ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ចំការ​នៅ​ហ្ស៊ីមបាវេ​ភាគ​ខាង​កើត​​ប្រឈម​មុខ​នឹង​អនាគត​ដ៏​ក្រៀម​ក្រំ 


ស្ដ្រី​ម្នាក់​​​ពរ​​ទារក​របស់​គាត់​ដើរ​​កាត់​ការុង​ដាក់​ថ្នាំ​ជក់​នៅ​ពេល​លក់​ថ្នាំ​ជក់​ដំបូងៗ​នៅ​ទី​ក្រុង​ហារ៉ារេ​ ប្រទេស​ហ្ស៊ីមបាវេ​​ដែល​មាន​ដាំ​ដំណាំ​យក​ស្រឹក​ធ្វើ​ថ្នាំ​ជក់​ មុន​ការ​រឹប​អូស​យក​ដី​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​នៅ​ ឆ្នាំ​២០០០។​

ខេត្ត​ម៉ានីខាលេន​ (Manicaland)​ភាគ​ខាង​កើត​នៃ​ប្រទេស​ហ្សីមបាវេ​ (Zimbabwe)​ ប្រហែល​បាន​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាតយ៉ាង​ដំណំ​បំផុត​ពី​ការ​រឹប​អូស​ដី​ធ្លី​អស់​រយៈ​ពេល​១១​ឆ្នាំ​ពី​សំណាក់កសិករ​ស្បែក​ស​ ដោយលោក​ប្រធានាធិបតី​ រ៉ូប៊ើត​ មូហ្កាបេ​ (Robert​ Mugabe)។​ ខណៈ​ដែល​ផលដំណាំ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​មួយ​ចំនួន​ មាន​ដូច​ជា​ថ្នាំ​ជក់​ កំពុង​ចាប់​ផ្តើម​ងើប​ឡើង​វិញ​ ក្រុម​អ្នក​ជំនាញ​មួយ​ចំនួន​ជឿ​ថា​ ចំការ​ជា​ច្រើននៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ម៉ានីខាលេន​ ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ក្នុង​ពេល​អនាគត​ដែល​អាច​មើល​ឃើញបាន​នៅ​ពេល​នេះ។

នៅ​ប្រទេស​ហ្ស៊ីមបាវេភាគ​ខាង​កើត​ រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​បោះ​បង់​ចោលបានបណ្តាល​ឲ្យ​ចំការ​ជា​ច្រើន​ ដែល​ធ្លាប់​ផលិតផ្លែ​ប៊ើ?​(អាវ៉ូកាដូ)​ គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​ម៉ាខាឌឺមៀ​ កាហ្វេ​ និង​ឈើ​ហ៊ុប​ ស្ថិត​នៅ​ក្នុងស្ថាន​ភាពដ៏​គួរ​ឲ្យសោក​ស្តាយ។

ដំណាំ​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​ការ​ពេល​រហូត​ដល់​១២​ឆ្នាំរាប់​ចាប់​តាំង​ពីដាំរហូត​ដល់​អាច​ប្រមូល​ផល​បាន​ ​ហើយ​កសិករ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ដែល​ធ្វើ​ចំការ​ទាំង​នេះ ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ ដោយ​សារការរំលោភ​យក​ដីធ្លី​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ​២០០០។​ ដំណាំ​រយៈ​ពេល​ខ្លី​តិច​តួចណាស់ អាចដាំ​ដុះ​ល្អ​នៅ​តាម​ផ្នែក​នៃ​ដី​ចោត​ជំរាលក្នុង​ខែត្រ​ម៉ានីខាលេន​ ដែលចំការ​ភាគ​ច្រើន​នៅ​ហ្ស៊ីមបាវេធ្លាប់​រីក​លូត​លាស់​ល្អ។

លោក​ត្រេវើ​ ហ្គីវហ្វត​ (Trevor​ Gifford)​ ប្រធាន​សហភាព​កសិករ​ពាណិជ្ជកម្ម​ដែល​ទើប​ចប់​អណត្តិថ្មីៗ​នេះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​ការ​ដាំ​ដំណាំ​ចំការ​រយៈ​ពេល​វែង​ឡើង​វិញ​មាន​ការ​លំបាក​ខ្លាំង​ពេក​ខាង​ការ​រកហិរញ្ញវត្ថុ។​ ដី​ចំការ​របស់​លោក​ ហ្គីវហ្វត​ ត្រូវ​រឹប​អូស​ដោយ​បង្ខំ​ពី​រូប​លោក​ កាល​ពី​មួយ​ឆ្នាំ​មុន។

«តំបន់​ម៉ានីខាលេន​មាន​ដី​ចោត​ជំរាលប្រកប​ដោយ​ភាព​ផុយ​ស្រួយ។​ តំបន់​នេះមាន​លក្ខណៈ​អំណោយផល​ខ្លាំង​ដល់​ការ​ធ្វើ​ចំការ​ ហើយ​ជា​ការ​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ កាល​ពី​១១ឆ្នាំ​មុន​ ​ចំការ​ ដំណាំ​ យ៉ាង​ច្រើនត្រូវ​បាន​បំផ្លាញដោយ​សារ​ការ​រំលោភ​បំពាន។​ ហើយវា​ជា​ការលំបាក​ខ្លាំង​ណាស់​ក្នុង​ការ​នាំ​យក​តំបន់​ម៉ានីខាលេនត្រឡប់​ទៅ​រក​ភាព​ដើម​វិញ​ដែល​តំបន់​នេះ​ធ្លាប់មាន។​ គ្មាន​សេចក្តី​ទុក​ចិត្តទៅ​លើ​ការ​វិនិយោគ​ផ្នែក​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​រយៈ​ពេល​វែង​ទេ»។

ប្រទេស​ហ្ស៊ីមបាវេធ្លាប់​ជា​ប្រទេស​ផលិត​កាហ្វេ​ធំ​មួយ​ ប៉ុន្តែទិន្នផលនេះ​បាន​ដាំ​ក្បាល​ចុះ​ចំនួនជាង​៩០​ភាគ​រយ​ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ មាន​តែ​អ្នក​ផលិត​ដើម្បី​ពាណិជ្ជកម្ម​ ចំនួន​៥​ទេ​ ​ដែល​នៅ​សេសសល់​ ដែល​មាន​ដំណើរ​ការ​មុន​ពេល​មាន​ការ​រឹប​អូស​ដី​ធ្លី។

មាន​ក្រុម​អ្នក​ដាំ​កា​ហ្វេ​ទ្រង់​ទ្រាយ​តូច​ ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ស្បែក​ខ្មៅ​ជា​ច្រើន​ ដែល​និយាយ​ថា​ពួក​គេ​ចង់ពង្រីក​ ហើយ​ដែល​អាច​ទាញ​យក​គុណ​ប្រយោជន៍​ពី​ជំនួយ​របស់សហភាព​អឺរ៉ុប ដែល​បាន​ជួយ​ឧបត្ថម​គាំទ្រដល់​ឧស្សាហកម្ម​កាហ្វេ​នៅ​ហ្ស៊ីម​បាវេជា​យូរ​មក​ហើយ។ ​ប៉ុន្តែ​ក្រុម​អ្នក​ដាំ​កាហ្វេ​តូច​តាចមិន​អាច​ទាញ​ប្រយោជន៍​ពី​តម្លៃ​កាហ្វេ​ដែល​កើន​ឡើង​ខ្ពស់​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទេ ​ដោយ​សារ​តែ​ដំណាំ​ដែល​ពួក​គេ​ផលិត​ មាន​បរិមាណ​តិច​តួច​សម្រាប់​ការ​នាំ​ចេញដោយ​មិន​ចាំ​បាច់មានផលិតផល​បន្ថែម​ពីក្រុម​កសិករធំៗជាង​ខ្លួន​នោះ។

«កសិករ​ដាំ​កាហ្វេ​ទ្រង់​ទ្រាយ​តូច​ ដែល​បាន​ដាំ​ចាប់​តាំង​ពីឆ្នាំ១៩៨៤​មក​ ប្រុស​ឬ​ស្រី​ ដឹងច្បាស់​ថា​ ប្រសិន​បើ​គ្មាន​ផល​សរុបជាក់​លាក់​ពី​ក្រុម​អ្នក​ផលិតដើម្បី​ពាណិជ្ជកម្ម​ទេ​ ពួក​គេ​នឹង​គ្មាន​អ្វីទាំង​អស់​ ដោយ​សារ​តែ​ពួក​គេនឹង​មិន​អាចផលិត​កាហេ្វស្រដៀង​គ្នា ​ឲ្យ​បាន​ពេញ​ធុង​ទម្ងន់​១៨​តោននោះ​បាន​ទេ»។

លោក​ហ្គីវហ្វត​ ថ្លែងថា​ក្រសួង​កសិកម្ម​ ដែល​គ្រប់​គ្រង​ដោយគណបក្ស​ ZANU-PF​ របស់​លោក​ មូហ្គាបេ​ បាន​រារាំង​រូប​លោក​និង​សហភាព​អឺរ៉ុបមិន​ឲ្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​កសិករទ្រង់​ទ្រាយ​តូច​ថ្មីៗ​ឲ្យ​ចាប់​ផ្តើម​ដាំ​កាហ្វេ​ទេ​ ដោយ​សារ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា​ កសិករទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ​ដើម្បីពាណិជ្ជកម្ម ដែលភាគ​ច្រើន​ជា​ជន​ជាតិ​ស្បែក​ស​ មាន​សារសំខាន់​សម្រាប់​កសិករ​តួច​តាច។

លោក​ ហ្គីវហ្វត​ កសិករ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កសិករ​ក្មេង​ដែល​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ គ្មាន​ប្រាក់​បនិ្តចសោះ​ឡើយ​ ប៉ុន្តែ​អាច​មាន​ប្រាក់​ចំណូល​ជាង​២​លាន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ ប្រសិន​បើ​លោកនៅ​បន្ត​កិច្ចការ​កសិកម្ម​របស់​លោក។​ លោក​និយាយ​ថា​ ចំការ​នៅ​ម៉ានីខាលេនមិន​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​វិញ​ទេ​ ហើយ​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​(ត​ទៅ​ទៀត)។

«ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ មាន​ដូច​ជា​ឧស្សាហកម្ម​ក្រូច​ ដែល​គ្មាន​ការ​កសាង​ឡើង​វិញទេ គឺ​មាន​តែ​បំផ្លាញ​ និង​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ​ម៉ាខាឌឺមៀ​ ដែល​គ្មាន​ការ​ដាំឡើង​វិញ​ទេ។​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ទៅ​និយាយ​ជា​មួយ​ក្រុម​មនុស្សធ្វើ​ជំនួញ​ឈើ​ធំៗ​ ការ​ខាត​បង់​ដែលពួក​គេបាន​ទទួល​រង​ពី​ភ្លើង​ឆេះកាល​ពី​៤​ ឬ​៥​ឆ្នាំ​មុន​ យើង​នឹង​នាំ​ឈើ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ហ្ស៊ីមបាវេ ​នា​ពេល​អនាគត»។

កសិករចំការ​ពាណិជ្ជ​កម្មរបស់ហ្ស៊ីមបាវេ ​មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បី​ល្បាញ​លំដាប់ថ្នាក់ពិភពលោក​ខាង​ការធ្វើ​កសិកម្មអតិផលរកប្រាក់ចំណូល​ ព្រម​ទាំង​មានលក្ខណៈអំណោយផលដល់បរិស្ថាន។​ លោកហ្គីវហ្វត​ មានប្រសាសន៍ថា​ លោកចង់រស់នៅក្នុងប្រទេសរបស់លោក​ត​ទៅ​ទៀត​ ហើយ​បន្ថែមទៀតថា​ លោក​និងសហការី​របស់​លោក​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ ចង់​កសាង​ចំការ​ឡើងវិញ៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ លី សុខ​ឃាង

XS
SM
MD
LG