ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

សហគមន៍​អន្តរជាតិ​​សន្យា​បង្កើន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព​នៃ​ជំនួយ


លោកស្រី​រដ្ឋមន្រ្តី​ក្រសួង​ការបរទេស​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ Hillary ​Rodham ​Clinton ​​ធ្វើ​សន្ទរកថា​ដ៏​សំខាន់​មួយនៅសន្និសិទ​ជំនួយ​ក្នុង​ទីក្រុង​ប៊ូ​សាន​​ ប្រទេស​កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង​។

សន្និសិទ​អន្តរជាតិ​មួយស្តីពី​ជំនួយ​បាន​បញ្ចប់កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុននេះដោយមាន​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​បង្កើតភាព​ជា​ដៃគូសកល​លោក​ថ្មី​មួយដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រា​កដថា​ជំនួយ​ត្រូវបាន​ចែកចាយកាន់​តែ​មាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព​ឡើង។

សន្និសិទ​រយៈពេល​៣​ថ្ងៃ​ហៅថា​វេទិកា​ជាន់ខ្ពស់ទី៤​ស្តីពីប្រសិទ្ធិភាព​ជំនួយ​ បាន​ត្រូវ​ធ្វើ​ឡើង​នៅទីក្រុង​ Busan ប្រទេស​កូរ៉េខាង​ត្បូង។ ​សន្និសិទ​នោះ​មាន​ការ​ចូលរួម​ពី​ប្រតិភូ​ជាង២​ពាន់​នាក់មកពី​ប្រទេស​១៦៤​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​ ពាណិជ្ជករ​ អង្គការ​សង្គម​ស៊ីវិល​និង​អង្គការ​សប្បុរសធម៌។ សេចក្តីប្រកាស​ដោយ​ប្រតិភូបាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹងថា​ភាព​ជាដៃគូ​ថ្មីនិង​មានការ​រួម​បញ្ចូលគ្នា​ហើយនឹង​តំណាង​ឲ្យទាំង​ប្រទេស​ទទួល​ជំនួយ​ហើយនឹង​សមាជិក​នៃ​អង្គការកិច្ចសហ​ប្រ​តិ​បត្តិការ​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ការ​អភិវឌ្ឍហៅ​កាត់​ថា​ OECD។ សេចក្តី​ប្រកាសនោះ​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹងថា ភាព​ជា​ដៃគូ​ថ្មី​ នឹង​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​កម្មវិធី​បើក​ចំហរ​ ការ​ឱប​ក្រសោប​យក​ភាព​ទីទៃ​ពីគ្នា​ហើយនឹងផ្តល់​វេទិកា​សម្រាប់​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ចំណេះដឹងហើយ​នឹង​សើរើពិនិត្យ​មើល​ឡើង​វិញ​ជាប្រចាំ​ដល់​ដំណើរការ​នេះ។

រួម​នៅ​ក្នុង​ភាព​ទី​ទៃ​ពីគ្នា​មាន​ប្រទេស​ដែល​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​កំពុង​ងើប​ឡើងដែល​កំពុង​បង្កើត​កម្មវិធី​ជំនួយ​និង​វិនិយោគទុន​ដ៏​សំខាន់​ ដូចជា​ប្រទេស​ប្រេស៊ីល​ រុស្ស៊ី​ ឥណ្ឌា​ ចិន​និង​ប្រទេស​អាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង​។ប៉ុន្តែ​យោង​ទៅតាម​ឯក​សារ​ចុងក្រោយ​ ការ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​របស់​ពួកគេ​ដល់​គោល​ការណ៍បាន​ត្រូវ​ធ្វើ​ឡើងដោយ​សមាជិកអង្គការ​OECD​មិនមាន​ការ​បង្ខំ​ឲ្យ​ធ្វើ​តាមទេ។គោលដៅ​រួមមានការ​សម្រប​សម្រួល​កម្មវិធី​ជំនួយ​របស់​ប្រទេស​ម្ចាស់​ជំនួយ​ដើម្បី​បញ្ចៀស​ការ​ត្រួត​ស៊ីគ្នា​ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​កាន់តែ​មាន​ប្រសិទ្ធិភាពនិង​ការ​សម្រប​សម្រួល​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើងនៅ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ជំនួយ​នោះ។ ហត្ថលេខី​ ក៏​ព្រម​ព្រៀង​គ្នាគាំទ្រ​កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​ប្រទេស​ទទួល​ជំនួយ​ដើម្បី​បង្កើត​កម្មវិធី​កាត់​បន្ថយ​ភាព​ក្រីក្រ​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់​ហើយ​នឹង​លប់​ចោល​លក្ខខណ្ឌ​ពីជំនួយដែល​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ប្រទេស​ម្ចាស់​ជំនួយ។

ចិន​និង​ប្រទេស​ផ្សេងទៀត​បានយល់​ព្រមដល់ឯកសារ​នេះ។

ប៉ុន្តែ​ ពួក​មន្រ្តី​ OECD ​បាន​ហៅ​ឯកសារ​នោះថា​ជា​ចំណុ​ច​ចាប់​ផ្តើម​ហើយ​ លោក​Andrew Mitchell រដ្ឋ​មន្រ្តី​ក្រសួងអភិវឌ្ឍ​ន៍​អន្តរជាតិ​របស់​ប្រទេស​អង់គ្លេស​ បាន​និយាយ​ថា​ឯកសារ​នោះ​ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ទទួល​ស្គាល់​គោល​ដៅ​រួម​ហើយ​នឹង​ចែក​រំលែក​ការ​តាំង​ចិត្តដែល​ជា​ចំណាត់​ការ​ណ៍​ក្នុង​ទិសដៅ​ដូចគ្នា ​ទោះ​បី​ជា​មាន​ល្បឿន​ផ្សេង​គ្នា​ក៏ដោយ។

លោក​ Brian Atwood ជា​អតីត​ប្រធាន​ទីភ្នាក់​ងារ​ USAID ហើយ​ជា​ប្រធាន​នៃ​គណៈកម្មាធិការ​ជំនួយ​អភិវឌ្ឍ​ន៍​(DAC) ​នៃ​កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ការ​អភិវឌ្ឍ​ហៅ​កាត់​ថា​ OECD។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​នោះ​បាន​ពិចារណា​ពី​របៀប​ដោះ​ស្រាយ​ផ្សេងៗ​ដើម្បី​ផ្តល់​ជំនួយ​ប្រទេស​នានា​នៅ​ផ្នែក​ខាង​ត្បូង​ ជាពិសេស​ចំពោះ​ជំនួយ​អភិវឌ្ឍន៍​បរទេស(ODA)។

«មានការបញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់នៅ​ក្នុង​ឯកសារថាប្រ​ពៃ​ណី​នៃ​កិច្ច​សហប្រតិបត្តិ​ការណ៍​រវាង​តំបន់​ខាង​ត្បូង​និង​ខាង​ត្បូង​ជា​ការ​ខុស​គ្នា​មួយ​។ យើង​ទទួល​ស្គាល់​បញ្ហា​នេះក៏​ប៉ុន្តែ​ យើង​បាននិយាយដែរ​ពី​អ្វី​ដែល​មាន​សារៈ​សំខាន់​ពិត​ប្រាកដ​គឺ លទ្ធផល​ទៅតាម​កម្រិត​ប្រទេស​ ហើយ​ យើង​ព្រម​ព្រៀង​សម្រប​សម្រួល​សកម្មភាព​របស់​យើង​នៅ​កម្រិត​នោះ។ យន្តការ​ណ៍​អនុវត្តនោះ​គឺស្ថិតនៅក្នុង​ប្រទេស​ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់។ ពួកគេ​ចង់មាន​កម្ម​វិធី​របស់​ខ្លួន​ឯង​ ដើម្បី​អភិវឌ្ឍន៍​យុទ្ធសាស្រ្ត​របស់​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់​ហើយ​មាន​ម្ចាស់​ជំនួយ​និង​អ្នក​ផ្តល់​ជំនួយ​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​គ្នា​ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ទទួល​លទ្ធផល។ ដូច្នេះ​ យើង​បន្តមាន​វិធី​ដោះស្រាយខុសៗ​គ្នា។

ប្រទេស​ផ្តល់​ជំនួយ​រវាង​តំបន់​ខាង​ត្បូង​និង​ខាង​ត្បូង​ មិន​ចង់​បាន​របប​ដូច​គ្នា​ដែល​យើង​ប្រើ​ប្រាស់​ដើម្បី​វាស់​វែងនឹង​ផ្តល់​ជំនួយក្នុង​តំបន់​ខាង​ជើង​ទេ​ហើយ​គណៈ​កម្មា​ធិការ​ជំនួយ​អភិវឌ្ឍន៍​របស់ OECDដូច​ក្នុង​ការ​រាប់​ចំនួន​ជំនួយ​អភិវឌ្ឍន៍​បរទេស​ (ODA) ​ហើយ​បាន​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា​មិនឲ្យ​ប្រទេស​ផ្តល់​ជំនួយដាក់​លក្ខខណ្ឌជំនួយ​របស់​យើង​។ ប៉ុន្តែ​ យើងមិន​រំពឹង​ថា​ពួកគេ​ នឹង​យល់​ព្រម​ចំពោះ​រឿង​នេះ​ទេ។ អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​តែ​តស៊ូ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​មួយសម្រាប់​ភាព​ជា​ដៃគូ​សកល​មួយ។ នេះ​ជា​សមិទ្ធិផល​នៃ​សន្និសិទ​ទីក្រុង​Busan។»

លោក​ Atwood ​មាន​ប្រសាសន៍​បន្តទៀត​ថា​ប្រទេស​នានា​នៃ​អង្គការ​ OECD ​និង​សមាជិក​នៃតំបន់សកល​ខាង​ត្បូង​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ងារ​ជាមួយ​គ្នា​នៅ​ក្នុង​អ្វី​ដែល​លោក​ហៅ​ថា​កិច្ច​ខិត​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​កម្មវិធី​ត្រី​កោណ​ក្នុង​ប្រទេស​ទី៣​ឬ​ប្រទេស​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ។

«កម្មវិធី​ត្រីកោណ មាន​ការ​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែល​ប្រទេស​ម្ចាស់​ផ្ទះ​នឹង​ធ្វើ​ការ​ងារ​ឧទាហរណ៍​ជា​មួយចិន​និង​អាមេរិក​ ឬ​ប្រេស៊ីល​ដែល​ធ្វើ​ការ​ងារ​ជាមួយម៉ិច​សិច​និង​អាមេរិក។ យើង​បាន​ឃើញ​ការ​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ប្រភេទ​នៃ​កម្មវិធី​ទាំង​នោះ។ យើង​ចង់​វាយ​តម្លៃ​កម្មវិធី​ទាំង​នោះ​ហើយ​ពិនិត្យ​មើល​ការ​អនុវត្ត​យ៉ាង​ល្អ​បំផុត។ នេះ​ជា​ចំណុច​វិជ្ជមាន​មួយ។ ការណ៍​ដែល​អស់​លោក​អ្នក​កំពុង​អនុវត្ត​គម្រោង​ផ្ទាល់​ជាមួយ​ប្រទេស​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ចេញ​មកពី​ប្រពៃណី​ខុសគ្នា​ជាការ​រៀន​អនុវត្ត​និង​បង្កើត​ចំណុច​រួម​គ្នា​មួយ។»

ប្រតិភូ​ដែល​ចូល​រួម​សន្និសិទ​ក៏​បាន​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា​ផ្តោត​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​លើ​ជំនួយ​ជូន​បណ្តា​ប្រទេស​ដែល​ងាយប្រេះឆា​ដែល​មាន​ស្ថាប័ន​រដ្ឋាភិបាល​ទន់​ខ្សោយ​ដូចជា​ប្រទេស​ស៊ូ​ដង់​ខាង​ត្បូង​និង​សាធារណរដ្ឋ​ប្រជាធិបតេយ្យ​កុង​ហ្គោ​ជាដើម។ ប្រទេស​ជា​ច្រើនមាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ម​ថា​ពួកគេ​ នឹង​មិន​មាន​សមត្ថភាព​ឈោង​ទៅ​ដល់​ទិសដៅអភិវឌ្ឍន៍​សហស្សវត្សរ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ ដែល​មាន​គោល​បំណង​កាត់​បន្ថយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដល់​ភាព​ក្រីក្រ​និង​ការ​ស្លាប់​ស្រ្តី​ជា​មាតា​និង​កូន។ លោក​Atwood ​បាន​ពណ៌នា​អំពីប្រភេទ​នៃ​ជំនួយ​នេះ​ដែល​រដ្ឋ​ចម្រុះ​មិន​រឹង​មាំ( Coalition of fragile states) ដែល​គេហៅ​ G7+ ចង់​បាន​មក​ពី​វេទិកា​នោះ។

«ពួកគេ​ចង់​កំណត់​គោលដៅ​ថ្មី​សម្រាប់​សេចក្តី​ត្រូវការ​ពិសេស​របស់​ខ្លួន​គេ។ពួកគេ​ចង់​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​អាទិភាព​ដល់​នយោបាយ​តាម​ផ្លូវច្បាប់​ដែល​មាន​ន័យ​ថា​ជួយ​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​បោះឆ្នោត​ហើយនឹង​បង្កើត​សភា​ សន្តិសុខ​របស់​ពល​រដ្ឋ​ដែល​ទាក់​ទិន​ដល់​អារម្មណ៍របស់ពល​រដ្ឋ​អំពី​សន្តិសុខ​ក្នុង​លំនៅ​ដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់​ ដោយ​មិន​មាន​យោធា​នៅ​ក្បែ​នោះ​ ហើយនឹង​ប្រព័ន្ធ​យុត្តិ​ធម៌​មួយ​ដែល​មាន​ដំណើរការ​ទាំង​អស់​នេះ​ជា​គោល​ដៅ​សម្រាប់​ពួកគេ។ ប្រទេស​ទាំងអស់​នោះ​ចង់​បាន​កម្មវិធី​ដែល​ខ្លួន​គេ​ដឹកនាំ​ផ្ទាល់​ហើយ​ពួកគេ​ចង់​មាន​សមត្ថភាពដើម្បី​អនុវត្ត​កម្មវិធី​នោះដោយ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់។»

សន្និសិទ​ក៏​សង្កត់​លើ​ការ​ជឿនលឿន​របស់​ OECD លើ​តម្លាភាព​ គម្រោង​ដែល​កាន់​កាប់​ដោយ​ប្រទេស​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ហើយ​នឹង​ការ​គាំទ្រ​ស្រ្តី។

សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ បាន​យល់​ស្រប​ចូលរួម​កិច្ច​ផ្តួចផ្តើម​តម្លាភាព​ជំនួយ​អន្តរជាតិ​ដែល​ជា​កិច្ច​ប្រឹងប្រែង​មួយ​ដែល​ចេញ​ផ្សាយហើយ​នឹង​ការ​តាំងចិត្ត​ជំនួយ​ជា​លម្អិត​និង​ការផ្តល់​ប្រាក់​ជំនួយ​ជាប្រចាំ​។ កិច្ច​ផ្តួចផ្តើម​ក៏​គាំទ្រ​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រសើរ​ឡើង​នូវ​ប្រព័ន្ធ​ព័ត៌មាន​សម្រាប់​រៀបចំ​ចាត់ចែង​ជំនួយផង​ដែរ។

លោកស្រី​រដ្ឋមន្រ្តី​ក្រសួង​ការបរទេស​គ្លីនតុន​ បាន​មានប្រសាសន៍​ថា​ឧទាហរណ៍​មួយ​កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ​នៃ​ការ​តាំង​ចិត្ត​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ដល់​តម្លាភាព​គឺ​ការបង្កើត website ​កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ​ដើម្បី​តាម​មើលការ​វិនិយោគ​ទុនជំនួយ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ហៅថាជំនួយ​បរទេស​ប៉ាណូបរិធាន​ស្ទង់(Foreign Assistance Dashboard)។Websiteនោះ​មាន​គេហទំព័រ​www.Foreignassistantce.gov។ លោកស្រី​រដ្ឋ​មន្រ្តី​ការបរទេស​បាន​ប្រកាស​កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​រួម​ថ្មី​ដោយ​រដ្ឋា​ភិ​បាល​និង​អង្គការ​អន្តរជាតិ​មួយ​ចំនួនដែល​ហៅ​ថា​ EDGE ​ឬ​ភស្តុតាង​និង​ទិន្នន័យ​សម្រាប់​សមភាព​ Gender ​។​កិច្ច​ផ្តួច​ផ្តើម​នោះ​ នឹង​ផ្តល់​ទិន្នន័យស្តីពី​ភាព​ជាសហគ្រិន​និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ស្រ្តី។ មន្រ្តី​សហរដ្ឋ​អាមេ​រិក​និយាយ​ថា​ព័ត៌មាន​នេះនឹងជួយ​ធ្វើ​កំណែ​ទម្រង់​នយោបាយ​ឥណទាន​ ច្បាប់​កម្មសិទ្ធិ​និង​ទទួល​កេរ្ត៏​មរតក​ដែល​រើស​អើង​ប្រឆាំង​ស្រ្តី។

ប្រទេស​ទទួល​ជំនួយ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ពី​ការ​ជឿនលឿន​នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​ថវិកា​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ពិនិត្យ​ពិច្ច័យ​នឹង​ក្នុងការរៀបចំ​កម្មវិធី​ជំនួយ​ផ្ទាល់​របស់​ពួកគេ។ នៅ​ឆ្នាំ​នេះ​ប្រទេស​ Kenya បាន​បញ្ចេញ​នូវ​កិច្ច​ផ្តួចផ្តើម​ទិន្នន័យ​បើក​ចំហរ​របស់​ខ្លួន​ដែល​អនុញ្ញាតិ​ឲ្យ​សាធារណៈ​ពិនិត្យ​មើល​ថវិការ​និង​ព័ត៌មាន​ការចំណាយ​។

«ខ្ញុំ​មាន​ការ​កោត​សរសើរដល់ប្រព័ន្ធរបស់​ប្រទេស​ Cape Verde ​ដែល​កំពុង​ប្រើ​ប្រាស់បច្ចេក​វិទ្យា​ទំនើបដើម្បី​តាម​ដាន​ជំនួយ​ដែល​ចូល​មក​ក្នុងប្រទេសរបស់​ខ្លួនដើម្បី​ស្ទង់​មើល​លទ្ធផល​នោះ។ ប្រទេស Rwanda ​បាន​ធ្វើ​ការងារ​នេះ​បាន​យ៉ាង​ល្អ​បំផុត​ដោយ​មាន​ក្រុមអភិវឌ្ឍន៍​ដ៏​ខ្លាំង​មួយដែល​ពួកគេធ្វើ​ផែនការ​យុទ្ធសាស្រ្ត​និងសម្រប​សម្រួលហើយពួកគេ​ដឹក​មុខ​ម្ចាស់​ជំនួយ​ដោយ​ប្រាប់​ពីអ្វី​ដែល​ពួកគេចង់​ធ្វើ​ឲ្យបាន​សម្រេច​។ ហ្គាណា​មាន​ប្រ​ព័ន្ធ​ល្អ​ដែរ។»

លោក​Atwood​បាន​មានប្រសាសន៍​ថា​សន្និសិទ​នេះ​ក៏​បាន​សង្កត់​លើ​ការរីក​ចម្រើនក្នុង​ចំណោម​សមាជិក​របស់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ការ​អភិវឌ្ឍ​OECDស្តីពី​ការ​ផ្តាច់​ល័ក្ខខ័ណ្ឌចេញ​ពីជំនួយដែល​ត្រូវបាន​កំណត់ដោយ​ប្រទេស​ម្ចាស់​ជំនួយ។

លោក​មាន​ប្រសាសន៍​បន្តទៀត​ថា​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ជំនួយ​ប្រហែល​៧០​ភាគ​រយត្រូវ​បានកាត់​ផ្តាច់​ល័ក្ខខ័ណ្ឌ​ចោល។ លោក​និយាយ​ទៀត​ថា​ប្រទេស​ជាច្រើន​ទទួល​ស្គាល់​ថាគេ​ត្រូវ​តែកាត់​បន្ថយសាហ៊ុយ​ចាយ​វាយ​ឲ្យ​បាន​ច្រើនហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ដោយ​ការប្រើ​ប្រាស់ប្រភព​ធនធាន​ក្នុង​ស្រុកសម្រាប់ធ្វើ​សម្ភារៈ​និង​សេវាកម្មហើយ​នឹងដោយ​ប្រើ​ប្រាស់ការ​ដាក់​ដេញ​ថ្លៃ​បើក​ចំហរដល់​គម្រោងនានា​ដោយ​ក្រុម​ហ៊ុន​និង​អង្គការ​មិន​យក​កម្រៃ។

ប៉ុន្តែ​ លោក​ Atwood មាន​ប្រសាសន៍​បន្ត​ទៀត​ថា​ការ​ធ្វើឲ្យជំនួយគ្មាន​ចំណងទាំង​ស្រុង​ចេញពី​សេចក្តី​ត្រូវការ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ប្រទេស​ម្ចាស់​ជំនួយ​ ប្រហែល​ជាការ​ពិបាក​មួយ​។ ការណ៍​នេះ​ពី​ព្រោះ​តែការភ្ជាប់ជំនួយបរទេសទៅ​នឹងទំនិញនិង​សេវាកម្មដែលធ្វើ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ប្រជាដល់​ការ​គាំទ្រជំនួយ​បរទេសនៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នកបង់​ពន្ធដារ​សាធារណៈ៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ជឹង​ ប៉ូជីន

XS
SM
MD
LG