ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ព្រឹត្តិការណ៍​នៃ​ការ​បែង​ចែក​រវាង​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច​និង​ខាង​កើត​ ត្រូវ​បាន​ថែ​រក្សា​ទុក​


ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ថតរូប​ អតីត​កំពែង​ខ័ណ្ឌ​ចែក​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច​ និង​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​កើត​។

Moedlareuth,​ អាល្លឺម៉ង់៖​ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣​ ខែ​តុលា​ ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់បានប្រារព្ធ​ពិធី​រំឭក​ខួប​លើក​ទី​២០​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​បង្រួប​បង្រួម​ប្រទេស។​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​កន្លែង​ណា​ទៀត​ ដែល​យល់​អំពីផល​ប៉ះ​ពាល់​នៃ​ការបែង​ចែក​ទឹក​ដី​ដោយ​សារ​វាំង​នន​ដែក​ ហៅ Iron​ Curtain​ ដូច​ភូមិ​ ម៉ូដ​ឡារ៉យ​ (Moedlareuth)​ដ៏​តូច​ នោះ​ទេ។​ ភូមិ​នេះ​ដែល​មាន​ប្រជាជន​ប្រមាណ​តែ​៥០​នាក់​ ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​ពីរ​ បន្ទាប់​ពី​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរ​ អស់​រយៈ​ពេល​បួន​ទស្សវត្សរ៍។

ប៉ម​យាម​ល្បាត​ពីរ​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ ជញ្ជាំង​ពណ៌​ស​ដ៏វែង​មួយ​ របង​ដែល​គ្រប​ទៅ​ដោយ​លួស​បន្លា​ និង​បង្គោល​ព្រំដែននៅ​ឈរ​ជា​និមិត្ត​រូប​បង្ហាញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​ ដែល​ប្រជាជនទទួល​រងអស់​រយៈ​ពេល​ជាង​៤០​ឆ្នាំ។

បន្ទាប់​ពី​ការ​ចុះ​ចាញ់​ដោយ​ឥត​លក្ខ​ខណ្ឌ​របស់​អាល្លឺម៉ង់ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤៥​ ក្រុម​សម្ព័ន្ធមិត្រ​បាន​ធ្វើ​ការ​បែង​ចែក​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ ទៅ​ជាតំបន់យោធា​ចំនួន​បួន។​ បារាំង​កាន់​កាប់​តំបន់​ភាគ​និរតី​ អង់គ្លេស​ភាគ​ពាយព្យ​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ និង​សហ​ភាព​សូវៀត​កាន់​កាប់​ភាគ​ខាង​កើត។

រដ្ឋ​ពីរ​បាន​ផុះ​ឡើង​ គឺ​អាល្លឺម៉ង់ខាង​លិច​ ដែល​កាន់​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ​សភា​និយម។​ រដ្ឋ​នេះ ​គឺ​ជា​សមាជិក​អង្គ​ការ​អូតង់​ និង​ជា​សមាជិក​ស្ថាបនិក​នៃ​អ្វី​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ស​ហភាព​អឺរ៉ុប​ ហើយ​ក៏​ជា​ប្រទេស​មហា​អំណាច​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​លើ​ពិភពលោក​មួយ​ផង​ដែរ។​ ចំណែក​អាល្លឺម៉ង់ខាង​កើត បានកាន់លទ្ធិ​ផ្តាច់​ការ​បែប​ស្តាលីន​ ហើយ​បានចង​សម្ព័ន្ធភាព​ជាមួយ​សហ​ភាព​សូវៀត។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​របង ​និង​បន្ទាប់​មក​ជញ្ជាំង​ត្រូវ​បាន​សាង​សង់​ឡើង​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ម៉ូដឡារ៉យ​ ដែល​បែង​ចែក​អាល្លឺម៉ង់ខាង​កើត​ចេញ​ពី​ខាង​លិច​ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ករណី​មួយ​នោះ​ គឺ​បំបែក​បង​ប្អូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់។

អាល្លឺម៉ង់ត្រូវ​បាន​បង្រួប​បង្រួម​មក​វិញ​ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩០​ បន្ទាប់​ពី​ការ​ដួល​រលំ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​អាល្លឺម៉ង់ខាង​កើត​ និង​ការ​បើក​ជញ្ជាំង​ប៊ែកឡាំង។

ឥឡូវ​នេះ​ ភូមិ​ម៉ូដឡឺរ៉យ​គឺ​ជា​សារមន្ទីរ​មួយ​ ដែល​ទាក់​ទាញភ្ញៀវ​ចំនួន​ប្រមាណ​៦​ម៉ឺន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ ឲ្យ​មក​ទស្សនា​ពិព័រណ៍​ក្នុង​លំហ​អាកាស​របស់​ខ្លួន។

មាន​ខ្សែ​ភាពយន្តឯកសារ​មួយ​ ដែល​បង្ហាញ​ពី​ព្រឹត្តិការណ៍​នៃការ​បែង​ចែក។​ អ្នក​នាំ​ភ្ញៀវ​ម្នាក់​ Heiko Ultsch និយាយ​ថា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ​បាន​ទាក់​ទាញ​អារម្មណ៍​អ្នក​ទស្សនា​ជា​ច្រើន​នាក់។

«មាន​មនុស្ស​នៅយំ​នៅ​ឡើយ​ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​បាន​មើល​ខ្សែភាពយន្ត​ នៅ​ក្នុង​សារមន្ទីរ​នោះ។​ បន្ទាប់​ពី​ការ​បញ្ចាំង​ខ្សែ​ភាពយន្ត​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​និយាយ​ថា​ យើង​មិន​គួរ​ភ្លេច​នូវ​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ភូមិ​ម៉ូដឡឺរ៉យ​ ឬ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់នោះ​ទេ»។

អ្នក​ទេសចរណ៍​ជាតិ​អាមេរិកាំង​មួយ​រូប​ គឺ​នាង​ Amy Ladd​ បាន​និយាយ​ថា​ នាង​មាន​ការ​តក់​ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ដែល​នៅ​ចម្ងាយ​ពីរ​បី​រយ​ម៉ែត្រ​ពី​គ្នា​ មិន​អាច​មក​លេង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន។

«ខ្ញុំ​មិន​អាច​ស្រ​មៃ​ឃើញ​ទាល់​តែ​សោះ​ ថា​តើ​វា​មាន​សភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា​ អ្នក​មិន​អាច​ឆ្លង​ទៅ​ម្ខាង​ទៀតបាន​ទេ​ នៅ​ពេល​ភ្លាម​នោះ»។

កាល​ពី​២០​ឆ្នាំ​មុន​ ការ​បែង​ចែក​នេះ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​ ហើយ​ប្រទេស​អាលឺ​ម៉ង់​បាន​រួប​រួម​ឡើង​វិញ​ជា​ផ្លូវ​ការ។​ Terry Green គឺ​ជា​អ្នក​ទស្សនា​ដែល​មក​ពី​រដ្ឋ Florida។

«ខ្ញុំ​គិត​ថា​ការ​បង្រួប​បង្រួម​គឺ​ពិត​ជា​រឿង​មួយ​ដ៏​អស្ចារ្យ ​សម្រាប់​ជន​ជាតិ​អាលឺម៉ង់។​ ប្រជាជន​អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត​មិន​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​សមរម្យ​នោះ​ទេ​ នៅ​មុន​ពេល​មាន​ការ​បង្រួប​បង្រួម។​ ជាក់​ស្តែង​នា​ពេល​ឥឡូវ​នេះ​ ពួក​គេ​កំពុង​តែទទួល​បាន​នូវ​ផល​ប្រយោជន៍​ខ្លះ​ពី​អរិយ​ធម៌​លោក​ខាង​លិច»។

ជន​ជាតិ​អាល្លឺម៉ង់លោក​ Berg Ozminski និយាយ​ថា​ កូនៗ​របស់​លោក​មិន​ទាំង​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​មាន​ការប៉ះ​ពាល់​ ពី​ការ​បែង​ចែក​រវាង​ខាង​លិច​និង​ខាង​កើត​នោះ​ផង​ទេ​ ពី​ព្រោះ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​កើត​ឡើង​នៅ​មុនពេល​ដែល​ពួក​គេ​កើត។

«វា​មិន​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​គ្នា​ទេ​រវាង​ខាង​លិច​និង​ខាង​កើត​ សម្រាប់​មនុស្ស​វ័យ​ក្មេង​ ពីព្រោះ​ពួក​គេ​កើត​មក​ក្នុង​ស្ថានភាព​តែ​មួយ។​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​សួរ​ខ្ញុំ​ ថា​តើ​ការ​បង្រួប​បង្រួម​បាន​រួច​រាល់​ហើយ​ឬ​នៅ​ ខ្ញុំ​នឹង​និយាយ​ថា​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ»។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ ការ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ចំពោះ​ការ​បង្រួប​បង្រួម​ នៅ​តែ​មាន​នៅ​ឡើយ​សម្រាប់​ភាគី​ទាំង​សង​ខាង។​ ភាព​គ្មាន​ការងារ​ធ្វើ​នៅ​អាល្លឺម៉ង់ខាង​កើត​ គឺមាន​កំរិត​ខ្ពស់​ជាង​ឆ្ងាយ​ណាស់​ បើ​ប្រៀប​ធៀប​ទៅ​នឹង​អាល្លឺម៉ង់ខាង​លិច។​ ហើយ​ជន​ជាតិ​អាលឺ​ម៉ង់​ខាង​លិច​មួយ​ចំនួន​បាន​ត្អូញ​ត្អែរ​ថា​ ពួក​គេ​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ការ​បង្រួប​បង្រួម។​ ប្រវត្តិវិទូ​ Juliane Schutterle មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖

«ការ​ស្ទង់​មតិ​មួយ​បាន​និយាយ​ថា​ ៤៥​ភាគ​រយ​នៃ​ជន​ជាតិ​អាល្លឺម៉ង់ខាង​កើត​ មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពួក​គេ​មិន​បាន​ទទួល​ផល​ចំណេញ​អ្វី​ពី​ការ​បង្រួប​បង្រួម​នេះ​ទេ។​ ប៉ុន្តែ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ ប្រជាជន​ជាង​ពាក់​កណ្តាល​មិន​បាន​គិត​ដូច្នេះ​ទេ។​ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ពួក​គេ​មិន​ជា​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត​អ្វី​ប៉ុន្មាន​នោះទេ»។

ប្រវត្តិវិទូ​រូប​នេះ​និយាយ​ថា​ ការ​រិះ​គន់​នេះ​បាន​មើល​រំលង​ទៅ​លើ​អ្វី​ ដែល​មាន​សារៈសំខាន់​ច្រើន​ជាង​នេះ​ឆ្ងាយ​ណាស់។

«ពួក​គេ​តែង​តែ​គិត​ថា​ ‘យើង​ត្រូវ​តែ​ចំណាយ​ យើង​ត្រូវ​តែ​ចំណាយ ​ពួក​គេ​មាន​ផ្លូវ​យន្តបទ​ទំនើប​ ​អគារ​ទំនើប​ និង​ហេដ្ឋារចនា​សម្ព័ន្ធ​ទំនើបៗ’។​ ចា៎​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ប្រហែល​ជា​គិត​របៀប​នេះ​ ប៉ុន្តែ​នាពេល​ឥឡូវ​នេះ​ យើង​មាន​សេរីភាព​ ហើយ​នេះ​គឺ​ជា​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ដ៏​មាន​សារៈសំខាន់​បំផុត​មួយ​ដែល​យើង​បាន​ទទួល»។

ប្រជា​ជន​អាល្លឺម៉ង់ជា​ច្រើន​ជឿ​ជាក់​ថា​ ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​បង្រួប​បង្រួម​ជិត​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ​ ហើយ​សង្ឃឹម​ថា ​ប្រ​ជាជន​អាលឺ​ម៉ង់​នឹង​ឈប់​គិត​អំពីប្រទេស​អាលឺម៉ង់ខាង​កើត​និង​ខាង​លិច​ត​ទៅ​ទៀត។​ ភូមិ​មួយ​នេះ​ ដែល​កាល​ពី​មុន​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​ថា​ជា​ទីក្រុង​ប៊ែកឡាំងតូច​ បាន​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ ថាតើ​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ដែល​នៅ​ពេល​មួយ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ ​មាន​សភាព​យ៉ាង​ដូចម្តេច​ ហើយ​ផ្ទុយ​មក​វិញ​ ថា​តើ​វា​បាន​វិវឌ្ឍន៍​មក​ដល់​ណា​ហើយ​នា​ពេល​ឥឡូវ​នេះ៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ​ ឌី ខាំបូលី

XS
SM
MD
LG