ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ក្រុម​ការ​ពារ​អ្នក​កាសែត​បញ្ជាក់​ថា​មាន​អ្នក​កាសែត​៤៤​នាក់​បាន​ស្លាប់​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១០


សកម្មជនការពារអ្នកកាសែតនៅក្នុងប្រទេសស្រីលង្កាស្រែកប្រកាសពាក្យស្លោកក្នុងបាតុកម្មមួយនៅក្នុងទីក្រុងកូឡុមបូទាមទាររដ្ឋាភិបាលឲ្យស៊ើបអង្កេតការវាយប្រហារនិងការសម្លាប់​ក្រុមអ្នកកាសែត និង​ឲ្យ​ដាក់​ទោស​ដល់​ពិរុទ្ធជននៅ​​ថ្ងៃ​ទី​​១៨​ខែ​មករា​ឆ្នាំ២០១១។

គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​រាយការណ៍​ថា​ ឆ្នាំ​២០១០​ ជា​ឆ្នាំ​មួយ​ថ្មី​ទៀត​ដែល​មាន​ភាព​ច្របូក​ច្របល់​សម្រាប់​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន។​ គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​នេះ​និយាយ​ថា​ ខណៈ​ដែល​ច្បាប់​ និង​អនុសញ្ញា​អន្តរជាតិ​ ធានា​ដល់​សិទ្ធិ​នៃ​ការបញ្ចេញមតិ​នោះ​ ស្ថាប័ន​អន្តរជាតិ​ ដូចជា​ អង្គការ​សហ​ប្រជាជាតិ​ និង​អង្គការ​ក្នុង​តំបន់​ បាន​បរាជ័យ​ ក្នុង​ការ​ការពារ​យ៉ាងមុតមាំ​ដល់​សិទ្ធិ​នោះ។​ របាយការណ៍​នោះ​ ក៏​លើកឡើង​អំពី​ការ​កត់ត្រា​ចំនួន​អ្នកសែត​ជា​ច្រើន​ ដែល​បាន​ជាប់​ឃុំឃាំងនៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​ផងដែរ។

របាយការណ៍​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​របស់​គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​ដែល​មាន​ចំណងជើង​ថា​ «ការ​វាយ​ប្រហារ​ទៅ​លើ​សារព័ត៌មាន​» កត់ត្រា​ការសម្លាប់​អ្នក​កាសែត​ បណ្ណាធិការ​ និង​អ្នកថតរូប​ឲ្យ​សារព័ត៌មាន​ចំនួន​៤៤នាក់​ និង​ការ​ឃុំឃាំងអ្នកសារព័ត៌មាន​ចំនួន​១៤៥​ នាក់​ផ្សេង​ទៀត។​ អ្នកសសេររ​បាយការណ៍​នោះ​ថ្លែង​ថា​ នោះ​ជា​ចំនួន​អ្នកសារព័ត៌មាន​ដែល​ត្រូវបាន​ឃុំឃាំង​ច្រើន​បំផុត​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៦។

ជិត​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ចំនួន​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឃុំឃាំង​ទាំងនោះ​ គឺ​នៅ​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​ និង​ប្រទេស​ចិន​ ដោយ​ក្នុង​ប្រទេស​នីមួយៗ​បាន​ឃុំ​ខ្លួន​អ្នកកាសែត​ចំនួន​ ៣៤នាក់។​ ចំនួនជិត​ពាក់​កណ្តាល​ទៀត​ គឺ​ក្រុម​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​ ដែល​ជា​ក្រុម​អ្នកបង្កើត​ Blog ឬ​ហៅថា​គេហទំព័រ​ផ្ទាល់​ខ្លួន។​ ក្រុម​នេះ​ក៏​ប្រឈម​នឹង​ការ​ចាប់​ដាក់​ពន្ធនាគារ​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ផង​ដែរ។​ ប្រទេស​ប៉ាគីស្ថាន​ ត្រូវ​បាន​គេ​កំណត់ទុក​ថា​ ជា​ប្រទេស​មួយ​ដែល​មាន​គ្រោះថ្នាក់​បំផុត​ សម្រាប់​អ្នកកាសែត។

លោក​ Bob Dietz​ អ្នកសម្រប​សម្រួល​កម្មវិធី​ប្រចាំ​តំបន់​អាស៊ី​នៃ​គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​មាន​អ្នកកាសែត​ ៨នាក់​ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​ប្រទេស​ប៉ាគីស្ថាន​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន។

«អ្នកកាសែត​ភាគ​ច្រើន​ដែល​បាន​ស្លាប់​នៅ​ប្រទេស​ប៉ាគីស្ថាន​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​ គឺ​ដោយសារ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ការបាញ់​ត​គ្នា​ ឬ​ដោយសារ​ការ​យក​ព័ត៌មាន​ក្នុង​ពេល​ដែល​ការ​ផ្ទុះ​គ្រាប់បែក​ជា​លើក​ទី​ពីរ​ នៅ​កន្លែង​ដែល​ត្រូវ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​ក្រុម​ភេរវជន។​ ម្នាក់​ឬ​ ពីរ​នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​បាន​ស្លាប់​នោះ​ គឺ​ត្រូវ​គេ​កំណត់​គោលដៅ​សម្លាប់។​ នៅ​ឆ្នាំ​នេះ​ យើង​បាន​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នូវ​ការដាក់​គោលដៅ​ទៅ​លើ​អ្នក​កាសែត​ល្បី​ឈ្មោះ​ម្នាក់​រួច​ជាស្រេច​ទៅ​ហើយ​ នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ ខារ៉ាធី (Karachi)។​ ហើយ​អ្វី​ដែល​យើង​កំពុងតែ​មើល​ឃើញ​នោះ​ គឺ​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​ចេញ​មក​ពី​ប្រទេស​អាហ្វហ្កានីស្ថាន​ ឆ្លង​ចូល​មក​ប្រទេស​ប៉ាគីស្ថាន​ដែល​នាំ​ឲ្យ​អ្នកកាសែត​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​នេះ​ ប្រឈម​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ខ្លាំង​ជាង​នៅ​ប្រទេស​ អាហ្វហ្កានីស្ថាន​ទៅ​ទៀត»។

ក៏ប៉ុន្តែ​ ប្រទេស​អ៊ីរ៉ាក់​ ដែល​ធ្លាប់​ជា​ប្រទេស​ដែល​មាន​គ្រោះថ្នាក់​បំផុត​សម្រាប់​អ្នកកាសែត​នៅ​ឆ្នាំ២០០៤​ និង​ឆ្នាំ២០០៥​ ដែល​ជាពេល​អ្នក​កាសែត​រាប់​សិប​នាក់​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នោះ​ស្ថានភាព​សម្រាប់​អ្នកកាសែត​នៅ​ប្រទេស​នេះ​មាន​ភាពប្រសើរ​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​ អ្នកកាសែត​ចំនួន​ ៥នាក់​ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​ប្រទេស​នោះ​ ដែលនោះ​ជា​ចំនួន​អ្នកកាសែត​ស្លាប់​តិច​បំផុត​ ចាប់តាំងពី​ការវាយ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​បាន​ចាប់ផ្តើម​កាលពី​ឆ្នាំ​២០០៣។

គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​ក៏​បាន​មើល​ឃើញ​ថា​ មាន​ភាពប្រសើរ​ឡើង​ផងដែរ​នៅ​ប្រទេស​គុយបា​ ដែល​បាន​ដោះលែង​អ្នកកាសែត​ចំនួន​១៧​នាក់ពី​ការឃុំឃាំង​ កាលពី​ឆ្នាំ២០១០។​ គណៈកម្មាធិការ​នេះ​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ការ​គាំទ្រ​ដែល​មាន​លំនឹង​ និង​មាន​ការចូលរួម​ នឹង​កើត​ឡើង​បាន​ លុះ​ត្រា​តែ​មាន​ការ​ផ្តោត​អារម្មណ៍​រយៈពេល​យូរ​ពី​សំណាក់​សហគមន៍​អន្តរជាតិ​ទៅ​លើ​បញ្ហា​នេះ។

របាយការណ៍ដែល​មាន​ចំណងជើង​ថា ​«ការវាយ​ប្រហារ​ទៅ​លើ​សារព័ត៌មាន​»​នេះ​ បាន​កត់ត្រា​និន្នាការ​មួយ​ចំនួន​សំដៅ​លើ​ការ​ចាប់​ពិរុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អាមេរិក​ឡាទីន​ និង​ប្រទេស​ចិន​ ការសងសឹក​ទៅ​លើ​អ្នកកាសែត​ស៊ើបអង្កេត​នៅ​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក​ និង​ការប្រើប្រាស់​ច្បាប់​ប្រឆាំង​នឹង​អំពើ​ភេរវកម្ម​ ដើម្បី​គាប​សង្កត់ទៅ​លើ​ការផ្សព្វផ្សាយ​ព័ត៌មាន​ និង​ការបញ្ចេញ​ទស្សនៈ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​មជ្ឈិមបូព៌ា​ប្រទេស​ និង​តំបន់​អាហ្វ្រិក​ខាងជើង។

របាយការណ៍​នោះ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ៩០ភាគរយ​នៃ​ការសម្លាប់​អ្នកកាសែត​នឹង​មិន​ត្រូវ​បានដោះស្រាយ​ទេ​ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​ជន​រងគ្រោះ​នៃ​ការសម្លាប់​ទាំង​នោះ មាន​៦០​ភាគរយ​បាន​ទទួល​ការគំរាមកំហែង​ មួយ​សប្តាហ៍​មុន​ពួកគេ​ស្លាប់។ គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​ បាន​អំពាវនាវ​ឲ្យ​បញ្ចប់​និទណ្ឌភាព​នៅ​ក្នុង​ករណី​ដូចនេះ។

ក៏ប៉ុន្តែ​ គណៈកម្មាធិការ​ដែល​ធ្វើការ​ដើម្បី​ការពារ​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​នេះ​ មិន​ត្រឹមតែ​រិះគន់​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​បាន​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​ការពារ​ និង​ការ​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ថែមទាំង​បាន​និយាយ​ថា​ ស្ថាប័ន​ថ្នាក់​ពិភពលោក​ ដូចជា​ អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ អង្គការ​ American States​ សហភាព​អាហ្រ្វិក​ និង​ស្ថាប័ន​ដទៃៗ​ទៀត​ មិន​បាន​ព្យាយាម​ឲ្យ​អស់​ពី​សមត្ថភាព​ ដើម្បី​ការពារ​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន​ទេ។

លោក​ Joel​ Simon​ ប្រធាន​គណៈកម្មាធិការ​ការពារ​អ្នកកាសែត​ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ឯ​សន្និសីទ​សារព័ត៌មាន​មួយ​នៅ​ទីស្នាក់ការ​ធំ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ដោយ​លើក​យក​ឈ្មោះ​លោក​អគ្គលេខាធិការ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ បាន​ គីមូន​ មក​រិះគន់​ ចំពោះ​បញ្ហា​មួយ​ចំនួន​ ដូចជា​ ការណ៍​ដែល​លោក​ខកខាន​មិន​បាន​អបអរសាទរ​ដល់​ជ័យ​លាភី​រង្វាន់​ណូបែល​សន្តិភាព​ លោក​ លូ ស៊ាវបូ (Liu Xiaobo)​ ដែល​ជា​សកម្មជន​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ចិន​ កំពុង​ជាប់​ពន្ធនាគារ​ជាដើម។​ លោក​ Simon​ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​សម្រាប់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ ជាពិសេស​ គឺ​លោក​អគ្គលេខាធិការ​ គួរតែ​និយាយ​គាំទ្រ​ឲ្យ​បាន​ខ្លាំងក្លា​ ដល់សេរីភាព​នៃ​ការបញ្ចេញមតិ​ និង​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន។

«យូរ​ម្តងៗ​ លោក​អគ្គលេខាធិការ​ បាន​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​ជា​សាធារណៈ​ ដែល​មាន​ភាព​វិជ្ជមាន​ ក៏ប៉ុន្តែ​ អ្វី​ដែល​យើង​មិន​ឃើញ​លោក​ធ្វើ​នោះ​ គឺ​ដំណោះ​ស្រាយដែល​មាន​ការស៊ីសង្វាក់​គ្នា​លើ​បញ្ហា​នេះ។​ ហើយ​ដំណោះស្រាយ​ដែល​មាន​ការស៊ីសង្វាក់​គ្នា​នេះ​ មាន​សារៈសំខាន់​ខ្លាំង​ណាស់​ ពីព្រោះ​វា​ជា​ការប្តេជ្ញា​មួយ​ចំពោះ​គោលការណ៍​វាយតម្លៃ​ជោគជ័យ​ផ្នែក​នយោបាយ​ ហើយ​នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ចង់​ឲ្យ​កើត​មាន​ឡើង»។

អ្នកនាំពាក្យ​របស់​លោក​បាន គីមូន​ បាន​បដិសេធ​ចោល​ការរិះគន់​នោះ​ ដោយ​និយាយ​ថា​ លោក​អគ្គលេខាធិការ​ បាន គីមូន​ បាន​និយាយ​ជា​ប្រចាំ​អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​សេរីភាព​សារព័ត៌មាន​នេះ​ ទាំង​ជាសាធារណៈ​ ទាំង​ក្រៅផ្លូវការ៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ លី ម៉ូរីវ៉ាន់

XS
SM
MD
LG