ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជួបគ្នា​វិញ​បន្ទាប់​ពី​បែក​៣៦​ឆ្នាំ


ក្រុមគ្រួសារ​​លោកស្រី ឈា វ៉ាត ជួបជុំគ្នា​ពិសារ​ម្ហូប​អាហារ​នៅ​ភោជនីយដ្ឋាន​មួយ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ក្រោយពី​អ្នកស្រី​បាន​បែក​ពី​ស្វាមី​របស់​អ្នកស្រី​អស់​រយៈ​ពេល​៣៦ឆ្នាំ។​

ក្រុម​គ្រួសារ​អនិកជន​ខ្មែរ​កាដាណា​មួយ​ បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា​វិញ​បន្ទាប់​ពី​បាន​បែក​គ្នា​អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​៣០​ឆ្នាំ​ ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​ឡើង​កាន់​អំណាច​មក។ ការ​ជួប​ជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ឡើង​វិញ​នេះ​ ហាក់​ដូច​ជា​សុបិន​ក្លាយ​ជា​ការណ៍​ពិត​សម្រាប់​ពួកគេ។

មិន​ដែល​ឡើយ ដែល​អ្នក​ស្រី ឈា វ៉ាត ធ្លាប់​គិត​ថា អ្នក​ស្រី​នឹង​មាន​ឱកាស​បែប​នេះ​ម្តង​ទៀត​ក្នុង​ជីវិត​របស់​អ្នក​ស្រី។ អ្នក​ស្រី​ទើប​នឹង​បាន​ជួប​ប្តី​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក​ស្រី​វិញ ​បន្ទាប់​ពី​បែក​គ្នា​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥​ ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​មក​ម៉្លេះ។

ជា​អនិក​ជន​ខ្មែរ​មក​ពី​ប្រទេស​កាណាដា​ អ្នក​ស្រី​ ឈា វ៉ាត​បាន​គិត​ថា ប្តី​របស់​អ្នក​ស្រី គឺ​លោក ពៅ ណាំ បាន​ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ​ ក្រោយ​ពីក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​នាំ​ខ្លួន​គាត់​យក​ទៅ​បាត់ ​កាល​ពី​៣៦​ឆ្នាំ​មុន​នោះ។

«ពី​មុន ខ្ញុំ​អត់​ស្រម៉ៃ​ទេ​ ទើប​នឹង​មក​ជួប​ប្រទះ​នេះ​បណ្តោយ​ ព្រោះ​អី​នឹក​ឃើញ​ថា​ ខ្មែរ​ក្រហម​យក​ទៅ​ គេ​មិន​ដែល​ទុក​ជីវិត​យើង​ទេ»។

លោក ពៅ ណាំ​ធ្វើ​ការ​ជា​គិញ​ក្នុង​របប​លន់ នល់។ ​លោក​មាន​កូន​ប្រុស​ស្រី​ចំនួន​៧នាក់ ​ជាមួយ​លោក​ស្រី ឈា វ៉ាត។

«ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជាមួយ​គាត់​ពី​សង្គម​ចាស់​អញ្ចឹងដែរ ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​គិត​អញ្ចឹង​ដដែល»។

លោក​ស្រី ឈា វ៉ាត​ និង​កូន​ទាំង៧នាក់​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥​ ហើយ​បាន​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កាណាដា​នៅ​ដើម​ទសវត្ស​១៩៨០។​ ទើប​តែ​ប៉ុន្មាន​ខែ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ លោក​ស្រី​និង​កូនៗ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​តាម​ស្វែង​រក​លោក ពៅ​ ណាំ​ បន្ទាប់​ពី​ជឿ​គ្រូទាយ​ប្រាប់​ថា​ ប្តី​និង​ឪ​ពុក​របស់​ពួកគេ​នៅ​មាន​ជីវិត​នៅ​ឡើយ។

លោក ពៅ​ ភារុណ​គឺ​ជា​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ប្រុស​៥​នាក់ ដែល​បាន​ព្យាយាម​តាម​ស្វែង​រក​ឪពុក​របស់​លោក​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ចាប់​តាំង​ពី​ខែ​មីនា​ ឆ្នាំ​មុន​មក​ម៉្លេះ។ ​ឪពុក​ និង​កូន​បាន​ជួប​គ្នា​វិញ​ដោយ​ចៃដន្យ​នៅក្នុង​ផ្សារ​មួយក្នុង​ខេត្ត​បន្ទាយ​មាន​ជ័យ​ជាប់​ព្រំដែន​ខ្មែរ​ ថៃ។

«ពេល​ខ្លះ​ នៅ​ពេល​យប់​ ដែល​ខ្ញុំ​ងើប​ឡើង​ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​គិត​ថា​តើ​រឿង​នេះ​ពិត​ឬ​មិន​ពិត​ ដូច​ជា​រឿង​យល់​សប្តិ។ ​ប៉ុន្តែ​វា​ជា​រឿង​ពិត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ឪពុក​ម្តង​ទៀត​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​កាណាដា​ បួន​ប្រាំ​ឆ្នាំ​មុន​ដំបូង​ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ឪពុក​ខ្ញុំ​ ពេល​យប់​ខ្ញុំ​តែង​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក»។

លោក ពៅ ណាំ​ ត្រូវ​បាន​ក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​នាំ​យក​ទៅ​វាយ​សម្លាប់​ចោល​ក្នុង​រណ្តៅចំនួន​ពីរ​លើក​ ប៉ុន្តែជា​ភ័ព្វ​សំណាង​ដ៏​កម្រ​មួយ លោក​នៅ​តែ​មាន​ជីវិត​ និង​ខំ​ប្រឹង​រស់​ត​ទៅ​ទៀត។ ​ក្រោយ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ លោក​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ប្រពន្ធ​និង​កូនៗ​របស់​លោក​វិញ​ ប៉ុន្តែ​បាន​ជួប​ត្រឹម​តែ​ក្តី​អស់​សង្ឃឹម​ ប៉ុណ្ណោះ​ ដោយ​សារ​លោក​បាន​គិត​ថា​ ប្រពន្ធ​និង​កូនៗ​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​លោក​ ប្រហែលជា​បាន​ស្លាប់​បាត់​អស់​ទៅ​ហើយ។

លោក ពៅ សម្បូរ គឺ​ជា​កូន​ប្រុស​ពៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ដែល​បាន​បែក​ពី​ឪពុក​តាំង​ពី​អាយុ​បាន​៥​ឆ្នាំ។

«អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ប៉ង​តាំង​ពី​តូច​មក​គឺ​ថា​ នៅ​ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។​ ពេល​ខ្ញុំ​ឱប​គាត់​ ខ្ញុំ​ស្រក់​ភ្នែក។​ ខ្ញុំ​យំ​ជាមួយ​គាត់ ពី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​តាំង​ពី​ដើម​មក​ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បាន​ស្គាល់​ឪពុក​ ទើប​តែ​លើក​ទី​១​ ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ក្តី ហើយ​ចាំ​៤១​ឆ្នាំ​ហ្នឹង»។

លោកស្រី​ ឈា វ៉ាត ​បាន​រក្សា​ទុក​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​ជានិច្ច​នូវ​រូបថត​មួយ​សន្លឹក​របស់​ប្តី​អ្នក​ស្រី និង​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​មួយ​អង្គ ​ដែល​ប្តី​របស់​លោក​ស្រី​បាន​បន្សល់​ទុក​ឲ្យ​ មុន​ពេលក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ចាប់​ខ្លួន​គាត់​យក​ទៅ។ លោក​ស្រីជឿ​ថា​ គឺ​របស់​ទាំង​ពីរ​នេះ​ហើយ​ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​ស្រី​ជួប​ជុំជាមួយ​ប្តី​ដ៏​ជា​ទី​ស្រឡាញ់របស់​អ្នក​ស្រី​វិញ​នោះ។

«ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​ គាត់​ស្រឡាញ់​ព្រះ​អង្គ​ណាស់។ ​ខ្ញុំ​ថែ​រក្សា​មក​រហូត​ ដើម្បី​ទុក​ជា​អនុស្សាវរីយ៍។ដល់​ពេល​នេះ​ ខ្ញុំ​រក​គាត់​ឃើញ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជូន​គាត់​វិញ​ របស់​គាត់»។

ថ្វី​ត្បិត​តែ​ការ​ជួប​ជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ជាថ្មី​ឡើង​វិញនេះ​ ហាក់​រាង​ជ្រុល​ពេល​បន្តិច​ទៅ​ហើយ​ក៏​ដោយ​ ក៏​សម្រាប់​លោក​ស្រី ឈា វ៉ាត វា​ហាក់​ដូច​ជា​សុបិន​ ដែល​ក្លាយ​ជា​ការណ៍​ពិត​ដូច្នោះ​ដែរ ​ពោល​គឺ​សុបិន​ចង់​នៅ​ក្បែរ​ស្វាមី​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់លោក​ស្រី​ម្តងទៀត​ដូច​គ្រា​មុន៕

XS
SM
MD
LG