ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ជំរំ​អាមេរិកាំង នាំ​កូនចិញ្ចឹម​ខ្មែរ ឱ្យ​ស្គាល់​ឫសគល់​នៃ​វប្បធម៌​របស់​ខ្លួន


ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​ខ្មែរ​​ដែល​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បង្រៀន​កូន​ខ្មែរ​ដែល​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង​យក​មក​ចិញ្ចឹម អំពី​វប្បធម៌​ខ្មែរ ថត​រូប​ជាមួយគ្នា មុន​ការ​បញ្ចប់​កម្មវិធី​បោះ​ជំរំ​មរតក​ខ្មែរ នៅ​រមណីយដ្ឋាន Snow Mountain Range រដ្ឋ​ Colorado កាល​ពី​ខែ​កក្កដា​ ឆ

អ្នក​រៀបចំ​កម្មវិធី​បោះ​ជំរំ​និង​ឪពុកម្ដាយ​អាមេរិកាំង​ទាំង​នេះ​ និយាយ​ថា ​វា​មាន​សារៈសំខាន់​ណាស់​ក្នុង​ការ​ឱ្យ​ឲ្យ​កូនចិញ្ចឹម​របស់​ពួកគេ ស្គាល់​ពី​​អត្តសញ្ញាណ​និង​ឫសគល់​​នៃ​ប្រទេស​កំណើត​របស់​ពួកគេ។

ក្មេងៗ និង​យុវជន​ទាំង​នេះ សុទ្ធ​តែ​កើត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ស្ទើរ​តែ​មិន​អាច​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​បាន​មួយ​ម៉ាត់​ផង។​

គន្ធា ផតធរ ក៏​គឺ​ជា​កូនចិញ្ចឹម​ម្នាក់​ដែរ​របស់​អ្នកស្រី Susan Borst។ (សាយមុន្នី/VOA)
គន្ធា ផតធរ ក៏​គឺ​ជា​កូនចិញ្ចឹម​ម្នាក់​ដែរ​របស់​អ្នកស្រី Susan Borst។ (សាយមុន្នី/VOA)

កញ្ញា គន្ធា ផតធ័រ និង​បងស្រី​បង្កើត​របស់​នាង​គឺ​ កញ្ញា ដេវិន ផតធ័រ ត្រូវ​បាន​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង​មួយ យក​មក​ចិញ្ចឹម​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នេះ តាំង​តែ​ពី​ពួកគេ នៅ​តូចៗ​ម្ល៉េះ។​

ដេវិន ផតធរ គឺ​ជា​កូនចិញ្ចឹម​ម្នាក់​របស់​អ្នកស្រី Susan Borst។ (សាយមុន្នី/VOA)
ដេវិន ផតធរ គឺ​ជា​កូនចិញ្ចឹម​ម្នាក់​របស់​អ្នកស្រី Susan Borst។ (សាយមុន្នី/VOA)

គន្ធា និយាយ​ថា៖

«‍ទោះបីជា​ ឪពុកម្ដាយ​របស់​ពួក​យើង ពិត​ជា​ចង់​ឱ្យ​ពួក​យើង​ នៅ​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាប់​ជាមួយ​វប្បធម៌​របស់​យើង​ក៏​ដោយ​ ក៏​ពួក​យើង បាន​ចាប់ផ្ដើម​រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស​ភ្លាមៗ ក្នុង​រយៈពេល​តែ​មួយ​ខែ​ក្រោយ​ពី​ពួក​យើង បាន​មក​រស់នៅ​អាមេរិក ដោយ​ទុក​វប្បធម៌​របស់​យើង​នៅ​មួយ​ឡែក​សិន ហើយ​ព្យាយាម​ស្រវាស្រទេញ ចូល​ឲ្យ​ចុះ​ក្នុង​វប្បធម៌​អាមេរិកាំង​វិញ។ ប៉ុន្តែ​ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​យើង​ធំ​ដឹង​ក្តី ពួក​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់ ​មាន​អារម្មណ៍​សោក​ស្ដាយ​ណាស់»។

គន្ធា​ និយាយ​ថា នាង​និង​បងស្រី បាន​ភ្លេច​ភាសា​ខ្មែរ​អស់​ទៅ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ គន្ធា បន្ថែម​ថា នាង​និង​បងស្រី​របស់​នាង បាន​និង​កំពុង​ព្យាយាម​ផ្សារភ្ជាប់​ខ្លួន​ ទៅ​នឹង​វប្បធម៌​ដើម​របស់​ពួកគេ​ឡើងវិញ ដោយ​ការ​រៀន​ភាសា​ខ្មែរ និង​ចូល​រួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​មួយ​នេះ។

គន្ធា និយាយ​ថា៖

«‍ខ្ញុំ​និង​បងស្រី​របស់​ខ្ញុំ​ តែង​តែ​ព្យាយាម​រក​មធ្យោបាយ​ផ្សេងៗ ដើម្បី​ភ្ជាប់​ខ្លួន​ទៅ​នឹង​វប្បធម៌​របស់​យើង​និង​រៀន​សូត្រ​អំពី​វប្បធម៌​នេះ។ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មក​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ ទើប​យើង​ដឹង​ថា អ្វីៗ​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​នេះ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​ពី​វប្បធម៌​របស់​យើង។ ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​បេសកកម្ម​និង​ការ​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ»។

ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ ក្នុង​រយៈ​ពេល​១៥​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ អ្នក​រៀបចំ​កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ ដែល​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា​ ជំរំ​មរតក​ខ្មែរ ​(Cambodia Heritage Camp) បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​កូន​ខ្មែរ​ដែល​ត្រូវ​ក្រុម​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង​ យក​មក​ចិញ្ចឹម​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នេះ ដូចជា​គន្ធា​និង​បងស្រី​របស់​នាង​ជាដើម មក​ជួបជុំ​គ្នា​រយៈពេល​៤​ថ្ងៃ​នៅ​ទីនេះ។

ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​រដូវ​ក្តៅ កាល​ពី​ខែ កក្កដា កន្លង​ទៅ​នៅ​លើ​ភ្នំ Snow Mountains ក្នុង​ទីក្រុង​ Granby ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ពីរ​ម៉ោងតាម​រថយន្ត​ពី​ក្រុង​ ដិនវ័រ នៃ​រដ្ឋ​ខូឡូរ៉ាដូ​នេះ អ្នក​ចូលរួម ត្រូវ​បាន​បង្ហាត់​បង្រៀន​អំពី​ទំនៀមទម្លាប់​ខ្មែរ និង​ទិដ្ឋភាព​ផ្សេងៗ​ទៀត​នៃ​វប្បធម៌​ខ្មែរ​ ដូចជា​ការ​ធ្វើ​ម្ហូប​ខ្មែរ និង​ការ​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​តាម​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​ជាដើម។

អ្នកស្រី ហេង វីរ៉ាមី គ្រូ​បង្ហាត់​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត មក​ពី​រដ្ឋ​ញូយ៉ក។ (សាយមុន្នី/VOA)
អ្នកស្រី ហេង វីរ៉ាមី គ្រូ​បង្ហាត់​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត មក​ពី​រដ្ឋ​ញូយ៉ក។ (សាយមុន្នី/VOA)

អ្នក​ស្រី ហេង វីរ៉ាមី គឺ​ជា​អ្នកស្ម័គ្រចិត្ត​ម្នាក់ ដែល​មក​ជួយ​បង្ហាត់បង្រៀន​និង​បង្ហាញ​ឲ្យ​កូន​ខ្មែរ​ដែល​មាន​ឪពុកម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​ជា​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ទាំង​នេះ បាន​ស្គាល់​ពី​រ​របៀប​រៀបការ​តាម​បែប​ខ្មែរ។

​«‍កូន​ទាំង​អស់​ហ្នឹង​ ទោះ​បី​ជា​មក​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក មាន​ម៉ែឪ​ជា​ជនជាតិ​អាគាំង ប៉ុន្តែ​ពេល​ដែល​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​មុខ​ខ្លួន​ឯង អា​សាច់ឈាម​របស់​យើង​ហ្នឹង វា​អត់​អាច​ដូរ​បាន​ទេ។ ដូច្នេះ យើង​ត្រូវ​តែ​ជួយ​ឲ្យ​កូន​ហ្នឹង ថែទាំ​នូវ​ប្រពៃណី ទោះ​មិន​បាន​ច្រើន ក៏​ឲ្យ​បាន​ដឹង​ដែរ»។

ប្រទេស​កម្ពុជា បាន​ឆ្លង​កាត់​សង្គ្រាម​និង​ការ​វាយ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ក្នុង​ស្រុក​អស់​រយៈពេល​ជិត​៣​ទសវត្សរ៍​ចាប់​តាំង​ពី​ទសវត្សរ៍​១៩៧០​មក ជា​ពិសេស​គឺ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​ ១៩៧៥​ដល់​១៩៧៩ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជន​ជិត​២​លាន​នាក់​ស្លាប់​បាត់បង់ជីវិត។ សោកនាដកម្ម​ដ៏​សែន​រន្ធត់​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ទេចខ្ទី​នូវ​វប្បធម៌​និង​ប្រពៃណី​ដ៏​ល្អ​ផូរផង់​របស់​ប្រទេស​ដែល​ធ្លាប់​មាន​អារ្យធម៌​ដ៏​រុងរឿង​មួយ​នេះ​និង​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​និង​កូន​កំព្រា​យ៉ាង​ច្រើន។

ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៩​មក មាន​កូន​ខ្មែរ​ចំនួន ២៣៥៥​នាក់ ត្រូវក្រុម​គ្រួសារ​អាមេរិក​ យក​មក​ចិញ្ចឹម​និង​រស់នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នេះ។ នេះ​បើ​យោង​តាម​តួលេខ​របស់​ក្រសួង​ការបរទេស​អាមេរិក។

អ្នកស្រី Susan Borst គឺ​ជា​ម្តាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​គន្ធា និង​ដេវិន ផតធរ។ (សាយមុន្នី/VOA)
អ្នកស្រី Susan Borst គឺ​ជា​ម្តាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​គន្ធា និង​ដេវិន ផតធរ។ (សាយមុន្នី/VOA)

អ្នកស្រី Susan Borst គឺ​ជា​ម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​គន្ធា និង​ដេវិន​ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៩ ​មកម្ល៉េះ។ អ្នកស្រី​ Susan ដែល​ជា​ស្ថាបនិក​ម្នាក់​នៃ​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ មាន​ប្រសាសន៍​ថា អ្នក​ស្រី បាន​នាំ​កូនចិញ្ចឹម​ទាំង​ពីរ​នាក់​របស់​អ្នកស្រី មក​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ។

«‍ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​កូន​របស់​ខ្ញុំ ធំ​ដឹង​ក្ដី​ឡើង ដោយ​ស្គាល់​និង​មាន​មោទនភាព​ចំពោះ​វប្បធម៌​របស់​ពួកគេ»។

អ្នកស្រី Kimberly Lanegran គឺ​ជា​ម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​Clair។ (សាយមុន្នី/VOA)
អ្នកស្រី Kimberly Lanegran គឺ​ជា​ម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​Clair។ (សាយមុន្នី/VOA)

ជា​ម្ដាយ​នៃ​កូន​ចិញ្ចឹម​ពីរ​នាក់​ដែរ គឺ​ម្នាក់​ជា​កូន​ចិន និង​ម្នាក់​ទៀត​ជា​កូន​ខ្មែរ អ្នកស្រី Kimberly Lanegran ដែល​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ​មក​ពី​ទីក្រុង​Cedar Rapids នៃ​រដ្ឋ​ Iowa ក៏ចង់​ឲ្យ​កូន​ចិញ្ចឹម​របស់​អ្នក​ស្រី ស្គាល់​និង​បាន​រៀន​សូត្រ​ពី​វប្បធម៌​នៃ​ប្រទេស​ដើម​កំណើត​របស់​នាង​ដែរ។

«‍យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង ដូច​យើង​បាន​ទេ ហើយ​នាង​ក៏​មិន​ដូច​យើង​ដែរ។ យើង​គ្រាន់​តែ​ជួយ​នាង​ឲ្យ​ដឹង​ថា នាង​គឺ​ជា​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង ហើយ​នាង​គឺ​ជា​កូនស្រី​របស់​យើង ប៉ុន្តែ នាង​ ក៏​កើត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែរ»។

យុវតី Clair Mali Ottemoeller គឺ​ជា​កូន​ចិញ្ចឹម​របស់​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង មក​ពី​រដ្ឋ Iowa។ (សាយមុន្នី/VOA)
យុវតី Clair Mali Ottemoeller គឺ​ជា​កូន​ចិញ្ចឹម​របស់​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង មក​ពី​រដ្ឋ Iowa។ (សាយមុន្នី/VOA)

យុវតី Clair Mali Ottemoeller គឺ​ជា​កូន​ចិញ្ចឹម​ម្នាក់​របស់​អ្នកស្រី Kimberly Lanegran។ នាង​បាន​ទៅ​លេង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ជាមួយ​ឪពុកម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​របស់​នាង​កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៥។ Clair​ និយាយ​ថា កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ មិន​ត្រឹមតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ បាន​ខិត​កាន់​តែ​ជិត​ទៅ​នឹង​វប្បធម៌​កំណើត​របស់​នាង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​កូន​ខ្មែរ​ផ្សេង​ទៀត ដែល​មាន​វាសនា​ដូច​ជា​រូប​នាង​ដែរ។

«‍ខ្ញុំ​អាច​នៅ​ជាមួយ​មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ ដែល​នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ល្អ​មួយ ពី​ព្រោះ​ ក្នុង​ទីក្រុងCedar Rapids មិនមាន​ខ្មែរ​ច្រើន​ទេ។ ដូច្នេះ វា​ជា​រឿង​ល្អ​ណាស់​ក្នុង​ការ​បាន​នៅ​ជាមួយ​អ្នក​ដែល​ឆ្លងកាត់​បទ​ពិសោដន៍​ខ្លះ​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ»។

លោក ឆាយ គឹមសួរ ជា​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ផ្ដល់​ប្រឹក្សា​យោបល់​ដល់​កូន​ខ្មែរ​ដែល​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ​អស់​រយៈពេល​១៣​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ (សាយមុន្នី/VOA)
លោក ឆាយ គឹមសួរ ជា​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ផ្ដល់​ប្រឹក្សា​យោបល់​ដល់​កូន​ខ្មែរ​ដែល​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ​អស់​រយៈពេល​១៣​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ (សាយមុន្នី/VOA)

លោក ឆាយ គឹមសួរ គឺជា​អ្នក​បើកបរ​យន្តហោះ​ ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​អាកាសចរណ៍​អាមេរិកាំង​មួយ។ លោក​បាន​ចូលរួម​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ផ្ដល់​ប្រឹក្សា​យោបល់​ដល់​កូន​ខ្មែរ​ដែល​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ​អស់​រយៈពេល​១៣​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។

«‍ក្មេង​ខ្លះ រស់នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​តូចៗនៅ​ប៉ែក​កណ្ដាល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​ពួកគេ​ គឺ​ជា​កូន​ក្មេង​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​មិនមែន​ជា​ជនជាតិ​ស្បែក​សរ​ ហើយ​ពួកគេ​ ឃើញ​ឪពុកម្ដាយ​របស់​ខ្លួន​ ជា​ជនជាតិ​ស្បែក​សរ ដូច្នេះ ពួកគេ មិន​យល់​ថា​តើ​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​អញ្ចឹង។ ក្មេងៗ​ទាំង​នេះ មិន​យល់​ពី​បញ្ហា​នៃ​ការ​យក​កូនក្មេង​មក​ចិញ្ចឹម​នេះ​ទេ។ ​ជួល​កាល​ពួកគេ ត្រូវ​គេ​មើលងាយ ឬ​ផាត់ចេញ​ពី​សង្គម ដូច្នេះ ពួកគេ ធំ​ដឹង​ក្ដី​ឡើង ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ ហើយ​ពួកគេ នៅ​តែ​ឆ្ងល់​ថា​តើ​ហេតុអ្វី​បានជា ពួកគេ​គឺ​ជា​កូន​ចិញ្ចឹម​របស់​គេ។‍»

លោក ឆាយ គឹមសួរ បន្ត​ថា៖

«ដូច្នេះ ពួកគេ​ ត្រូវ​ប្រឈម​ខ្លាំង​ណាស់​ចំពោះ​រឿង​នេះ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ពួកគេ មក​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ​ លើកដំបូង ពួកគេ​ដឹង​ថា ពួកគេ​ស្ថិត​នៅកន្លែង​មួយ ដែល​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ក៏​ដូច​ជា​ពួកគេ​ដែរ។ ទាំង​អ្នក​ជួយ​ណែនាំ ទាំង​ក្មេងៗ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ពួកគេ គឺ​សុទ្ធ​តែ​ឆ្លងកាត់​បទពិសោធន៍​ដូច​គ្នា​ទាំង​អស់។ ហេតុដូច្នេះ​ ហើយ​ពួកគេ មិន​នៅ​ឯកោ​តទៅទៀត​ទេ»។

លោក ឆាយ គឹមសួរ បន្ថែម​ទៀត​ថា រូប​លោក​ផ្ទាល់ មាន​ការ​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​ ចូលរួម​ជួយ​ណែនាំ​ក្មេងៗ​ខ្មែរ​ដែល​ត្រូវ​គេ​យក​មក​ចិញ្ចឹម​ទាំង​នេះ ដោយសារ​តែ​លោក មើល​ឃើញ​ការ​លះបង់​ទាំង​ពេលវេលា​និង​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​របស់​ឪពុកម្ដាយ​អាមេរិកាំង​ទាំង​នេះ ដែល​បាន​នាំ​កូន​ចិញ្ចឹម​របស់​ពួកគេ​មក​ជំរំ​នេះ។

«‍ឪពុកម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​ទាំង​នេះ បង្រៀន​កូនៗ​របស់​ពួកគេ នូវ​អ្វីៗ​ដែល​មិន​ស្រប​នឹង​ជំនឿ​របស់​ពួកគេ​ទាំង​អស់​នោះ​ទេ។ យើង​មាន​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​បាន​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​មក ហើយ​ពួកគេ មិន​ជឿ​លើ​ពុទ្ធសាសនា​នោះ​ទេ។ ដូច្នេះ ឪពុកម្ដាយ​ទាំង​នេះ ត្រូវ​ពិចារណា​ថា​តើ​ពួកគេ បណ្ដោយ​ឲ្យ​កូនៗ​របស់​ពួកគេ ស្ដាប់​ព្រះសង្ឃ​ទេសនា​ឬ​អត់។ ប៉ុន្តែ ការណ៍​ដែល​ពួកគេ នាំ​កូនៗ​របស់​ពួកគេ​មក​ចូលរួម ហើយ​បើក​ចិត្ត​ទូលាយ​អំពី​ជំនឿ​សាសនា​ នេះ​ជា​សញ្ញាណ​ល្អ​មួយ»។

ក្រៅ​ពី​ក្រុម​គ្រួសារ​អាមេរិកាំង​ដែល​យក​កូន​ខ្មែរ​មក​ចិញ្ចឹម ​មក​ពី​រដ្ឋ​នានា​ទូទាំង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នោះ ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង ដែល​បាន​មក​រស់នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជា​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ទាំង​មក​ពី​រដ្ឋ​ផ្សេង​ ទាំង​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​ខូឡូរ៉ាដូ​នេះ​ផ្ទាល់ ក៏​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចូលរួម​ជួយ​ក្នុង​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ​ដែរ។

លោក សរ៍ ទិត្យបូរី ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ ដែល​ជា​អ្នកស្ម័គ្រចិត្ត​មក​ពី​រដ្ឋ​កូឡូរ៉ាដូ។ (សាយមុន្នី/VOA)
លោក សរ៍ ទិត្យបូរី ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ ដែល​ជា​អ្នកស្ម័គ្រចិត្ត​មក​ពី​រដ្ឋ​កូឡូរ៉ាដូ។ (សាយមុន្នី/VOA)

លោក សរ៍ ទិត្យបូរី គឺ​ជា​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ម្នាក់​ទៀត ដែល​ជួយ​បង្ហាត់​បង្រៀន​កូន​ចិញ្ចឹម​ខ្មែរ​ទាំង​នេះ អំពី​ទំនៀមទម្លាប់​ខ្មែរ។

«‍សំខាន់​ពាក្យ​មួយ​ដែល​យើង​ប្រើ​រហូត​មក ដល់​១៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​នេះ​ រហូត​ដល់​កូន​ក្មេង​ហ្នឹង​រៀន​ចប់​ដល់​ថ្នាក់​ទី​១២​ក៏​ដោយ គេ​ហៅ​ថា​Identity [អត្តសញ្ញាណ]។ Identity គឺ​ថា​កុំ​បំភ្លេច​ ឫសគល់​របស់​យើង ជា​ស្អី ដែល​បង្រៀន​ទាំង​អស់​ហ្នឹង ​តែង​តែ​សង្កត់​នៅ​លើ​ហ្នឹង»

​លោក​បន្ត​ថា ឪពុកម្ដាយ​អាមេរិកាំង ដែល​យក​កូន​ខ្មែរ​មក​ចិញ្ចឹម​ទាំង​នេះ តែង​តែ​លើកទឹកចិត្ត​កូន​ៗ​របស់​ពួកគេ​ ឲ្យ​រក្សា​ប្រពៃណី​និង​ទំនៀមទម្លាប់​ខ្មែរ ដែល​ជា​ដើម​កំណើត​របស់​ពួកគេ។

«‍ទុក​ជា​ថា​ ក្មេង​ទាំង​នេះ​មាន​ឪពុកម្ដាយ​ជា​អាគាំង​មែន ប៉ុន្តែឪពុកម្ដាយ​ជា​អាគាំង​ហ្នឹង អត់​មាន​ទារ​យក​សិទ្ធិ​មក​ថា អ្នកឯង​ឥឡូវ​នេះ អាគាំង​ហើយ អត់​ទេ។ គេ​តែង​តែ​បង្រៀន​កូន​គេ​ថា កូន​ឯង​នៅ​ជា​ខ្មែរ [រក្សា] វប្បធម៌​ខ្មែរ ហើយ​ខ្លះ​ហ្នឹង រហូត​ដល់​បាន​នាំ​កូន​ទៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ច្រើន​ដង​ជាង​ខ្ញុំ​ផង!»។

អ្នកស្រី Sharon Blender គឺ​ជា​នាយិកា​ប្រតិបត្តិ​នៃកម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ។ (សាយមុន្នី/VOA)
អ្នកស្រី Sharon Blender គឺ​ជា​នាយិកា​ប្រតិបត្តិ​នៃកម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ។ (សាយមុន្នី/VOA)

អ្នកស្រី Sharon Blender គឺ​ជា​នាយិកា​ប្រតិបត្តិ​ម្នាក់​នៃ​កម្មវិធី​បោះជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ។ អ្នក​ស្រី មាន​ប្រសាសន៍​ថា តាម​ពិត​ទៅ​ អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ជា​ពិសេស​យុវជន​ដែល​ក្លាយជា​អ្នក​ផ្ដល់​ប្រឹក្សា​ដល់​ក្មេងៗ​ទាំង​អស់ បាន​សម្ដែង​ការ​ខកចិត្ត​ដែល​ពួកគេ​ មិន​បានដឹង​គ្រប់គ្រាន់​អំពី​វប្បធម៌​របស់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​មិន​សូវ​បាន​រៀន​សូត្រ​អំពី​របៀប​ខ្មែរ​ក្នុង​រង្វង់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​កន្លង​មក ដោយសារ​តែ​ការ​ប៉ះទង្គិច​ផ្លូវចិត្ត​និង​អ្វី​ដែល​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​បាន​ហែល​ឆ្លងកាត់​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។

អ្នកស្រី Sharon Blender ថ្លែង​ថា៖

«‍នៅ​ពេល​ពួកគេ មក​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​បោះជំរំនៅ​ទី​នេះ ពួកគេ បាន​រៀន​សូត្រ​អំពី​វប្បធម៌​របស់​ពួកគេ ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គ្រូ​ណែនាំ​ដ៏​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​កូនៗ​របស់​ពួក​យើង។ ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​និយាយ​ពី​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​ស្ទើរ​ទប់​ទឹកភ្នែក​មិន​បាន​ទេ។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន ពួកគេ បាន​ប្រាប់​យើង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា កម្មវិធី​បោះជំរំ​នេះ គឺ​ជា​កន្លែង​តែ​មួយ​គត់ ដែល​ពួកគេ​ តែងតែ​មាន​មោទនភាព​ក្នុង​នាម​ជា​ខ្មែរ»។

អ្នក​ស្រី Sharon ដែល​ខ្លួន​អ្នក​ស្រី​ផ្ទាល់ ក៏​មាន​កូន​ចិញ្ចឹម​ម្នាក់​ មក​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែរ​នោះ បាន​បន្ត​ថា ៖

«‍គោលបំណង​ដែល​សំខាន់​ជាង​គេ​បំផុត​នៃ​ជំរំ​មរតក​ខ្មែរ​នេះ តាម​ការ​យល់​ឃើញ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​របស់​យើង មាន​មោទនភាព​និង​ការ​គោរព​ចំពោះ​វប្បធម៌​នៃ​ប្រទេស​កំណើត​របស់​ពួកគេ»។

ទោះបីជា​កូន​ខ្មែរ​ដែល​មាន​ឪពុកម្ដាយ​ចិញ្ចឹម​ជា​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង ពេល​នេះ​ ក្លាយ​ទៅ​ជា​អាមេរិកាំង​ទៅ​ហើយ​ក៏​ដោយ ក៏​ពួកគេ​ជាច្រើន​ ដូច​ជា​គន្ធា​ជា​ដើម និយាយ​ថា ពួកគេ​បាន​ឆ្លងកាត់​បញ្ហា​ប្រឈម​យ៉ាង​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​រស់នៅ​ក្នុង​វប្បធម៌​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​នេះ។

កញ្ញា គន្ធា និយាយ​ថា៖

‍«‍ពួក​យើង ​មិន​ត្រូវ​បាន​ទទួលស្គាល់​ថា​ជា​ខ្មែរ​គ្រប់​ពេល​នោះ​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​បាន​ទទួលស្គាល់​ថា​ជា​អាមេរិកាំង​ដែរ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ឋានៈ​ជា​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង គឺ​ពិត​ជា​ល្អ​ណាស់​សម្រាប់​ពួក​យើង»។

គន្ធា​ ពន្យល់​ថា នាង​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ ដោយសារ​តែ​នាង មាន​ដើមកំណើត​ជា​ខ្មែរ ប៉ុន្តែ ធំ​ដឹង​ក្តី​នៅ​អាមេរិក។

កញ្ញា គន្ធា និយាយ​ថា៖

«ក្នុង​មួយ​ជីវិត​ខ្ញុំ​នេះ ខ្ញុំ​ចាប់​យក​ចំណែក​ទាំង​សងខាង​គឺ​ខ្មែរ​ផង​និង​អាមេរិកាំង​ផង ហើយ​នឹង​ព្យាយាម​រស់នៅ​ជាមួយ​វប្បធម៌​ទាំងពីរ»៕

XS
SM
MD
LG