ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

គណៈកម្មការ​ពិសេស​មួយ​និង​បញ្ចប់​ការ​ស៊ើបអង្កេត​អំពី​ទិដ្ឋភាព​ ដ៍​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត​មួយ​នៃ​សង្គ្រាម​កូរ៉េ​ នៅ​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ​


គណៈកម្មការ​​ពិសេស​​មួយ​​ធ្វើការ​​ស៊ើបអង្កេត​​អំពី​​ទិដ្ឋភាព​​​ដ៍​​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត​មួយ​នៃ​សង្គ្រាម​កូរ៉េ​ ​គឺ​​ចំនួន​​ជន​​ស៊ីវិល​​ដែល​​បាន​​ស្លាប់​ ​។

ពិភពលោក​កំពុង​ប្រារព្ធ​ខួប​លើក​ទី​៦០​នៃ​ការ​ចាប់​ផ្តើម​សង្គ្រាម​កូរ៉េ។​ ទិដ្ឋភាព​ដ៍​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម​នោះ​ គឺ​ចំនួន​ជន​ស៊ីវិល​ដែល​បាន​ស្លាប់​ ហើយ​គណៈកម្មការ​ពិសេស​មួយ​ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដើម្បី​ឱ្យ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ការ​សម្លាប់​ទាំង​នោះ​និង​បញ្ចប់​ការងារ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។​ គណៈកម្មការ​នោះ​ប្រហែល​ជា​បាន​សម្រេច​ជោគជ័យ​តិច​តួច​ណាស់​ក្នុង​ការ​ ផ្សះផ្សារ​ការ​បែកបាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​កាល​ពី​អតីតកាល​របស់​កូរ៉េ​ខាងត្បូង។

អ្នកស្រី Im-soon មាន ​អាយុ​៦០​ឆ្នាំ​ប្លាយ​នៅ​ពេល​ឥឡូវនេះ​ ក៍​ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី​បានវិល​ត្រឡប់​មក​កាន់​កន្លែង​អណ្តូងរ៉ែ​ដែល​គេ​បោះ​ បង់​ចោល​នេះ​ជារឿយៗ​ ដែល​អ្នកស្រី​និយាយ​ថា​ មាន​រឿង​រ៉ាវ​អាក្រក់​ណាស់​បាន​កើត​មាន​ឡើង​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកស្រី​នៅ​ជា​ កុមារី​តូច​ម្នាក់។

អ្នកស្រី​និយាយ​ថា​ ប៉ូលីស​និង​ពួក​ឧក្រិដ្ឋជន​ស្តាំនិយម​បាន​អូស​ពួក​បុរស​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នេះ​ បន្ទាប់​ពី​ទីក្រុង​សេអ៊ូល​បាន​ត្រូវ​ដណ្តើម​យក​បានមក​វិញ​ពី​កងទ័ព​កូរ៉េ​ខាងជើង​ ក្នុង​ខែ​កញ្ញា​ ឆ្នាំ​១៩៥០។​ ពួកគេ​ត្រូវ​គេ​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​ពីរៗ​នាក់​ ហើយ​បណ្តើរ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ដោយ​មិន​មាន​ស្បែក​ជើង។​ អ្នកស្រី​និយាយ​ទៀត​ថា​ បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​ត្រូវ​គេ​បាញ់​សម្លាប់​ហើយ​រុញ​ចូល​ក្នុង​រណ្តៅ។​ អ្នកស្រី​មាន​ប្រសាសន៍​បន្ត​ទៀត​ថា​ ក្រោយមក​គេ​បាន​កកាយយក​ចេញ​គ្រោង​ឆ្អឹង​មនុស្ស​ ១៥៣​ នាក់។

ករណី​អ្នកស្រី Ma មិន​មែន​ជា​រឿង​ដាច់​ពី​គេ​ទេ។​ ជនជាតិ​កូរ៉េ​រាប់​ម៉ឺន​នាក់​ត្រូវ​គេ​ជឿ​ជាក់​ថា​ បាន​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ភ្លាមៗ​ក្នុង​អម្លុង​ពេល​សង្គ្រាម​នៅ​ដើម​ទសវត្សរ៍​ ១៩៥០។

ពួក​អ្នក​ស៊ើប​អង្កេត​កូរ៉េ​ខាងត្បូង​ បាន​គាស់​រណ្តៅ​សព​និង​បាន​ទទួល​ចម្លើយ​ពី​កសិណ​សាក្សី​ ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​កិច្ច​ការ​របស់​គណៈកម្មការ​ស្វែងរក​ការពិត​ និង​ការផ្សះ​ផ្សារ​ជាតិ​ ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ ​២០០៥។​ ការងារ​របស់​គណៈកម្មការ​ស្វែងរក​ការពិត ​និង​ការផ្សះផ្សារ​ជាតិ​នេះ​ ឥឡូវ​កំពុង​ខិត​កាន់​តែ​ជិត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ហើយ​ បន្ទាប់​ពី​ពួក​តំណាង​រាស្រ្ត​បាន​ធ្វើការ​ជ្រើសរើស​មិន​បន្ត​អាណត្តិ​របស់ខ្លួន​ត​ទៅ​ទៀត។

លោក Kim Dong-choon បាន​បម្រើការងារ​ក្នុង​គណៈកម្មការ​នោះ។​ លោកនិយាយ​ថា​ នយោបាយ​បំបែក​បំបាក់​គ្នា​របស់​កូរ៉េ​ខាងត្បូង​ធ្វើ​ឲ្យ​គណៈកម្មការ​នោះ​មិនអាច​បំពេញ​ការងារ​តាម​សក្តានុពល​របស់​ខ្លួន​បាន​ទេ។

លោក​និយាយ​ថា​ ចាប់​តាំង​ពី​លោក​ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​មក​ មាន​ការ​បរិហារ​រិះ​គន់​ពី​បណ្តាញ​ផ្សាយព៌តមាន​អភិរក្សនិយម​ហើយ​នឹង​ការប្តឹងតវ៉ា។​ ពួក​អភិរក្សនិយម​ បានរិះ​គន់​យើង​ខាង​មនោគមវិជ្ជា​ និយាយ​មួល​បង្កាច់​ការងារ​របស់​យើង​ថា​ជា​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​អ្នក​ឆ្វេងនិយម​ទៅ​លើ​ពួក​ស្តាំ​និយម។

កងកម្លាំងយោធា​និង​ប៉ូលីស​កូរ៉េ​ខាងត្បូងត្រូវ​គេ​ជឿ​ថា​ បាន​ប្រព្រិត្ត​ការ​កាប់​សម្លាប់​ភាគ​ច្រើន​ ដោយ​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​ជន​ទាំង​នោះ​ដែល​គេ​សង្ស័យ​ថា​ជា​អ្នក​ធ្វើ​សហការ​ជា​មួយ​ពួក​កងកម្លាំង​កុម្មុយនិស្ត។

គណៈកម្មការ​បាន​ស៊ើប​អង្កេត​រឿង​ក្តី​ជាង​៨ពាន់​ករណី​ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ក្នុង​ទម្រង់​ជា​ពាក្យ​បណ្តឹង​ប្រជាពលរដ្ឋ។​ ក៍​ប៉ុន្តែ ​មនុស្ស​ខ្លះ​និយាយ​ថា​ចំនួន​មនុស្ស​ស្លាប់​មាន​លើស​ពី​ ១​ សែន​នាក់។​ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៍​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា​ មាន​ការ​ចាំបាច់​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​អំពី​កម្រិតនៃ​ការ​ជាប់ពាក់ព័ន្ធ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក្នុង​ការ​សម្លាប់​រង្គាល​ជន​ស៊ីវិល​ផង​ដែរ។

លោក Lee Young-jo បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ ជា​ប្រធាន​គណៈកម្មការ​នោះ។​ លោក​និយាយថា​ គណៈកម្មការ​អាច​មាន​មោទនភាព​ចំពោះ​ការងារ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ។​ លោក​និយាយ​ទៀត​ថា​ វា​ជា​ការ​ស្រងូតស្រងាត់​មួយ​ដែល​ជនជាតិ​កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​ ផ្តោត​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ទៅ​លើ​ការ​រស់​នៅសម័យទំនើប​របស់​ខ្លួន​ ជាង​កំហុស​កាល​ពី​អតីតកាល។

"ជនជាតិ​កូរ៉េ​ខាងត្បូង​ថ្នាក់​មធ្យម​ មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ខ្លាំង​ទេ​ក្នុង​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​របស់​យើង។​ បើ​តាម​ខ្ញុំ​ដឹងជនជាតិ​កូរ៉េ​ខាងត្បូង​ជា​ច្រើន​ជឿ​ថា​កិច្ចការ​នេះ​គ្រាន់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យខាតបង់​ប្រភព​ធនធាន​ប៉ុណ្ណោះ។​ ពួកគេ​កំពុង​សួរ​ថា​ តើ​មាន​ចំណុច​សំខាន់​អ្វី​ដែល​យើង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​៦០​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ ហើយ​ជីក​កកាយ​ឯកសារ​ដែល​សុទ្ធតែ​គ្រប​ដោយ​ធូលី​នោះ"។

ត្រឡប់​ទៅ​កន្លែង​អណ្តូងរ៉ែ​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល​នោះ​វិញ​ អ្នកស្រី Ma In-Soom និយាយ​ថា​ ពលរដ្ឋ​កូរ៉េ​ទាំងអស់​មាន​កាតព្វកិច្ច​ចង​ចាំ​រឿង​រ៉ាវ​ទាំង​នោះ។

អ្នកស្រី​និយាយ​ថា​ វា​មិន​ជា​ការ​គួរ​ឲ្យ​ងឿង​ឆ្ងល់​ទេ​ ដែល​មនុស្ស​ក្មេងៗ​បាន​ធ្វើ​ព្រងើយ​កន្តើយ​និង​បញ្ហា​ទាំង​នេះ​ ពីព្រោះ​ពួកគេ​ទាំងអស់​មើល​ឃើញថា​មនុស្សចាស់ៗ​កំពុង​តែ​ប្រយុទ្ធ​គ្នាទៅ​វិញ​ទៅ​មក។​ អ្នកស្រី​និយាយ​ទៀត​ថា​ មនុស្ស​ជំនាន់​ក្មេងៗមិន​អើពើ​អំពី​រឿង​នេះ​ទេ​ ហើយ​វា​អាច​ជា​រឿង​មួយ​ដែល​គួរ​ឱ្យ​យល់​បាន​ ក៍​ប៉ុន្តែ​វា​នៅ​តែ​ជា​កំហុស​មួយ៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ ជឹង ប៉ូជីន

XS
SM
MD
LG