ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ការចរចា​អំពី​ជំនួយផ្នែក​​វេជ្ជសាស្រ្ត​​នៅក្នុង​​តំបន់​សង្គ្រាម

  • Joe De

បុរស​ស៊ូដង់ម្នាក់​បីចៅដ៏ស្គមស្គាំង​នៅពេល​ដែលគាត់​កំពុង​ចាំជំនួយ​ថ្នាំពេទ្យ​នៅ​ឯគ្លីនិក​សុខភាព​មួយកន្លែង​ដែល​ដំណើរការ​ដោយ​ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ​គ្មាន​ព្រំដែន នៅភូមិ Akuem នៅ​ភាគខាងត្បូង​ស៊ូដង់ ថ្ងៃទី១១ កញ្ញា ២០០៥។

ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ​គ្មាន​ព្រំដែន (Doctors Without Borders) ដែល​ជា​ក្រុម​ជំនួយផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ​ ​បាន​ធ្វើ​ការនៅ​តាមទីតាំងដ៏គ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន នៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ ប្រទេស​សូម៉ាលី(Somalia) អាហ្វហ្គានីស្ថាន (Afghanistan) និង​ប៉ាលេស្ទីន (Palestine)​ផងដែរ។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ជារឿយៗ​ ជំនួយ​ផ្នែក​មនុស្សធម៌ ​បាន​ផ្អែក​ទៅលើ​ការចរចាយ៉ាង​ផុយស្រួយ និង​ការ​សម្រុះ​សម្រួល​ជាច្រើន។

ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ​គ្មាន​ព្រំដែន ដែល​ត្រូវ​បានស្គាល់​ថា​ជា MSF បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយសៀវភៅ​ថ្មី​មួយ ដែល​មាន​ចំណងជើង​ថា​«ការ​ចរចា​ផ្នែក​មនុស្សធម៌ត្រូវ​បានលាត​ត្រដាង៖ បទពិសោធន៍របស់​ MSF» ឬហៅជាភាសាអង់គ្លេស​ថា​ Humanitarian Negotiation Revealed: The MSF Experience។

កាល​ពី​ប៉ុន្មានឆ្នាំ​ថ្មីៗ​នេះ បុគ្គលិកពេទ្យ​ និង​មនុស្សធម៌ កាន់តែត្រូវ​បានដាក់ឲ្យ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់។ ​មនុស្សជាច្រើន​បាន​ចោទ​សួរថា​តើ​ «ទីតាំងមនុស្សធម៌» ដែល​មានន័យ​ថា​ ទីតាំងសុវត្ថិភាព​ដែល​ជំនួយ​អាច​ត្រូវ​បានផ្តល់ជូន កំពុង​តែ​រួញ​តូច​ទៅៗ​មែន​ដែរឬ​ទេ។

លោក មៃខឺល នឺមែន(Michael Neuman) ​ជានាយកនៃមជ្ឈមណ្ឌល​ស្រាវជ្រាវ​របស់​ MSF​នៅ​ទីក្រុង​ប៉ារីស(Paris) និងជាសហ​អ្នកនិពន្ធ​សៀវភៅនេះ។​ លោកថ្លែង​ថា៖

កាល​ពីឆ្នាំ២០០៤ បុគ្គលិករបស់​យើង​ចំនួន​ប្រាំនាក់​ ​ត្រូវ​បាន​ស្លាប់​នៅ​អាហ្វហ្គានីស្ថាន។ បុគ្គលិក​ចំនួន​បី​នាក់​ ត្រូវបាន​ស្លាប់​នៅ​សូម៉ាលី និង​ការ​បណ្តេញចេញ​នៅ​ប្រទេសនីហ្សេ(Niger) និង​ស៊ូដង់(Sudan)។ ឧបទ្ទវហេតុ​ទាំងអស់​នោះ តែងតែត្រូវបាន​ចាត់ទុកថាជាផលវិបាកនៃ​ភាព​មិនច្បាស់លាស់នៃខ្សែបន្ទាត់រវាង​សកម្មភាព​មនុស្សធម៌​ និង​អន្តរគមន៍នយោបាយ​ព្រមទាំងយោធា។ ហើយ មាន​អារម្មណ៍ដ៏​លើស​លុប ដែលថាវាកាន់​តែ​មាន​ភាពលំបាក​ខ្លាំង​ឡើង​ក្នុងការ​ធ្វើការ​នេះ។

លោក ​នឺមែន មាន​ប្រសាសន៍​ថា ឩទាហរណ៏ ប្រសិន​បើ​ការព្យាបាលផ្នែក​វេជ្ជសាស្រ្ត​ ត្រូវបានត្រួតត្រានៅក្នុង​តំបន់​ជម្លោះ​ ការចរចា​ ត្រូវ​តែ​ធ្វើឡើង​ដោយមិន​អាច​ជៀស​ផុត​ឡើយ។

អ្វី​ដែល​យើងផ្តល់ទឡ្ហីករណ៍នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​គឺថា គ្មានទីតាំងមនុស្សធម៌អរូបិយ​បែបនោះឡើយ ប៉ុន្តែ​មាន​ការ​ទទួលខុសត្រូវយ៉ាង​ធំធេងពីសំណាក់ក្រុមបុគ្គលិក​ជួយសង្រ្គោះ​ ដើម្បី​ការពារ និង​គ្រប់គ្រងទីតាំង​ការងា​រ​របស់​ពួកគេ​តាមរយៈ​ការចរចា ការសម្រុះសម្រួល​ និងការ​តស៊ូអំណាច​ជាមួយ​អាជ្ញាធរ​ ដែល​រួម​ជាមួយក្រុមសង្គមស៊ីវិល អង្គការអន្តរជាតិ និង​រដ្ឋាភិបាល​ផងដែរ។ នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​ ​យើង​ចង់​ស្វែងយល់​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ។

ការចរចា ផ្តោតសំខាន់​ទៅ​លើការស្វែងរកមូលដ្ឋានរួម​មួយ។

អ្នក​មិនគួរជឿ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ក្នុងនាម​ជា​អ្នក​ប្រកាន់យកនូវគុណធម៌សីលធម៌​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដនោះ​ទេ។ យើងមាន​ផលប្រយោជន៏​ ហើយ​អាជ្ញាធរក៏​មាន​ផលប្រយោជន៍​របស់​គេ។ ហេតុ​ដូច្នេះហើយ ​យើងត្រូវស្វែងរកផលប្រយោជន៏​រួម ​រវាង​ភាគី​និងក្រុមផ្សេងៗ​គ្នា។

លោក ​នឺ​មែន​ ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា នោះ​មាន​ន័យ​ថា មនុស្សគ្រប់​រូបដែល​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​ក្នុងការ​ចរចា​ សុទ្ធ​តែ​ចង់​បាន​ផលប្រយោជន៍​ពីវត្តមានរបស់ MSF។

ខណៈពេលដែល​យើងរៀបចំគម្រោងវះកាត់​នៅ​ទីក្រុង​ម៉ូហ្គាឌីស្យូ (Mogadishu) កាល​ពី​ ឆ្នាំ​២០០៧ ​យើងត្រូវតែជួប​ប្រជុំ​នៅ​តុ​ជាក់ស្តែង​នេះ ដែល​រូម​មាន​មេដឹកនាំ​សង្រ្គាម សត្រូវរបស់​ពួកគេ សត្រូវ​ធំ​បំផុត​របស់​ពួកគេ ការ​បះបោរ​ខាងសាសនា​អ៊ីស្លាម និង​មេ​ដឹកនាំក្រុម​ ដូច្នេះ​ទើប​ពួកគេអាចទទួល​បានផល​ប្រយោជន៍នោះ​មួយ​ចំណែក​ដែរ។

ឩទាហរណ៏ ពួក​ក្រុម​សកម្ម​ប្រយុទ្ធ អាចយល់ដឹងថា ក្រុម​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​និង​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​ ​អាច​ទទួល​បាន​ការថែទាំ​ផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រនៅ​គ្លីនិក MSF​ដែរ។ មេដឹកនាំ​ក្រុម​ ​អាចចាត់ទុកគ្លីនិកថាបាន​ផ្តល់​នូវ​កិត្យានុភាព​ដល់​តំបន់​របស់​ពូកគេទៀត​ផង។

លោក​ នឺមែន ​មានប្រសាសន៍​ថា «អ្នកត្រូវ​តស៊ូក្នុង​កម្រិត​អតិបរមា ​ដើម្បី​ទទួលបាននូវ​អ្វី​ដែល​អ្នក​ជឿជាក់​ ប៉ុន្តែ​ត្រូវដឹង​ថា ​អ្នក​អាច​មិន​សម្រេចកិច្ចការទាំងអស់​នោះ​ទេ»៕

​ប្រែសម្រួលដោយ ចាប​ ចិត្រា

XS
SM
MD
LG