភាគលាភ គឺ​ចំណែក​នៃ​ផល​ចំញេញ។ ប៉ុន្តែ​ការណ៍​នេះ​មិន​មែន​សុទ្ធ​តែ​សម្រេច​បានទាំង​អស់​ទេ។»

លោក​កូទុឡា​និយាយ​ថា ភាគហ៊ុន​ក្នុង​ពាណិជ្ជកម្ម​អាច​ផ្តល់​សំឡេង​ដល់​សហគមន៍​ក្នុង​សេចក្តី​សម្រេច​ចិត្ត​នានា​និង​ផ្តល់​ចំណូល​ទៀង​ទាត់​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ភាគលាភ។

ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បន្ថែម​ថា​ ភាគលាភ​អាច​នឹង​មិន​ទទួល​បាន​ទេ នៅដោយ​សារ​របៀប​មួយ​ចំនួន​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​ភ្ជាប់​ខ្លួន​ទៅ​នឹង​វិស័យ​កសិពាណិជ្ជកម្ម។ ‌‌គេ​ប្រើ​វិធីសាស្រ្ត​មួយ​ដែល​ហៅ​ថា ​«ការ​ផ្ទេរ​ថ្លៃ​ចំណាយ» (Transfer Pricing) ដោយ​ផ្ទេរ​ប្រាក់​ចំណេញ​ដោយ​បំប៉ោង​ ឬ បន្ថយ​តម្លៃ​ក្នុង​ប្រតិបត្តិការ​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​រួម​របស់​ក្រុមហ៊ុន​កសិពាណិជ្ជកម្ម។​ ដូចនេះ​ការ​អនុវត្ត​ជាក់ស្តែង​បែរ​ជា​កាត់​បន្ថយ​ប្រាក់​ចំណេញ​របស់​ក្រុមហ៊ុន​រួម​ និង​ភាគលាភ​សម្រាប់​កម្មសិទ្ធិករ​តូចតាច​ទៅ​វិញ។

លោក​កាទុឡា​ក៏​បាន​សិក្សា​ពី​គំរូ​ពាណិជ្ជកម្ម​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ការ​សហការ​រវាង​កសិករ​ខ្នាត​តូច​ផង​ដែរ​រូម​មាន​ការ​ដាំ​ដំណាំ​ជួល​ដី​ និង​ការ​ចែក​រំលែក​កសិផល។

ជោគជ័យ​នៃ​គំរូ​ពាណិជ្ជកម្ម​ទាំង​នេះ ​ភាគ​ច្រើន​អាស្រ័យ​លើ​ភាព​រឹងមាំ​របស់​អង្គការ​កសិករ​នៅ​មូលដ្ឋាន។​ គាត់​បាន​និយាយ​ថា ​វា​ពិត​ជា​មាន​អត្ថប្រយោជន៍​ណាស់​នៅ​ពេល​ដែល​កសិករ​តូចតាច​បង្កើតមាន​ជា​ការ​សហប្រតិបត្តិការ​នឹង​គ្នា​ជា​សហជីព​ឬ​មាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​អង្គការ​មិនមែន​រដ្ឋាភិបាល។

លោក​កូទុឡា​បាន​លើក​យក​ ​ករណី​កសិករ​ដាំ​អំពៅ​នៅ​អាហ្រ្វិក​ខាងកើត​មក​ពន្យល់​ ដែល​ទី​នោះ​កសិដ្ឋាន​ដែល​ដំណើរការ​ដោយ​រដ្ឋ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ឯកជនភាវូបនីយកម្ម។

«នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ដាំ​ដំណាំ​បាន​រៀបចំ​ជា​សមាគម​ដែល​ឯករាជ្យ​ពី​ក្រុមហ៊ុន​ពាណិជ្ជកម្ម​ ពួកគេ​ក៏​បាន​ទទួល​បាន​កិច្ចសន្យា​ជំនួញ​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​មុន... ពួកគេ​ក៏​ទទួល​បាន​សំឡេង​ច្រើន​ជាង​មុន​ក្នុង​វិស័យ​នេះ ដូចជា​នៅ​ក្នុង​ការ​ទាមទារ​រៀបចំ​គោល​នយោបាយ​រដ្ឋាភិបាល​ជាដើម។ ដូចនេះ​នៅ​ក្នុង​កម្រិត​នៃ​ការ​រួម​គ្នា​ជា​ក្រុម​រឹងមាំ គឺ​សមត្ថភាព​ក្នុង​អង្គការ​ដែល​អាច​បង្ហាញ​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ និង​តំណាង​ឲ្យ​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​របស់​កសិករ​ជា​ការណ៍​សំខាន់​ណាស់។»

ការ​ស្រាវជ្រាវ​ទៅ​លើ​ការ​កាន់កាប់​ដី​ជា​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ មាន​កិច្ចសន្យា​ជា​ច្រើន​អំណោយ​ផល​ដល់​អ្នក​វិនិយោគ គឺ​ កិច្ច​សន្យា​ខ្លះ​ខ្លីៗ​ និង​មិន​ច្បាស់លាស់​ និង មិន​មាន​បញ្ចូល​ខ​សំខាន់ៗ​ដែល​ការពារ​ផល​ប្រយោជន៍​កសិករ​តូចតាច​នោះ​ទេ។ កិច្ចសន្យា​ទាំង​នោះ​អាច​ជា​ការ​ជួល​ដី​ពី​៥០​ទៅ​៩៩​ឆ្នាំ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​មិន​មាន​ដី​ប្រើប្រាស់​និង​ប៉ះពាល់​ជីវភាព​ជា​ច្រើន​ជំនាន់។

វិធានការ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​អនុវត្ត​ប្រសើរ​ឡើង​ រួម​មាន​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​និង​ចាប់​បង្ខំ​ក្រុមហ៊ុន​ឲ្យ​គោរព​តាម​ ការ​ពន្យល់​ច្បាស់លាស់​ពី​ការ​បែង​ចែក​ចំណូល​រដ្ឋាភិបាល​ ការ​បញ្ជាក់​ពី​ចំនួន​និង​ប្រភេទ​ការងារ​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បង្កើត​ឡើង​ និង​បងើ្កត​តុល្យភាព​រវាង​ការ​នាំចេញ​និង​តម្រូវការ​ក្នុង​ស្រុក។​ ក្រៅ​ពី​នេះ ក៏​ត្រូវ​មានវិធានការជំរុញ​ឲ្យ​មាន​តម្លាភាព​ផង​ដែរ។

ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​កាទុឡា​បាន​បង្ហាញ​ថា​ប្រទេសលីបេរីយ៉ា ជា​ឧទាហរណ៍​នៃ​ការ​អនុវត្តប្រសើរ​ជាង​គេ​មួយ ដែល​ក្នុង​នោះ​រដ្ឋាភិបាល​បាន​បង្ហាញ​កិច្ចសន្យា​ជា​សាធារណៈ​នៅ​លើ​ប្រព័ន្ធ​អ៊ីនធឺណិត។ កិច្ចសន្យា​ខ្លះ​ដែល​ត្រូវ​ចរចា​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​ទី​ក្រុង​ម៉ុងរ៉ូវីយ៉ា (Monrovia) ផ្តោត​ទៅ​លើ​ ​ការ​ប្តេជ្ញា​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ការងារ​និង​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ ការ​កែ​ច្នៃ​និង​ផ្គត់ផ្គង់​ទំនិញ​ក្នុង​ស្រុក​និង​ការ​ថែរក្សា​ការពារ​បរិស្ថាន​និង​សង្គម។

គំរូ​វិនិយោគ​កសិកម្ម​មួយ​ដែល​រួម​បញ្ចូល​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​មាន​សារៈសំខាន់​ណាស់​ក្នុង​ការ​សម្រេច​គោលដៅ​សហវត្សរ៍​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ ដែល​រួម​មាន​ការ​កាត់​បន្ថយ​យ៉ាង​ច្រើន​នូវ​ភាព​អត់ឃ្លាន​និង​ភាព​ក្រីក្រ​ និរន្តរភាព​បរិស្ថាន​ និង​ការ​បង្កើត​នូវ​ភាព​ជា​ដៃគូ​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​សម្រាប់​ការ​ជំរុញ​ការ​អភិវឌ្ឍ៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ គឹង ភិរុណ

XS
SM
MD
LG