ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ខណៈដែល​ការដឹក​ជញ្ជូន​ធ្លាក់​ចុះ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ កោះតៃវ៉ាន់​កាន់​កាប់​កុងតឺន័រ​ចាស់ៗ

  • Ralph Jennings

រូបភាព​ឯកសារ៖ ក្រុមការងារ​កំពុង​មើល​ពី​លើ​ចេញ​ពី​នាវាកុងតឺន័រ​ធំបំផុត​ក្នុង​ពិភពលោក MV Maersk Mc-Kinney Moller កាលពីថ្ងៃ​ទី​២៧​ កញ្ញា ២០១៣

ការ​ដឹក​ជញ្ជូន​តាម​ផ្លូវ​សមុទ្រ​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ ជាមួយ​នឹង​ភាពរង្គោះរង្គើ​នៃ​តម្រូវការ​របស់​អ្នក​ប្រើ​ប្រាស់។​ នៅ​ពេល​ទំនិញ​ដឹក​តាម​កប៉ាល់​មាន​តិច​ជាង​ធម្មតា​ មាន​ន័យ​ថា​ កុងតឺន័រ​សម្រាប់​ដឹក​ទំនិញ​ពី​កំពង់​ផែ​ទៅ​ទីផ្សារ​ក៏​កាន់​តែ​ទំនេរ​ច្រើន​ដែរ។​

ចំនួន​នាវា​ដឹក​កុងតឺន័រ​ដែល​ចត​ទុក​ចោល​ទូទាំង​ពិភពលោក​ បាន​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដល់​កំណត់​ត្រា​ខ្ពស់​បំផុត​ក្នុង​រយៈពេល​៥​ឆ្នាំ កាល​ពីខែ​វិច្ឆិកា។ របាយការណ៍​អំពី​ការដឹក​ជញ្ជូន​អន្តរជាតិរបស់​ឧស្សាហកម្ម​នេះ​បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ថា​ នាវា​ដែល​ទំនេរ​មាន​ចំនួន​ជិត​ស្មើ​៥ភាគ​រយ​នៃ​ចំនួន​កង​នាវា​លើ​ពិភព​លោក​ ដោយ​សារ​តែ​តម្រូវ​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​និង​ការ​ផលិត​លើស​ចំនួន។​ ក៏​ប៉ុន្តែ ​នៅ​ទីក្រុង​ Kaohsiung ដែល​ជា​ទីក្រុង​កំពង់​ផែ​ចម្បង​ដ៏​មមាញឹក​ក្នុង​ការដឹក​ជញ្ជូន​របស់​កោះ​តៃ​វ៉ាន់​ កុងតឺន័រ​ដែល​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​នោះ​ ត្រូវ​បាន​បញ្ចូន​ទៅ​ទុក​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​មាត់​សមុទ្រ។ កុងតឺន័រ​ទាំង​នោះត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​បង្អួច​ ទ្វារ ​យ៉រ​ ហើយ​ថែម​ទាំង​មាន​បារ​ជាច្រើន​ដែល​លក់​ស្រាបៀរ​ទៀត​ផង។

ជនជាតិ​តៃវ៉ាន់​កំពុង​ផ្លាស់​ទី​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​កុងតឺន័រ​ចាស់ៗ​ទាំង​នោះ​មួយ​ចំនួន។​ កុងតឺន័រ​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​កែច្នៃ​ជា​ស្តង់​លក់​តាម​ដងផ្លូវ ឬ​ជា​ការិយាល័យ​នៅ​កសិដ្ឋាន។​ កុងតឺន័រ​មួយចំនួន​តូច​ទៀត​មាន​មុខងារ​ជា​ផ្ទះ​នៅ​តំបន់​ជាយក្រុង។ មាន​ភោជនីយដ្ឋាន​និង​ការិយាល័យ​ឃោសនា​នយោបាយ​មួយ​ដែល​បាន​ប្រើ​កុងតឺន័រ​ចំនួន​៧​ក្នុង​មួយ​កន្លែង។ លើស​ពី​នេះ​ ទី​ក្រុង ​Kaohsiung ​បាន​ដាក់​រចនា​សម្ព័ន្ធ​ចំនួន​៨​ដើម្បី​តាំង​បង្ហាញ​ នៅ​ឯ​ពិធី​បុណ្យ​សិល្បៈ​កុងតឺន័រ​មួយ កាល​ពី​ខែ​ធ្នូ។

ស្ថាបត្យករ​តៃវ៉ាន់​ម្នាក់​ លោក​ Lin Chih-feng ​និយាយថា ​ប្រជាជន​តៃវ៉ាន់​សម័យ​ទំនើប​ចូល​ចិត្ត​កុងតឺន័រ​ដោយសារ​គុណ​តម្លៃ​នៃ​ភាព​ច្នៃ​ប្រឌិត​ថ្មី​និង​ភាព​បត់​បែន​នៃ​រចនា​សម្ព័ន្ធ​របស់​កុងតឺនរ​ទាំង​នោះ។

លោក​និយាយ​ថា​ បន្តិច​ម្តងៗ​អ្នក​អាច​ឃើញ​ថា​ រចនា​សម្ព័ន្ធ​កុងតឺន័រ​កំពុង​ទាក់​ទាញ​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា។ ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ទី​១​របស់​មនុស្ស​ទៅ​លើ​កុងតឺន័រ​ទាំង​នោះ​ គឺ​ភាព​ខុស​ប្លែក​ពីរបស់​ដទៃ​ទៀត​ ហើយ​ទី២គឺ​ល្បឿន​នៃ​ការសាង​សង់។​ ឯចំណាប់​អារម្មណ៍​ទី​៣​គឺ​ ទៅ​លើ​​ភាព​អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​ជា​រចនាសម្ព័ន្ធ​ផ្សេង​បាន​ ហើយ​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ទី។

កុងតឺន័រ​ជា​ច្រើន​ប្រហែល​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​គរ​ទុក​នៅ​តាម​បណ្តោយ​ផ្លូវ​ល្បឿន​លឿន​ក្នុង​ក្រុង​ ​Kaohsiung។ កុងតឺន័រទាំង​នោះ​អាច​នៅ​ទំនេរ​ ឬ​កំពិត​និង​ច្រេះ​ស៊ី​ខ្លាំង​ពេក​ ដែល​មិនអាច​នឹង​ដឹក​ជញ្ជូន​តាម​នាវា​ទៀត​បាន។ នៅ​សហគ្រាស​កុងតឺន័រ​ Yu Feng ​ជា​កន្លែងដែល​ប្រអប់​កុងតឺន័រ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​គរ​លើ​គ្នា​រហូត​ដល់​៧​ជាន់​នោះ​ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​សហគ្រាស​បាន​បង្កើត​អាជីវកម្ម​បន្ទាប់​បន្សំ​មួយ​ដែល​កែប្រែ​កុងតឺន័រ​ធ្វើ​ជា​គេហដ្ឋាន​និង​ការិយាល័យ​លក់។​ ក្រុមហ៊ុន​ដែល​ជាធម្មតា​រក​កម្រៃ​ពី​ការ​ស្តុក​ទុក​កុងតឺន័រ​នោះ ​ឥឡូវ​ទទួល​បាន​ចំណូល​៣០ភាគរយ​នៃ​ជំនួញ​របស់​ខ្លួន​ពី​ការ​បំប្លែង​កុងតឺន័រ​ទាំង​នោះ។​ ការ​បំប្លែង​កុងតឺន័រ​ម្តងៗ​មាន​តម្លៃ​ប្រហែល​ចាប់ពី​១.០០០​ដុល្លារ​ឡើង​ទៅ។

អ្នក​នាង Natasha Lee​ អ្នក​គ្រប់​គ្រ​ងសហគ្រាស ​Yu Feng ​និយាយថា ​ការ​ថែម​សម្ភារៈ​ផ្សេងៗ​ទៅ​លើ​កុងតឺន័រ​អាច​ធ្វើ​បាន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។​ នាង​និយាយ​ដូច្នេះ​ ក្នុង​ពេល​នាង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​ដែល​បែងចែក​ជា​បន្ទប់ ​មានម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់​និង​មានគ្រឿង​សង្ហារឹម​ ដែល​សាងសង់​ឡើងពី​កុងតឺន័រ​ចំនួន​៦។

នាង​និយាយថា ​វាត្រូវ​ការ​ពេល​តែ​មួយ​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ដើម្បី​វាយ​ដែក​គោល​ភ្ជាប់​កម្រាល​ក្តារ​ឈើ​ និង​ចោះ​ប្រលោះ​សម្រាប់​ដាក់​ខ្សែ​ភ្លើង​ក្នុង​កុងតឺន័រ​តូចមួយ។​ នាង​បន្ថែម​ថា​ និន្នាការ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​កុងតឺន័រ​នេះ​មាន​ការ​ពេញ​និយម​ណាស់​នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ ​ពី​ព្រោះ​ជនជាតិ​តៃវ៉ាន់​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​រចនាបថ​បែប​សិល្បៈ​នេះ​ ដូច្នេះ​ពួក​គេ​បន្ថែម​លក្ខណៈ​ពិសេស​នៃ​ការសាង​សង់​ទៅលើ​កុងតឺន័រ​របស់​ពួក​គេ។​

ក្រុម​មន្រ្តី​កោះ​តៃវ៉ាន់​មិន​បាន​កត់​ត្រា​ស្ថិតិ​នៃ​ចំនួន​រចនា​សម្ព័ន្ធ​ដែល​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ពី​កុងតឺន័រ​ទេ។​ ប៉ុន្តែ​រចនាសម្ព័ន្ធ​ទាំង​នេះ​ ងាយ​ស្រួល​រក​ណាស់។​ គេហដ្ឋាន​និង​ការិយាល័យ​ប្រហែល​៦០​កន្លែង​នៅ​តាម​ដង​វិថី​ភាគ​ខាងជើង​ទីក្រុង​ Kaohsiung ​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​ពី​កុងតឺន័រ។ ការិយាល័យ​សម្រាប់​តាំង​បង្ហាញ​គេហដ្ឋាន​ថ្មីៗ​នៅ​ទីក្រុង​តៃប៉ិ​ ត្រូវ​បាន​សាង​សង់​ឡើង​ពី​កុងតឺន័រ​ចំនួន​៣៥។ រចនា​សម្ព័ន្ធ​អគារ​ខ្លះ​មាន​កំពស់​២​ទៅ ៣​ជាន់។ ភោជនីយដ្ឋាន​ដ៏​ប្រណិត​មួយ​ហើយ​មាន​កំពស់​២​ជាន់​នៅ​ក្រុង Kaohsiung ​មាន​រួម​បញ្ចូល​ដូចជា​សាល​ភោជនាហារ​ ក្លឹបរាត្រី​ និង​រានហាល​ខាង​ក្រៅ​មួយ។​

ដែក​ថែប​ជ្រួញៗ​ដែល​មិន​បាន​កែ​ច្នៃ​នៅ​លើ​កុងតឺន័រ​ ហើយ​មាន​ប្រវែង​ប្រហែល​១២​ម៉ែត្រ​ នៅ​តែ​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នៅ​ទី​នោះ​ ទោះ​បី​ជា​រចនា​សម្ព័ន្ធ​នោះ​ត្រូវ​បាន​រចនា​និង​លាប​ពណ៌​រំលេច​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់ហើយក៏​ដោយ។​

រដ្ឋាភិបាល​ក្រុង​ Kaohsiung ​បាន​បា្ររព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​សិល្បៈ​កុងតឺន័រ​នេះ​ រៀង​រាល់​២ឆ្នាំ​ម្តង​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០០​មក។​ ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​សរសើរ​ថា​ បាន​បង្កើន​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​សាធារណជន​ក្នុង​ការ​សាក​ល្បងប្រើប្រាស់​កុងតឺន័រ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ទីក្រុង Kaohsiung ​បាន​ខំប្រឹង​ប្រែងដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​ការពឹង​ផ្អែក​លើផលិត​កម្ម​ប្រើ​គ្រឿង​ម៉ាស៊ីន​ធំៗ​ ហើយ​ងាក​ទៅ​រក​សហគ្រាស​តាម​បែប​វប្បធម៌​វិញ។

លោក​ Wu Yi Chung ដែល​ជា​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ក្រុង​ម្នាក់​នោះ គឺ​ជា​ស្ថាបត្យករម្ចាស់​ជើង​ឯក​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ម្ចាស់​ជើង​ឯក​ស្ថាបត្យករ​កុងតឺន័រ​ជា​ច្រើន។​ លោក​សង្ឃឹម​ថា ​ប្រជាជន​នឹង​យល់ឃើញ​ថា​ កុងតឺន័រ​ទាំង​អស់​ជា​ទម្រង់​សិល្បៈ​ និង​ជា​ជម្រើស​ដែល​មិន​ប៉ះពាល់​ដល់​បរិស្ថាន​សម្រាប់​ជា​អគារ​អចិន្រ្តៃយ៍​ដែល​បន្សល់​ស្លាក​ស្នាម​នៅ​លើ​ភព​ផែន​ដី។

លោក​និយាយ​ថា អគារ​មួយ​ចំនួន​អាច​នឹង​មាន​អាយុ​កាល​រហូត​ដល់​ទៅ​១០០​, ២០០​ ឬ​៥០០​ឆ្នាំ​ ប៉ុន្តែ​អគារ​ខ្លះ​ទៀត​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកលែង​ត្រូវ​ការ​វា​ អ្នក​អាច​ប្តូរ​កុងតឺន័រ​ទាំងនោះ​ចេញ​បាន​ ហើយ​វា​មិន​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​បរិស្ថាន​រយៈ​ពេល​យូរឡើយ។​ លោក​ Wu​ បន្ថែម​ថា​ ការ​បា្ររព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​សិល្បៈកុងតឺន័រ​នេះ​ ប្រជាជន​ត្រូវ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាស់​រចនា​សម័្ពន្ធ​ទាំង​នេះ​ ហើយ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពីសារៈ​សំខាន់របស់​កុងតឺន័រ​ទាំង​នេះ​ទៅលើ​ប្រព័ន្ធ​អេកូឡូស៊ី។​

លោក​ Wu បាន​ផ្តល់​បទ​សម្ភាសន៍​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន​ការអនុញ្ញាត​ឲ្យ​សាងសង់​ដោយ​ប្រើ​កុងតឺន័រ​ចំនួន​៧។​ ជាន់​ទី​៣​នៃ​អគារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​លាប​ពណ៌​រំលេច​នេះ ​មានបន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​ធំ​មួយ​សម្រាប់​មនុស្ស​៤នាក់។ រានហាល​ម្ខាង​ទៀត​ធំទូលាយ​ល្មម ​អាច​ឲ្យ​អ្នក​ជជែក​គ្នា​ផឹក​កាហ្វេ​និង​មើល​ខ្សែ​ភាពយន្ត​បាន។​ លោក​ James Soong ​បេក្ខជន​ឈរ​ឈ្មោះ​ជា​ប្រធានាធិបតី​បានប្រើប្រាស់​រចនា​សម្ព័ន្ធ​នេះ​ដើម្បី​ជួយ​ធ្វើ​យុទ្ធនាការ​ឃោសនា​របស់​លោក៕

ប្រែសម្រួល​ដោយ​ ទុំ ម្លិះ

XS
SM
MD
LG