ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

កាថឺរីន ប៊ែលីដា និយាយ​​អំពី​​ការ​​រំពឹង​​ទៅ​​ជួយ​​បង្រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស​​នៅ​​កម្ពុជា​


នាង​កាថឺរីន ប៊ែលីដា ជា​សមាជិក​អង្គការ​ Language Corps ហើយ​នាង​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដើម្បី​បង្រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស។

[កំណត់នៃនិពន្ធនាយក] នាង កាថឺរីន ប៊ែលីដា (Katherine Belida) គឺ​ជា​អ្នក​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ក្នុង​កម្មវិធី Language Corps ដែល​ត្រូវធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា ដើម្បី​បង្រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស។ នាងកាថឺរីន បញ្ចប់​បរិញ្ញាប័ត្រ​ផ្នែក​សង្គម​វិទ្យា​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ម៉ារីលែន (The University of Maryland)។ កាលពី​នាង​មាន​អាយុ​៦​ឆ្នាំ នាង​ត្រូវផ្លាស់​ទី​លំនៅ​ទៅ​នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​នាង ​ដែល​មានឳពុក​ជាអ្នក​យក​ពត៌មាននៅ​ប្រទេស​កេនីយ៉ា (Kenya) និង​នៅអាហ្រ្វិក​ខាង​ត្បូង ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ដល់​ឆ្នាំ ២០០០។ នាង​កាថឺរីន​ បានផ្តល់​បទ​សម្ភាសន៍​ជាមួយ​វីអូអេ​ផ្នែក​ខេមរភាសា អំពី​ក្តី​រំពឹង​ក្នុង​ការទទួល​បាន និង​វិភាគទាន​របស់​នាង​ចំពោះ​ប្រទេស​កម្ពុជា។

សុធារិទ្ធ៖ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​អ្នកនាង​ចាប់​អារម្មណ៍​ទៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា?

កាថឺរីន៖ មាន​ហេតុ​ផល​ច្រើន។ ខ្ញុំចង់​ដឹង​អំពី​តំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ជាទូទៅ។ ពេលខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ច្រើន​ទៅ ខ្ញុំ​យល់​ឃើញថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ​កម្ពុជា ផ្នែក​នយោបាយ គឺមាន​ភាព​ត្រដាប​ត្រដួស និង​មាន​ការ​វាយ​ប្រហារ​គ្នា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ។ ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​មើល​ឲ្យឃើញ​នឹង​ភ្នែក​ថា​ មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ដូចម្តេចទៅ​ថ្ងៃ​មុខ និង​កាល​ពី​២០​ឆ្នាំកន្លង​ទៅ​នេះ។ វប្បធម៌ថ្មី​របៀប​នេះ​កើត​ឡើង។ ខ្ញុំ​គិត​ថា វាពិតជា​សកម្ម និង​គួរឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ទៅទី​នោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​យល់​ដែរ​ថា កម្ពុជា​ត្រូវ​ការ​គ្រូ​ភាសា​អង់គ្លេស ដោយ​សារ​តែ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ប្រព័ន្ធ​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​វប្បធម៌។

សុធារិទ្ធ៖ តើមាន​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នកនាងគិត​ដល់​កម្ពុជាពី​ដំបូង?

កាថឺរីន៖ ខ្ញុំ​ដឹង​អំពី​កម្ពុជា ពី​ភាពយន្ត​វាល​ពិឃាដ ដែល​ជា​ភាពយន្ត​ដ៏​សោក​សៅ ប៉ុន្តែដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ធំដឹង​ក្តី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កេនីយ៉ា ទ្វីបអាហ្វ្រិក ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៣​ នៅពេល​ដែល​ឳពុក​របស់​ខ្ញុំយក​ព័ត៌មាន​អំពី​ប្រទេស​សូម៉ាលី និង​រវ៉ាន់ដា ហើយ​នៅព័ទ្ធទៅ​ដោយសង្គ្រាម និងរបប​ប្រល័យពូជសាសន៍ ​ខ្ញុំ​យល់​អំពី​បញ្ហា​នេះ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ស្រួល​ពេក​ទេ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​បទពិសោធន៍​ពិត​ និង​ចង់​ទៅ​កន្លែង​ដែល​មាន​អតីភាព​ដ៏​លំបាក។ ដូច្នេះ​លក្ខណៈទាំង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ទៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា ពីព្រោះ​វាជា​ប្រទេស​មិន​សូវជឿន​លឿន ដែល​មាន​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​គួរឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ ខ្ញុំ​យល់ថា កម្ពុជា​ធ្វើ​បាន​ល្អ ហើយ​ខ្ញុំ​យល់​ថា វាគួរឲ្យ​ចង់​ដឹង និង​គួរឲ្យ​សរសើរ​។

សុធារិទ្ធ៖ ដោយ​មាន​បទពិសោធន៍រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍដូចជា​ប្រទេស​កេនីយ៉ា និងអាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង នៅពេល​អ្នក​នាង​នៅ​ក្មេង តើអ្នក​នាង​អាចស្រមៃឃើញទេថា កម្ពុជា​មាន​សភាព​ដូចម្តេចទៅ?

កាថឺរីន៖ ខ្ញុំ​ស្រមៃឃើញថា ដូចជា​ក្រុង​ណៃរ៉ូប៊ី អាស៊ីមួយ ដូចជាទីក្រុង​មួយគួរ​ជាទី​ចាប់​អារម្មណ៍ ដែល​កំពុងរីក​ចម្រើន និង​ដំណើរការ ប៉ុន្តែ​រញ៉េរញ៉ៃ និង​ស្មុគ្រស្មាញ តូច និង​មិន​មាន​សណ្តាប់​ធ្នាប់ ប៉ុន្តែ​មាន​ការងារ​ច្រើនប្រភេទ។ ខ្ញុំ​ស្រមៃ​ឃើញថា មាន​ផ្លូវតូចៗ​ខ្វាត់​ខ្វែង ពេញ​ដោយ​ម៉ូតូ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ជនបទវិញ​ ខ្ញុំ​ស្រមៃ​ឃើញថា មាន​វាល​ស្រែ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ដ៏​ពិសេស និង​ផ្ទះបន្តុប​លើ​សរសរ​ និង​ចំការពណ៌​បៃតង។ ខ្ញុំ​ក៏​ស្រមៃ​ឃើញថា អ្នក​ជំនាន់​ថ្មី​ ក្នុង​វ័យ​ស្របាល​ខ្ញុំ លេចឡើង ដូចមនុស្ស​ជំនាន់​ថ្មី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​យល់​ថា​ ​នៅ​កម្ពុជា វា​ប្រាកដជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ជាង ដោយ​យក​វប្បធម៌​ ប្រពៃណី និង​ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់​គេ​មក​ពិចារណា។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ជំនាន់ថ្មី​នេះ​ ហាក់​ដូច​ជា​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​អ្វី​ថ្មី និង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជំនាន់​ដែល​មិន​បត់​បែន។ ខ្ញុំ​ស្រមៃឃើញថា នៅទីក្រុង​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​នេះ​ ដូចជា​ទិដ្ឋភាព​មួយ​ទំនើប​ប្លែកៗ។

សុធារិទ្ធ៖ តើអ្នកនាងមាន​ការ​រំពឹង​ទុក​ថា​ ទទួល​បាន​អ្វីពី​ការ​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​កម្ពុជា?

កាថឺរីន៖ ខ្ញុំ​រំពឹង​ថានឹងរៀន​បាន​ច្រើន​អំពី​ខ្លួន​ឯង។ ខ្ញុំធ្លាប់​នៅ​តែ​ឯង​ពី​មុន​មក ប៉ុន្តែមិន​ធ្លាប់​ទៅ​រស់នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ដោយ​ខ្លូន​ឯង​ទេ។ មិន​ធ្លាប់​នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ​ដទៃ​ទេ។ ខ្ញុំ​រំពឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​រៀន​បាន​ច្រើន​អំពី​ខ្លួន​ឯង និង​អំពី​វប្បធម៌ និង​អំពី​ការ​ប្តូរ​គ្នា​ខាង​ផ្នែក​វប្បធម៌ផ្សេងគ្នា។ កាលពី​មុន​ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​នឹង​រឿងរ៉ាវ​ជាច្រើន ដោយ​សារ​ធ្លាប់​យល់​ថា ខ្ញុំ​អាច​ចាប់យក​បាន​ដោយ​ងាយ​នូវ​ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម។ វប្បធម៌​អាស៊ី​មាន​ភាព​គ្នា​ដាច់​ស្រឡះ​ពី​វប្បធម៌​លោក​ខាង​លិច គឺ​វប្បធម៌​សមូហភាពប្រៀបធៀប​ទៅ​នឹង​វប្បធម៌​បុគ្គល។ ខ្ញុំ​យល់​ថា ដំណើរ​នេះ​នឹង​ជាបទពិសោធន៍ដ៏​ល្អ​សម្រាប់​ជា​មេរៀន​សម្រាប់​ខ្ញុំ ដោយ​នឹង​បាន​រៀន​អំពី​របៀប​មនុស្ស​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​គ្នា​។ ខ្ញុំ​យល់​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​រៀន​បាន​យ៉ាង​ច្រើន។

សុធារិទ្ធ៖ អ្នកនាងមិន​ធ្លាប់​ទៅ​អាស៊ី​ទេ ហើយ​អ្នកនាងជ្រើសរើស​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅកម្ពុជា។ យើង​អរគុណអ្នក​នាង​យ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ​ដែល​ធ្វើ​បែប​នេះ។ តើ​អ្នក​នាង​រំពឹង​ថា នឹង​អាច​ផ្តល់​វិភាគ​ទាន​អ្វី​ខ្លះ​ដល់​សង្គមដែល​ទើប​នឹង​ងើប​ពី​ជម្លោះ​មួយ​នោះ?

កាថឺរីន៖ ច៎ា នេះគឺជា​មូល​ហេតុ​មួយ​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​យក​ប្រទេស​កម្ពុជា ពីព្រោះ ខ្ញុំ​យល់​ថា កម្ពុជា​ត្រូវ​ការ​គ្រូ​បង្រៀន​ភាសាអង់គ្លេស ហើយ​គេ​ត្រូវការ​គ្រូ​ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​អាច​បំផុស​ចំណង់​នៃ​ការ​រៀន​ភាសា​ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំងអាច​ជួយ​បង្កើត​សេរីភាព​នៃ​គំនិត និង​ផ្តល់​ឲ្យ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នូវឧបករណ៍​ដែលគេត្រូវ​ការខាង​ផ្នែក​ភាសា ដើម្បី​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គេចង់​ធ្វើ មិន​គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​ជីវភាព​របស់​គេ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​សម្រាប់​ប្រទេស​របស់​គេ និង​រដ្ឋាភិបាល​របស់​គេ។​ សម្រាប់​ខ្ញុំ​គោល​បំណង​ពិត​ប្រាកដរបស់​ខ្ញុំ គឺចង់​បំផុស​គំនិត ប្រហែល​អាច​ល្អពេក​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​គ្រាន់​តែ​ចង់​បង្រៀនភាសា​អង់​គេ្លស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ចង់​បង្កើត​ការ​សន្ទនា បង្កើត​គំនិត និង​ការ​គិត​គូរ បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ការ​សួរ​ដេញដោល និងបង្កើត​ឲ្យ​មាន​គំនិត​រិះគន់​ ពិចារណាទៀត​ផង។

XS
SM
MD
LG