ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ប្រាក់​កម្ចី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស ហ្វីលីពិន លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឱ្យ​ក្រុម​កម្មករ​ទៅក្រៅ​ប្រទេស​ វិល​ត្រឡប់​មកស្រុក​​វិញ


តូប​​លក់​ទំនិញ​លក់​ខោអាវ​របស់​ Tahanie​ Mohammad​ ដែល​ជា​កម្មករ​​ធ្វើការ​​នៅក្រៅ​ប្រទេស​ម្នាក់​ដែល​បានទទួល​ប្រាក់​​​ធ្វើ​អាជី​វកម្ម​។

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ប្រជាពលរដ្ឋ​ ហ្វីលីពិន (Philippine) ប្រមាណ​បីពាន់​នាក់​ បាន​ចាក​ចេញ​ពីផ្ទះ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ​ទៀត។ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ទាក់​ទាញ​ដោយ​ការ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កំរៃ​ខ្ពស់ ហើយ​ប្រាក់​ខែ​របស់​ពួកគេ​បាន​ជួយ​លើក​ស្ទួយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ទៅ​ដល់​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ ហ្វីលីពិន។ ឥឡូវ​នេះ​ បន្ទាប់​ពីការ​ជម្រុញ​ឱ្យ​កម្មករ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​បរទេស​អស់រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ រដ្ឋាភិបាល​កំពុង​បង្កើន​កិច្ច​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង ដើម្បី​នាំ​យក​ពួកគេឱ្យវិល​ត្រឡប់មក​ស្រុក​វិញ។

ប៉ូល ហ្គឺវ៉ារ៉ា (Paul Guevarra) បាន​វិល​ត្រឡប់​មកកាន់​ហ្វីលីពិនវិញ ពីប្រទេស លីប៊ី (Libya) នៅ​ក្នុង​ខែ​មិនា។ គាត់ត្រូវ​បាន​ចាត់​តាំង​ឱ្យ​ទៅ​ទីនោះ​កាល​ពី​ប្រាំ​ឆ្នាំ​មុន ដោយ​រក​ប្រាក់​ចំណូល​បាន​ជិត​មួយ​សែន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ ក្នុង​ឋានៈ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​ផែន​ការ​ជួស​ជុល​ជាន់​ខ្ពស់​មួយរូប នៅឯ​ក្រុម​ហ៊ុន​ប្រេង​ពហុ​ជាតិ​មួយ។

បុរស​វ័យ​២៧​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​និយាយ​ថា វា​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ការ​ងារ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ដែល​មាន​សន្តិភាព​មួយ។ ប៉ុន្តែ លោកនិយាយ​ថា រឿង​រ៉ាវបាន​ប្រែក្លាយ​ទៅជា​គួរ​ឱ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​នៅ​ក្នុង​ខែ​កុម្ភៈ នៅ​ពេល​ដែល​ការ​ប៉ះទង្គិចប្រកបដោយ​ការ​បង្ហូរ​ឈាមបាន​ផ្ទុះ​ឡើង​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ទាំង​ឡាយ។

«អ្នក​ដឹង​ទេ យើង​បាន​ឮ​គ្រាប់​បែក​ផ្ទុះនៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែងទាំង​អស់។ យើង​បាន​ឮ​សម្លេង​មនុស្ស​បាញ់​កាំ​ភ្លើង ហើយ​យើង​ដាក់​ការ​ការ​ពារសន្តិសុខនៅ​កន្លែងយើង។ ប៉ុន្តែ​ បញ្ហា​គឺ​ថា អ្នក​មិន​ដឹង​ថា​អ្នក​ណា​ជា​អ្នក​គាំ​ទ្រ ហើយ​អ្នក​ណា​ជា​អ្នក​ប្រឆាំង»។

ទោះ​បីជា​ ហ្គឺវ៉ារ៉ា (Guevarra) មាន​ការ​សប្បាយ​ចិត្ត​នៅ​ក្នុង​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​ ដោយជួប​ជុំ​ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់​លោក​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​មួយ ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល​ពីរ​ម៉ោង​ភាគ​ឦសាន​នៃទីក្រុង ម៉ានីល បុរស​ដែលមានកូនពីរនាក់​មាន​អារម្មណ៍​ថាមាន​ការ​តាន​តឹង​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​សារ​តែ​មិន​មាន​ប្រាក់​ចំណូល។ កាល​ពី​ដើម​ឆ្នាំ​នេះ នៅ​ពេល​ដែល​លោក​ជិត​អស់​ប្រាក់​សន្សំ​របស់​លោកទៅ​ហើយ​នោះ លោក​បាន​ដឹង​ថា លោក​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កម្ចី​ពិសេសសចំនួន​៤ម៉ឺន​៧ពាន់​ដុល្លាពី​រដ្ឋាភិបាល។ អ្នក​ប្រកប​អាជីព​ជា​តន្ត្រីករ​មួយ​ជីវិត​រូប​នេះ នឹង​ប្រើ​ប្រាស់​ប្រាក់​កម្ចី​នេះ​ ដើម្បី​បើក​ស្ទូឌីយោ​ (studio)​ តន្រ្តី​មួយ។

«សម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស ក៏​យើង​ស្រមៃ​ឃើញ​អំពី​ការ​បើក​មុខ​ជំនួញ​នេះ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ ជា​អកុសល ទោះ​បីជា​ខ្ញុំ​ផ្ញើរ​លុយ​មក​ផ្ទះ​ចំនួនប៉ុន្មាន​ក៏​ដោយ ក៏យើង​មិន​អាច​សន្សំបាន​ប្រាក់ពីរលាន​ប៉ែសូ​នោះ​ទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​មាន​សំណាង​ខ្លាំង​ណាស់​ ដែល​រដ្ឋាភិបាល​បាន​បើកកម្ម​វិធី​នេះ។ យើង​មាន​ការ​សប្បាយ​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ដែល​យើង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​១១​នាក់ដំបូង ដែលបាន​ទទួលការផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី»។

ហ្គឺវ៉ារ៉ា​ (Guevarra)​ បាន​ទទួល​ប្រាក់​កម្ចី​ជា​ផ្លូវ​ការ​នៅ​ឯ​ព្រឹត្តិការណ៍​មួយ នៅ​ក្នុង​ទី​ក្រុង ម៉ានីល ដើម្បី​ប្រកាស​អំពី​ការ​បញ្ចេញ​ប្រាក់​កម្ចី​ថ្មីដែល​គាំ​ទ្រ​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល សម្រាប់​កម្មករ​ដែល​ត្រឡប់​មកពី​បរទេស។

កម្មវិធី​នេះ​មានដំណើរ​ការ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​បួន​ឆ្នាំមក​ហើយ​ ប៉ុន្តែ ឥឡូវ​នេះ​ រដ្ឋាភិបាល​បាន​ផ្តល់​ប្រាក់​បន្ថែម​ជាមួយ​នឹង​អត្រា​ការ​ប្រាក់​ទាប។ រដ្ឋ​មន្រ្តី​ក្រសួង​ការងារ​របស់​ប្រទេសហ្វីលីពិន លីនដា បលដូហ្ស៍ (Linda Baldoz) បាន​អាន​សារ​មួយ​ពី​ប្រធានាធិបតី បេនីងណូ អាគីណូ (Benigno Aquino) នៅ​ក្នុង​កំឡុង​ពេល​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍នោះ។

«កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា យើង​គួរ​តែ​ចេញ​ឱ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​មួយ ដែល​ប្រ​ព្រឹត្ត​មក​លើ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​របស់​ខ្លួនដូច​ជាទំនិញ​នាំ​ចេញ​មួយ និង​ជា​មធ្យោបាយ​មួយ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​នូវ​រូបិយ​បណ្ណបរទេស ដោយមិន​បាន​ខ្វល់​ខ្វាយ​អំពី​ការ​បង់​ខាត​ផ្នែក​សង្គម ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​ហ្វីលីពិន​នីមួយៗ។ យើង​គួរ​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​រដ្ឋាភិបាល​មួយ ដែល​បង្កើត​ការ​ងារ​នៅក្នុង​ប្រទេស​ ដូច្នេះ​ការងារ​នៅ​បរទេស​នឹង​ជា​ជម្រើស​មួយ ជាជាង​ជាតម្រូវការចាំ​បាច់​មួយ»។

រដ្ឋបាល​របស់​លោក​ប្រធានាធិបតី អាគីណូ កំពុង​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឱ្យ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មាន​ភាព​ទាក់​ទាញ​ជាងមុន​ ដែល​មិន​មែន​ជា​កិច្ច​ការ​ងាយ​ស្រួល​មួយ​នោះ​ទេ ប្រសិន​បើ​ពិនិត្យ​មើល​ទៅ​លើ​ទិន្នន័យ​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៩ ការ​ជំរឿនប្រជាជន​ថ្នាក់​ជាតិ​បាន​គណនា​ឃើញ​ថា ចំណូល​គ្រួសារ​ជា​មធ្យម​គឺតិច​ជាង​៤០០​ដុល្លា​ក្នុង​មួយខែ។ កម្មករ​នៅឯ​បរទេស​អាច​រកប្រាក់​កម្រៃ​បាន​ច្រើន​ជាង​នេះឆ្ងាយ​ណាស់ ហើយ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ ពួកគេ​បាន​ផ្ញើរ​ប្រាក់​មក​ផ្ទះនៅ​ក្នុង​ចំនួន​ប៉ាន់​ស្មាន​ប្រមាណ​២០​ពាន់​លាន​ដុល្លារ។ រដ្ឋាភិបាល​និយាយ​ថា បរិមាណ​នេះ​ស្មើ​នឹង​១០​ភាគរយ​នៃ​ផលិតផល​ជាតិ​សរុប។

នៅឯ​សន្និសិទ ក្រុម​មន្រ្តី​បាន​បង្ហាញ​អំពី​លទ្ធភាព​ប្រកប​អាជីវកម្ម​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស តាម​រយៈ​កម្មវិធី​ប្រាក់​កម្ចី​នេះ។

នៅ​ក្នុង​តូបមួយ អតិថិជន​ម្នាក់​កំពុង​តថ្លៃ​ជាមួយ ថាហានី មូហាម៉ាត់ ដាលមោប (Tahanie Mohammad Dalmaob) អំពីតម្លៃសំពត់​បំពង់ និងសម្លៀក​បំពាក់របស់ជនជាតិ​ដើមនៃ​តំបន់​ មីនដាណាវ (Mindanao) នៅ​ក្នុង​ភាគ​ខាង​ត្បូង ដែល​មាន​ជន​ជាតិ​ម៉ូស្លីម​ភាគ​ច្រើន។

នាង​ ដាលមោប (Dalmaob) ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​បំរើ​តាមផ្ទះសម្បែង អស់​រយៈ​ពេល​៧​ឆ្នាំ​នៅ​មជ្ឈិម​បូព៌ា​ប្រទេស ប៉ុន្តែ​ នាង​ទទួល​បាន​ប្រាក់​តិច​តួច​ណាស់​ចំពោះ​ការ​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​នាង ដូច្នេះ នាង​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​កាល​ពី​១៦​ឆ្នាំ​មុន។ នាង​និយាយ​ថា ធ្វើ​ការ​នៅ​បរទេស​មាន​ការ​ពិបាក​ ហើយ​នាង​ចង់​មាន​គ្រួសារ​នៅក្នុង​ប្រទេស។

នាង​ ​ដាលមោប (Dalmaob) បាន​ជ្រើស​រើសរបរកស៊ី​តាំង​ពី​ជំនាន់​ជីដូន​ជីតា​របស់​នាង ដោយ​ធ្វើ​ការ​ត្បាញ​សម្លៀក​បំពាក់​ប្រពៃណី​ ដែលគេ​ស្គាល់​ថា​ «ម៉ាឡុង»។ សម្លៀក​បំពាក់បំពង់​ឥឡូវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ផលិតពី​វត្ថុ​ធាតុ​ដើម​ទំនើប ដែល​ធ្វើ​ពី​សសៃសូត​រ៉ៃយ៉ោន​ (rayon)​ ជាមួយ​នឹង​សសៃ​អំបោះ​ភ្លឺ​ភ្លែត ដែល​ត្រូវ​បាន​ត្បាញ​ជា​ទម្រង់​សំពត់​គោម​ក្រឡា​ចត្រង្គ។ ការ​ត្បាញ​សំពត់​មួយត្រូវ​ចំណាយ​ពី​៣​ទៅ​៥ថ្ងៃ។ វត្ថុ​ធាតុដើម​ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​យក​មកពី​ទីក្រុង ម៉ានីល មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់។ នាង ​ដាលមោប (Dalmaob) និយាយ​ថា ​ការងារនេះ​អាច​រក​ប្រាក់​ចំណេញ​បាន និង​ជួយ​ទ្រទ្រង់​គ្រួសារ​របស់​នាង។

ប៉ូល ហ្គឺវ៉ារ៉ា (Paul Guevarra) បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទទួល​អតិថិជន​សម្រាប់​ស្ទូឌីយ៉ូ​តន្រ្តី​ ដែល​មិន​ឮ​សម្លេងពី​ខាង​ក្រៅ ទើប​បើក​ថ្មី​របស់​លោក នៅ​ចុង​ខែ​កញ្ញា។ កន្លង​មក គម្រោង​ក្នុង​ក្តី​សុបិន្ត​របស់​លោក​បាន​ដំណើរការ​ទៅដោយ​រលូន ប៉ុន្តែ លោក​និយាយ​ថា ប្រាក់​កំរៃ​ដែល​ទទួល​បាន​ពី​ស្ទូឌីយ៉ូ គឺ​ស្ទើរ​តែ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ចំណាយ​ថ្លៃ​ឈ្នួល និង​តម្រូវការ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។

ដូច្នេះ ហ្គឺវ៉ារ៉ា (Guevarra) កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​មុខ​ជាមួយ​នឹង​ផែនការ​ទី​ពីររបស់​លោក។ លោក​និយាយ​ថា អតីត​និយោជក​របស់​លោក​បាន​ហៅ​លោក​ឱ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ លីប៊ី​ វិញ បន្ទាប់​ពី​ក្រុមហ៊ុន​បានពិចារណា​ឃើញ​ថា សន្តិសុខ​មាន​ស្ថេរភាព​។ លោក​និយាយ​ថា លោក​មាន​ផែនការ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ខណៈ​ពេល​ដែល​បង​ប្រុសដែល​ជា​តន្រ្តី​ករ​និង​ប្រពន្ធ​របស់​លោក ថែ​រក្សា​អាជីវកម្ម​នៅ​ឯ​ផ្ទះ។

ទោះ​បីជាមានការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពី​រដ្ឋាភិបាល​ក្តី រឿងរ៉ាវ​របស់​លោក​គឺជា​រឿង​រ៉ាវសាមញ្ញ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេសហ្វីលីពិន ដែលក្រសួង​ការងារ​និយាយ​ថា ៨០ភាគរយ​នៃ​កម្មករដែល​បាន​វិល​ត្រឡប់​មកស្រុក​កំណើត បាន​ជ្រើស​រើស​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​បរទេស​វិញ៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ ឌី ខាំបូលី

XS
SM
MD
LG