ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព័ត៌មាន​​ថ្មី

ទំនាក់ទំនង​សេដ្ឋកិច្ច​រវាង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា និង​ឥណ្ឌា​ស្វះស្វែង​រក​ការ​បោះ​ជំហាន​ថ្មីៗ


លោក​ Vikram Misri ឯក​អគ្គរដ្ឋទូត​ឥណ្ឌា​ក្នុង​​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ថ្លែង​នៅ​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​ក្រុម​អ្នក​ជំនួញ​ឥណ្ឌា-មីយ៉ាន់ម៉ា។

ពាណិជ្ជកម្ម​រវាង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​និង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា នៅ​ថេរ​ប្រមាណ​ជា​២ពាន់លាន​​ដុល្លារ​ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ២​០១១​មក ដែល​ចំនួន​នេះ​​មាន​ទំហំ​មិន​ដល់ ​២០​ភាគរយ ​​នៃ​ពាណិជ្ជកម្ម​ជាមួយ​ចិន​ ហើយ​ជា​ទំហំ​ដែល​​​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​គោលដៅ​។ ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​បាន​ជួប​គ្នា​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​ក្នុង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២២ ខែមីនា ដើម្បី​​​សម្ភោធ​សភា​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ា-ឥណ្ឌា​ថ្មី​មួយជា​ផ្លូវ​ការ ដែល​មាន​គោល​បំណង​ពន្លឿន​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​អ្នក​ជំនួញ​មីយ៉ាន់ម៉ា និង​ឥណ្ឌា ​និង​ផ្ដល់​ការ​ណែនាំ​ឲ្យ​មាន​ចំណង​ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​នោះ​។

​ប្រតិភូនាយកប្រតិបត្តិ​ឥណ្ឌា​មួយ​ក្រុម​ ដែល​បាន​ធ្វើ​ទស្សនកិច្ច​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា និង​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​សម្ភោធ​សភា​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ា-ឥណ្ឌា ក្នុង​ក្រុង​រ៉ង់ហ្គូន​ បាន​ព្យាយាម​បង្កើត​ដំណើរ​ការ​ ​នៅ​ក្នុង​ចំណង​ទំនាក់ទំនង​សេដ្ឋកិច្ច​អសកម្ម ​រវាង​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ទាំង​ពីរ​នេះ។

ចាប់​តាំងពី​ឆ្នាំ​២០១១​មក​ នៅ​ពេល​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​យោធា​ចាប់​ផ្តើម​កំណែ​ទម្រង់​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​នយោបាយ ​គេ​ទស្សន៍ទាយថា ភាព​រីក​ចម្រើន​ក្នុង​ថ្ងៃ​អនាគត​របស់​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ ផ្អែក​លើ​ទីតាំង​យុទ្ធសាស្ត្រនៅ​ចន្លោះប្រទេស​ឥណ្ឌា​ និង​ប្រទេស​ចិន ដែលប្រទេស​ទាំង​ពីរ​នេះ​ជា​មហា​អំណាចផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​មាន​ប្រជាជន​ច្រើន​គេ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី ​ខណៈ​ដែល​ប្រទេស​ចិន​បាន​ចំណាយ​ប្រាក់​រាប់​ពាន់​លាន​ដុល្លារ​លើ​គម្រោង​ថាមពល និង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ធំៗ​ និង​បន្ត​ក្តោបក្តាប់​វិស័យ​ពាណិជ្ជកម្ម​ជាមួយប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា ​គម្រោង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​សំខាន់ៗ​ របស់​ឥណ្ឌា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ភាគ​ខាង​លិច​ មាន​ភាព​យឺតយ៉ាវ និង​ប្រើ​ថវិកា​លើស​កំណត់។

ពាណិជ្ជកម្ម​ទ្វេ​ភាគី ដែល​ភាគច្រើន​ជា​ជំនួញ​គ្រាប់​សណ្តែក និង​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​ពី​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា ​ស្ករ និង​ឱសថ​មក​ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ នៅ​ថេរ​ប្រមាណ​ជា​២ពាន់លានដុល្លារ​ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ២​០១១​មក ដែល​ចំនួន​នេះមាន​ទំហំ​មិន​ដល់ ​២០​ភាគរយ នៃ​ពាណិជ្ជកម្ម​ជាមួយ​ចិន​ ហើយ​ជា​ទំហំ​ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​គោលដៅ​ ដែល កំណត់​ដោយ​គណៈកម្មាធិការ​ពាណិជ្ជកម្ម​រួម​មួយ។ បើ​ទោះ​បី​ជា​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ជា​ដៃ​គូ​ពាណិជ្ជកម្មធំ​ទី​៤ ​របស់​មីយ៉ាន់ម៉ា​ក៏​ដោយ ក៏​ឥណ្ឌាគ្រាន់​តែ​ជា​ប្រទេសវិនិយោគ​ធំ​ទី​១១។

នៅ​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំក្រុម​អ្នក​ជំនួញ​មីយ៉ាន់ម៉ា-​ឥណ្ឌា​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​២២ ខែ​មីនា ​ក្នុង​ក្រុង​រ៉ង់ហ្គូន ​ដែល​ជា​ក្រុង​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​មីយ៉ាន់ម៉ា នាយក​ក្រុមហ៊ុន​ឥណ្ឌា​ជា​ច្រើន​ បាន​ជួប​ជាមួយ​នឹង​មេដឹកនាំ​ជំនួញ​មីយ៉ាន់ម៉ា​ ខណៈ​ដែល​ក្រុម​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​របស់​រដ្ឋាភិបាល ​បាន​បូក​បញ្ចូលការ​ទទួល​ស្គាល់ស្មោះ​ត្រង់​លើការ​បំពេញ​ការងារ​មិន​គ្រប់គ្រាន់​ល្អ ជាមួយ​នឹង​ការ​អះ​អាង​ពី​សក្ដានុពល​របស់​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា។

លោក​ C.R. Chaudhary​ រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ពាណិជ្ជកម្ម​ និង​ឧស្សាហកម្ម​ឥណ្ឌា​បាន​និយាយ​ថា៖ «ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ជា​ច្រក​ទ្វារ​របស់​យើង​ទៅ​កាន់​តំបន់​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍» ដោយលោក​បាន​រំឭក​ពី​សសរ​ស្ដម្ភ​ចំនួន​ពីរ​ នៅ​ក្នុង​គោលនយោបាយ​ការ​បរទេស​របស់​ឥណ្ឌា ដែល​សសរ​ស្ដម្ភ​ទាំង​ពីរ​នោះ​គឺ​ ការ​ធ្វើ​សកម្មភាព​ទៅ​កាន់​ទិស​ខាង​កើត និងយក​អ្នក​ជិត​ខាង​ជា​អាទិភាព។ លោក​ក៏​បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​លើ​តម្រូវការ​ក្នុង​ការ «លុប​របាំង​ពាណិជ្ជកម្ម»។

នៅ​កន្លែង​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​ដដែល​ លោក ​Aung Htoo អនុរដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​មីយ៉ាន់ម៉ា​ បាន​និយាយ​ពី​ការ​បង្កើន​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ា-ឥណ្ឌា​ឲ្យ​បាន​៥​ពាន់​លាន​ដុល្លារ នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល៣ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ ដែល​នេះ​ជា​ផ្នែក​នៃ​ផែន​ការ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​មីយ៉ាន់ម៉ា​មួយ​ ​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦ ដើម្បី​បង្កើន​ការ​នាំ​ចេញ​ទាំង​អស់​របស់​ខ្លួន​ ឲ្យ​បាន​៣ដង ​នៅ​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០២០។

ត្រូវ​ការ​ពេលវេលា​

ថ្លែង​មក​កាន់​ VOA នៅ​ខាង​ក្រៅ​កិច្ចប្រជុំ ​លោក ​Gaurav Manghnani នាយក​ប្រចាំ​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​របស់​ក្រុមហ៊ុន Credera ដែល​ជា​ក្រុមហ៊ុន​ពាណិជ្ជកម្ម ​និង​វិនិយោគ​ មាន​ដើម​កំណើត​ពី​ក្រុម​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ឥណ្ឌា​រស់​នៅប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​បាន​និយាយ​ថា លោក​មិន​មាន​ទុទ្ទិដ្ឋិនិយម​ដែល​កំពុង​កើន​ឡើង ដូចអ្នក​វិនិយោគ​បរទេស​នានា​ អំពីកំណែ​ទម្រង់​សេដ្ឋកិច្ច​យឺត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​នេះ​ទេ។ លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖

«ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា​ដើម្បី​ធ្វើ​កំណែ​ទម្រង់ និង​ធានា​ថា កំណែ​ទម្រង់​ទាំង​នោះ​នឹង​កើតមាន​ឡើង​និង​បន្ត​នៅ​មាន​ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ខាង​មុខ ពួក​គេ​នឹង​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​មានកំហុស​ដូច​ប្រទេស​ដទៃ​ទៀត​នោះ​ទេ វា​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​ដែល​អាច​កើត​ឡើង»។ លោក​បាន​និយាយ​ដូច្នេះ​ ដោយ​លើក​ឡើង​ពី​ការ​ពន្យារ​ពេល​យ៉ាង​យូរ​នៅ​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​ក្រុមហ៊ុន​ថ្មី ដែល​ជា​ច្បាប់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​ភាគហ៊ុន​បរទេស​កាន់​តែ​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ក្រុមហ៊ុន​នានា​ក្នុង​ស្រុក។

លោក​ទទួល​ស្គាល់​ថា ​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ា​-ឥណ្ឌា​ «បាន​ស្ថិត​នៅ​នឹង​ក្នុង​កម្រិត​នឹង​ថ្កល់​អស់​មួយ​រយៈ​មក​ហើយ។ ដើម្បី​ជំរុញ​ឲ្យ​បាន​លើស​ពី​កម្រិត ​២​ពាន់​លាន​នោះ​ វា​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​វិធានការ​ផ្សេង​ទៀត»។

ប៉ុន្តែ លើស​ពី​ការ​សម្ភោធ​សភា​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ា-ឥណ្ឌា​ថ្មី​ជា​ផ្លូវ​ការ ដែល​មាន​គោល​បំណង​ពន្លឿន​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​អ្នក​ជំនួញ​មីយ៉ាន់ម៉ា និង​ឥណ្ឌា ​និង​ផ្តល់​ការ​ណែនាំ​ឲ្យ​មាន​ចំណង​ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​នោះ​ កិច្ចប្រជុំកាលពី​ថ្ងៃ​ទី​២២ ​ខែ​មីនា មិន​មានការ​លើក​ឡើង​ពី​ការ​ប្រកាស​អំពីការ​វិនិយោគ​ថ្មីៗ ឬ​សមិទ្ធផលសំខាន់ៗ​ណា​មួយ ក្នុង​ការ​រឹត​បន្តឹង​ចំណង​ទំនាក់​ទំនង​នោះ​ទេ។​

លោក​ Vikram Misri ឯក​អគ្គរដ្ឋទូត​ឥណ្ឌា​ក្នុងប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​បាន​និយាយ​ថា ការងារ​នេះ​ជិត​ឈាន​ដល់​ «ដំណាក់​កាល​ចុង​ក្រោយ​ហើយ» នៅ​ក្នុង​គម្រោង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដាច់​ដោយ​ឡែក​ពី​គ្នា​ចំនួន​ពីរ ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវ​បាន​គេ​សាង​សង់​ ក្រោម​ជំនួយ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌា។

គម្រោង​ទាំងនេះ គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​មហាវិថី ​Trilateral Highway ​ដែល​រត់​ពី​តំបន់​ភាគ​ឦសាន​នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​កាត់​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា ដល់​ប្រទេស​ថៃ និង​គម្រោង​មួយ​ទៀត​ឈ្មោះ​ Kaladan Multi-Modal Transit Transport ដែល​ត​ភ្ជាប់​ផែ​សមុទ្រ​ភាគ​ខាង​លិច Kolkata​ របស់​ឥណ្ឌា​ ទៅ​កាន់​រដ្ឋមិន​ជាប់​សមុទ្រនានា​នៅ​ប៉ែក​ឦសាន​ តាម​រយៈ​កំពង់​ផែ ផ្លូវ​ទឹក ​និង​ផ្លូវគោក​នានា​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ ​Rakhine ​និង​រដ្ឋ ​Chin ក្នុង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា។

លោក​អគ្គរដ្ឋទូត​បាន​ប្រាប់​ VOA ​ថា ​លោក​រំពឹង​ថា គម្រោង​ទាំង​ពីរ​ ដែល​បាន​ផ្ដួចផ្ដើម​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០២ និង​២០០៨ គ្រោង​នឹង​បញ្ចប់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០២១។ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ដែរ កិច្ច​ព្រមព្រៀង​លើ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ស្រប​ច្បាប់​របស់​ពលរដ្ឋ​ និង​យាន​ជំនិះ​ឆ្លង​កាត់​ព្រំដែន​គោក ​នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ការ​ចរចា​នៅ​ឡើយ។

ការ​ការពារ​និយម

ឧបសគ្គ​មួយ​ដែល​រារាំងចំណង​ទំនាក់​ទំនង​ជិត​ស្និទ្ធ គឺ​វិធានការ​ដែល​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ឥណ្ឌា​ ដើម្បី​គាំទ្រ​ទីផ្សារ​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ក្នុង​ខែ​សីហា ឆ្នាំ​មុន ​នៅ​ពេល​ដែល​ទឹក​ភ្លៀង​មូសុង​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ច្រូត​កាត់​មាន​ភាព​រអាក់រអួលក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ហើយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​តម្លៃ​ក្នុង​ស្រុកធ្លាក់​ចុះខ្លាំង​នោះ​ រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌា​បាន​កំណត់​កូតា​លើ​គ្រាប់​សណ្ដែក​ និង​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​ពី​មីយ៉ាន់ម៉ា ដែល​មាន​ចំនួន​ជាង​ ៧៥​ភាគរយ ​នៃ​ការ​នាំចេញ​របស់​មីយ៉ាន់ម៉ា​ទៅ​កាន់​ឥណ្ឌា។

​អនុរដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ពាណិជ្ជកម្ម​មីយ៉ាន់ម៉ាថ្លែង​នៅ​កិច្ចប្រជុំនោះ​ថា៖ «ដោយសារ​តែ​មាន​ការ​រឹត​ត្បិត​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​តាម​រយៈ​ការ​កំណត់​កូតា​របស់​ឥណ្ឌា​ កសិករ​មីយ៉ាន់ម៉ា​បាន​រង​គ្រោះ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ។ ខ្ញុំ​ចង់​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌា​បង្កើន​កូតា​សម្រាប់​គ្រាប់​សណ្ដែក និង​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​របស់​មីយ៉ាន់ម៉ា»។

លោក​ឯកអគ្គរដ្ឋទូត​ឥណ្ឌា​ Misri ​បាន​ការពារ​ចំណាត់​ការ​របស់​ឥណ្ឌា ​ដោយ​បាន​ប្រាប់ ​VOA ថា៖ «វាមិន​មែន​ជា​ការ​ការពារ​និយម​ ដោយ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ធ្វើ​ជាអ្នក​ការពារ​និយម​ទេ។ វា​ជា​អ្វី​មួយ​ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​យន្តការ​របស់​អង្គការ​ពាណិជ្ជកម្ម​ពិភព​លោក​ WTO ពាក់​ព័ន្ធ​នឹងការ​ការពារប្រឆាំង​នឹង​ការ​កើន​ឡើងតម្លៃ​ភ្លាមៗ និង​លក្ខខណ្ឌ​ទីផ្សារមិន​អំណោយ​ផល»។

លោក​បាន​និយាយ​បន្ត​ថា៖ «វា​អាច​នឹង​ក្លាយ​ជា​ស្ថានភាព​អាក្រក់​មួយ​សម្រាប់​ការ​នាំ​ចូល​ដែល​បានបន្ត និងសម្រាប់តម្លៃ​ទីផ្សារ​ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ចម្លើយ​រយៈ​ពេល​វែង​ចំពោះ​បញ្ហា​នេះ ​គឺ​ការ​បង្កើត​កញ្ចប់ពាណិជ្ជកម្ម​ច្រើន​មុខ​ផ្សេងៗ ដែល​មីយ៉ាន់ម៉ា​មាន​ជាមួយ​នឹង​ឥណ្ឌា»។

លោក Vikram Nehru ​សេដ្ឋកិច្ច​វិទូ​មួយ​រូប​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ John Hopkins ផ្នែកការ​សិក្សា​អន្តរជាតិ​ជាន់​ខ្ពស់​ (Advanced International Studies)​ បាន​ប្រាប់​ VOA ថា ​លោកមានមន្ទិល​សង្ស័យ​ថា តើ​ការ​វិនិយោគ​របស់​ឥណ្ឌា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ ពិត​ជាអាច​ជោគជ័យ​ដែរ​ឬ​ទេ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «ឥណ្ឌា​ជាសេដ្ឋកិច្ច​មួយ​ដែល​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​ប្រទេស​ដទៃ។ ប្រទេស​នេះ​មានទីផ្សារ​ដែល​មាន​ការ​ការពារ​ខ្លាំង​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក។ ឥណ្ឌា​មិន​មែន​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សង្វាក់​ផលិតកម្មក្នុង​តំបន់​ ឬ​ពិភពលោក​ ​ដូច​ប្រទេស​ចិន​នោះ​ទេ»។

លោក​បាន​ពន្យល់​ថា ការ​វិនិយោគ​របស់​ឥណ្ឌា​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ភាគច្រើន​ «ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​ជ្រៀត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​ទាំង​នោះ» ហើយ​ទីផ្សារ​មីយ៉ាន់ម៉ា​នៅ​តែ​តូច​សម្រាប់​ឥណ្ឌា។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្រុមហ៊ុន​ឥណ្ឌា​ចាប់​អារម្មណ៍​(លើ​មីយ៉ាន់ម៉ា)? ​មាន​តែ​ក្រុមហ៊ុន​តូចៗ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ចាប់​អារម្មណ៍។ ក្រុម​ហ៊ុន​ផ្សេងៗ​ ពួកគេ​សុខ​ចិត្ត​ចាប់​យក​ទីផ្សារ​ឥណ្ឌា ដែល​មាន​ប្រជាជន​១ពាន់​៣​រយ​លាន​នាក់ និង​មាន​ប្រាក់​ចំណូល​មធ្យមខ្ពស់​ជាង​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា»៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ ប៊ុន ប៉េងហ៊ុយ

XS
SM
MD
LG