ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

បុរស​ជនជាតិ​បារាំង​ប្រើប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដើម្បី​លក់​ស្ករ​ស៊ុកូឡា​វៀតណាម


គ្រាប់កាកាវ​​​ភាគ​ច្រើន​បំផុត​​ដែល​​ប្រមូលផល​បាន​នៅ​វៀតណាម​ ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​បរទេស ដើម្បី​កែច្នៃ​ទៅ​ជា​ផ្សៅ​កាកាវ។​
ដោយ Marianne Brown
ឧស្សាហកម្ម​កាកាវរបស់​វៀតណាម​ ​នៅ​មាន​លក្ខណៈ​ថ្មី​ថ្មោងនៅ​ឡើយ បើ​ទោះបីជាមានកិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែងនៅក្នុង​រយៈពេល​មួយ​សតវត្ស​ចុងក្រោយ​នេះ ពី​សំណាក់​មហា​អំណាច​បរទេស​ដើម្បីប្រែក្លាយ​ឧស្សាហកម្ម​គ្រាប់​ធុញ្ញជាតិនេះ ដើម្បី​រកប្រាក់​ចំណូល​ក៏ដោយ​។ ទោះ​យ៉ាង​ណានេះក្តី បុរស​ជនជាតិ​បារាំង​ពីរ​នាក់​កំពុង​ប្រើ​ប្រាស់ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​អាណានិគម​របស់​ប្រទេស​របស់ពួកគេ​ ដើម្បី​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ករស៊ុកូឡា​វៀតណាមក្លាយ​ទៅ​ជា​ការ​និយម​ចូលចិត្ត​ចុង​ក្រោយ​បំផុត។ Marianne Brown ​រាយការណ៍ពីទីក្រុង​ហូជីមីញ (Ho Chi Minh)។​
ចម្ការកាកាវមិន​ត្រូវ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ទេ​នៅ​វៀតណាម។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ ប្រទេស​នេះ​ផលិត​បាន​ប្រហែល​៥ពាន់​តោន។ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី ដែលជា​ប្រទេសផលិត​កាកាវ​ធំបំផុត​លំដាប់​ទី​បី​របស់​ពិភពលោក ​តួលេខ​នោះ​មាន​ចំនួន​៥សែន​តោន។​
គ្រាប់កាកាវ​ភាគ​ច្រើន​បំផុតដែលប្រមូលផល​បាន​នៅ​វៀតណាម​ ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​បរទេស ដើម្បី​កែច្នៃ​ទៅ​ជា​ផ្សៅ​កាកាវ។​ គ្រាប់​កាកាវនេះមិន​ត្រូវ​បាន​គេស្គាល់​ដោយសារគុណភាព​ទេ។ តែ​ទោះ​ជាយ៉ាង​ណា ការងារ​របស់​បុរស​ជាតិ​បារាំង​ទាំង​ពីរ​រូប​នេះ កំពុង​ជួយលើក​កម្ពស់​គុណភាព (ធ្វើ​ឲ្យ​គុណភាព​ប្រសើរ​ឡើង)។ លោក វីសិន មូរូ (Vincent Mourou) និងលោក សាមូអែល ម៉ារូតា (Samuel Maruta) គឺជា​ម្ចាស់​ហាង ម៉ារូ (Marou) ដែល​ជា​ស្លាក​សញ្ញាមួយ ដែល​លក់ស្ករ​ស៊ុកូឡា​ដើមកំណើតតែ​មួយគត់​ដែលធ្វើ​ដោយ​ដៃ​មកពី​វៀតណាម។ នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​និយាយថា គឺជា​ប្រភេទ​លេខមួយ​នៅលើពិភព​លោក។​
ហាង ម៉ារូ បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ​២០១១ ហើយកែច្នៃ​គ្រាប់​កាកាវរវាងពី១០ទៅ​២០​តោន ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ។​ គ្រាប់​កាកាវទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រមែ​ប្រមូល​មក​ពី​ខេត្ត​ជុំ​វិញ ហើយ​កែច្នៃ​នៅ​ក្នុង​រោងចក្រ​ស៊ុកូឡា​ខ្នាត​តូច​ នៅ​ជាយក្រុងហូជីមិញ។
«​យើងធ្វើការ​ជាមួយកសិករ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ចំនួន​៥ ហើយ​យើង​ត្រូវ​ចុះ​ទៅ​ជួបកសិករ​ម្នាក់​ម្តងៗ​ក្នុង​មួយឆ្នាំ។ នៅ​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​ខ្លះទៀត យើង​ធ្វើការ​ជាមួយ​កសិករ​ជាច្រើន ហើយ​នៅក្នុង​ខេត្ត​ខ្លះ​ទៀត​ យើង​ធ្វើការតែ​ជាមួយ​កសិករ​ម្នាក់​ ដូច្នេះ វាអាស្រ័យ​ទៅលើ​រឿង​នេះ»។
ស្លាក​សញ្ញា​នោះ​បាន​ទទួល​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាងច្រើននៅ​ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង ដែល​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ភាគច្រើនមាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​នឹង​សម័យ​អាណានិគម។
បារាំងបាន​ណែនាំដំណាំ​កាកាវទៅឱ្យវៀតណាម នៅ​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​១៩ ក្នុង​អំឡុងពេល​នៃ​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​អាណានិគម។ ដើមកាកាវ​ត្រូវ​បាន​ដាំ​អស់​រយៈពេល​ប្រហែល​២០​ឆ្នាំ​ ប៉ុន្តែ​ផែនការ​ប្រមូល​ផល​មិន​បានជោគជ័យ​ទេ។ លោក ប៉ារុតា និយាយថា លោក​បាន​រកឃើញ​ភស្តុតាង​នេះនៅ​ក្នុង​បណ្ណាសារដ្ឋាន​ជាតិ​នៅ​ប្រទេស​បារាំង។
«បណ្ណាសារ​នេះ​គឺ​ជា​ក្រិត​ច្បាប់​មួយ​ពី​ឆ្នាំ​១៩០៧ ដែល​និយាយអំពី​ការ​ជួយ​ទំនុក​បម្រុងកសិករ​ដាំ​កាកាវ ដោយ​បញ្ជាក់​ថា ដំណាំ​នេះ​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទាល់​តែ​សោះ សូម​បោះបង់​ចោលការ​ជួយ​ទំនុក​បម្រុង​នេះ»។
ការ​ណែនាំ​ឲ្យ​ដាំ​ដំណាំ​នេះ​ក្រោយមក​ទៀត​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៨០ នៅ​ពេល​ដែល​ប្រទេស​រុស្ស៊ីបាន​ផ្តល់ជំនួយ​ដល់​វៀតណាម​ដើម្បី​ដាំ​ដំណាំ​កាកាវ ហើយ​លក់​គ្រាប់​កាកាវ​ទាំងនេះ។ តែទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ការ​ផ្តល់ឱ្យ​នេះ​បាន​បញ្ចប់​ដោយសារ​ការដួលរលំ​របស់​សភាព​សូវៀត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៩ ហើយ​ដើម​កាកាវ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ត្រូវ​បាន​កាប់​ចោល។​ ដើមកាកាវភាគច្រើន​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដាំ​ប្រហែល​ជា​មួយ​ទសវត្សរ៍​មុន ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​គម្រោងផ្តល់​មូលនិធិ​ដោយ​ក្រុម​ម្ចាស់​ជំនួយ ដើម្បី​បំពេញ​បន្ថែម​ប្រាក់ចំណូល​របស់​កសិករ ឬ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​ព្រៃ​ឈើ។​
លោក ដូ តាន​ហាវ (Do Tan Hoa) អ្នកគ្រប់​គ្រងផ្នែក​ធនធាន របស់​ហាង​ម៉ារូ ថ្លែងថា ក្រុម​អ្នកដាំ​កាកាវជាច្រើន​មិ​ន​អាច​រក​ប្រាក់​ចំណូល​បាន​ច្រើ​ន​ទេ។ លោក​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ដំណាំ​កាកាវ​ត្រូវ​បាន​ដាំ​នៅ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​លាយ​ចម្រុះគ្នា​ ដើម្បី​រក​ប្រាក់​ចំណូល​បន្ថែម​ ប៉ុន្តែ​ការ​ដាំ​កាហ្វេ អាច​រក​ប្រាក់​ចំណូល​បាន​ច្រើនជាង។​
លោក​និយាយថា ដោយ​សារ​លោក ម៉ារុតា និង​មូរូ​ រើសគ្រាប់​កាកាវ​នោះ​ដោយ​ផ្ទាល់ដៃ​ ពួកគេបង់​ប្រាក់​ឲ្យ​កសិករ​ក្នុង​តម្លៃ​ខ្ពស់​ជាង ដែល​ជាទូទៅ មាន​តម្លៃប្រហែល២ដុល្លារ​កន្លះក្នុង​មួយ​គីឡូក្រាម​ ​ចំណែក​ក្រុមហ៊ុនធំៗវិញ ​ផ្តល់​តម្លៃ​ថោក​ជាង​ ចំនួន២០ទៅ​៤០​ភាគរយ។
តែ​ទោះ​ជាយ៉ាង​ណា លោក​បន្ថែម​ទៀត​ថា ម៉ារូ ​នៅ​តែជាមុខជំនួញ​ខ្នាត​តូច​ ហើយ​មិនអាច​ប្រមូល​ទិញ​ពី​កសិករ​ម្នាក់ៗ​ជា​ទៀង​ទាត់​បានឡើយ។​
ការ​វេចក្នុង​កញ្ចប់​ភ្លឺ​រលោង និង​រសជាតិ​ប្លែក​នៃ​ដំស៊ុកូឡាកំពុងស្តែង​ឲ្យ​ឃើញ​ពីការ​ទាក់​ទាញ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ក្រុម​អ្នកលក់​រាយ​នៅ​អឺរ៉ុប សហរដ្ឋ​អាមេរិក(U.S) អូស្ត្រាលី (Australia) និង​សឹង្ហបូរី (Singapore)។
ទោះ​បី​ជាទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​បារាំង​មាន​ការចាប់អារម្មណ៍​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​អឺរ៉ុបក្តី លោក ធី​បូល ស៊ូចុន (Thibault Souchon) ​អ្នក​គ្រប់​គ្រងខាង​ម្ហូប​អាហារ​និង​ភេសជ្ជៈ នៅ​សណ្ឋាគារ​មេត្រូប៉ូល (Metropole) នៅ​ទីក្រុង​ហាណូយ និយាយថា ​មិន​មែន​មនុស្ស​រាល់​គ្នាសុទ្ធ​តែ​ពេញចិត្តជាមួយ​នឹង​ផ្នែក​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះទេ។ ​
«ផ្អែក​តាម​ទស្សនៈ​វិស័យ​ទីផ្សារ ប្រហែលជា​មាន​ស្ថានីយ​ទូរទស្សន៍​បារាំង​ជាច្រើន។ ខ្ញុំ​គិតថា វា​មានការ​ចាប់​អារម្មណ៍សម្រាប់​សាធារណៈជន ​ក្នុង​ការ​ត្រឡប់​ទៅមើល​ឬសគល់​របស់វា។ ​អ្នក​អាច​បង្កើត​សាច់​រឿង​យ៉ាង​ល្អតាម​រយៈ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​នោះ ប៉ុន្តែតាម​ទស្សនៈ​របស់​ខ្ញុំ​វិញ បារាំង​គឺ​ជា​បារាំង​។ វាមិន​សំខាន់​ទេ»។
លោក​និយាយថា នៅ​អឺរ៉ុប អតិថិជន​ជាច្រើនចាត់​ទុកផលិតផលអាហារ​ដ៏​ប្រណិត​មក​ពី​បណ្តា​ប្រទេស​ ដូច​ជា​វៀតណាម ថា​មាន​ភាព​កម្រ​និង​ប្រកបដោយ​ការទាក់ទាញ។ ប៉ុន្តែ​ នៅ​តាម​បណ្តា​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍ​ន៍​ ដែល​នៅ​ក្បែរនោះ​វិញ វៀតណាម​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ប្រភព​នៃ​ទំនិញ​ដែលមាន​តម្លៃ​ថោក និង​គុណភាព​អន់​។
សម្រាប់​វៀតណាម​វិញ អ្នក​គ្រប់​គ្រងផ្នែកធនធាន​ លោក ដូ​ តានហាវ និយាយថា ប្រជាពលរដ្ឋរបស់​លោកមិន​សូវ​ចូលចិត្ត​ខ្លាំងទេ​ចំពោះ​ស្ករ​ស៊ុកូឡាពណ៌​ខ្មៅនិង​ល្វីង ដែល​ហាង​ម៉ារូ​បាន​ផលិត។​ ពួកគេចូលចិត្ត​ស្ករ​ស៊ុកូឡា​ទឹកដោះ​គោ​ ដែលមានរសជាតិ​ផ្អែម​ជាង។​
លោក​ ស៊ូចុន និយាយថា ហាង​ម៉ារូ​ គឺ​សម្រាប់​តែ​រស់ជាតិ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ចម្រាញ់​ចេញមក​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​អ្នក​ត្រូវ​ការ​ការ​អប់​រំ​បន្តិច​ មុន​នឹង​អ្នក​អាច​ស្ងើចសរសើរ​រស់ជាតិ​នេះបាន។​ ទោះ​ជាយ៉ាងនេះក្តី ជាមួយ​នឹង​ការលក់​ស៊ុកូឡាក្នុង​តម្លៃ​៥ដុល្លារ មិនមាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​វៀតណាម​ច្រើន​ទេ​ ដែលអាច​មាន​លទ្ធភាព​ទិញ​ផលិតផល​ប្រណិត​នេះ​ទេ៕
ប្រែសម្រួលដោយ​ លី​ សុខឃាង
XS
SM
MD
LG