ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ឆ្នាំ​២០១១​ ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​ប្រឈម​ស្តីពី​ការ​អត់​ឃ្លាន​ និង​ភាព​ក្រីក្រ


លោកស្រី​ ដា​នី​ញែល​ នីរិនប៊ឺគ នាយិកា​នៃ​គម្រោង​ផ្តល់​ជីវជាតិ​ដល់​ពិភពលោកនៃ​វិទ្យា​ស្ថាន​​ឃ្លាំ​​មើល​​ពិភព​លោក។

វិទ្យា​ស្ថាន​ឃ្លាំ​មើល​ពិភព​លោក​ (Worldwatch Institute) ​បានឲ្យ​ដឹង​ថា​ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​២០១១នេះ ​មនុស្ស​យ៉ាងច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ​បាន​រស់ក្នុង​ស្ថានភាពខ្វះខាត ​ដែលតិច​ជាង​សេចក្តីត្រូវការ​របស់​ពួក​គេ។ ឧទាហរណ៍​ វិទ្យាស្ថាន​នេះ​ បញ្ជាក់ថា ​មនុស្សជិត​មួយ​ពាន់​លាននាក់​ ​ត្រូវ​រស់​ក្នុងភាពអត់ឃ្លាន ហើយមនុស្ស​ជា​ច្រើន​ទៀត ​មិន​ចេះ​អក្សរ។

លោកស្រី​ ដា​នី​ញែល​ នីរិនប៊ឺគ​ (Danielle Nierenberg) នៃ​វិទ្យា​ស្ថានឃ្លាំមើលពិភព​លោក​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ខណៈដែល​មនុស្សមួយ​ពាន់​លាន​នាក់ បាន​ចូលដំណេកទាំង​ក្តី​ស្រេក​ឃ្លាន​ ជា​រៀង​រាល់​យប់ ​នោះ​គឺមិនមែនដោយសារតែការខ្វះ​ខាតអាហារនោះទេ​។

«យើង​ផលិត​អាហារ​ច្រើន​ជាង​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ នៅលើ​ពិភព​លោក​ ដែល​មិនត្រឹមតែអាចចិញ្ចឹមមនុស្ស​ចំនួន​៧​ពាន់​លាន​នាក់​ ដែល​រស់នៅ​លើ​ពិភព​លោក ​នា​ពេលសព្វ​ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​អាច​ចិញ្ចឹម​មនុស្សចំនួន៩ទៅ១១​ពាន់លាននាក់​ទៀត​ផង។ នៅត្រឹមឆ្នាំ២០៥០​ យើង​រំពឹងថានឹងមានប្រជា​ពលរដ្ឋ​ចំនួនប្រហែល​ប្រាំបួនពាន់លានកន្លះ។ ហើយសព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ យើងផលិត​អាហារ​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ចិញ្ចឹមប្រជា​ពលរដ្ឋទាំង​អស់​នោះ​។​ ប៉ុនែ្ត​បញ្ហា​ចំបង​នោះ​ គឺថា​តើ​យើង​ត្រូវ​នាំ​យកអាហារ​ទាំង​អស់​នោះ​ ទៅឲ្យប្រជា​ពលរដ្ឋ​ដែល​ត្រូវ​ការ​អាហារបំផុត​ដោយរបៀប​ណា​។ ភាព​ក្រី​ក្រ​ពិត​ជា​ធ្វើឲ្យរាំង​ស្ទះដល់​ភាព​ជឿនលឿន​ទៅ​មុខ​ក្នុង​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ទទួលទានអាហារបាន​គ្រប់​គ្រាន់​ឡើយ​ ដែល​មិនត្រឹម​តែ​ទទួលអាហារមួល​ដ្ឋាន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែថែម​ទាំងមាន​លទ្ធភាព​ទិញ​ផ្លែ​ឈើ បន្លែ​ និង​អ្វី​ៗ​ផ្សេង​ទៀត ​ដែលអាចផ្តល់​ជីវ​ជាតិដល់ពួក​គេ​ទៀត​ផង»។

នាយិកា​នៃ​គម្រោង​ផ្តល់​ជីវជាតិ​ដល់​ពិភពលោក​ (Nourishing the Planet Project) ថ្លែងថា​ ក្រៅ​ពី​ភាព​ក្រី​ក្រ​និង​ភាពខ្វះខាតមធ្យោបាយ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​អាហារ​ អាហារ​ភាគច្រើន ​ត្រូវ​បាន​បាត់​បង់​។ វិទ្យា​ស្ថាន​ឃ្លាំ​មើល​ពិភពលោក​ បាន​ប្រមាណ​ថា​ ​អាហារចំនួន​១.៣​ពាន់​លាន​តោន​ ​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​យ៉ាងខ្ជះ​ខ្ជាយ​ ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ។

«ចំនួន​២០ទៅ៥០ភាគ​រយនៃ​អាហារ​របស់​សកលលោក ​ត្រូវ​បាន​ខ្ជៈ​ខ្ជាយ​ មុន​ពេល​អាហារ​ទាំង​នោះ​ អាច​ចូល​ដល់ក្រពះ​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ។ ហើយ​ នេះ​ពិត​ជា​បញ្ហាសីលធម៌​ ​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកគិតគូដល់​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ណា ​ដែលកំពុងស្រេកឃ្លាន​នៅ​លើ​ពិភពលោក​។ ​ដំណឹង​ល្អអំពីតួ​លេខ​នៃ​ការ​ខ្ជៈខ្ជាយ​អាហារពី២០​ទៅ​៥០ភាគរយ​នោះ ​គឺថា​ វា​ជា​ការងាយ​ស្រួលក្នុងការទប់​ស្កាត់​ភាពខ្ជៈខ្ជាយអាហារ។ យើង​អាច​ទប់​ស្កាត់នៅតាម​ផ្ទះ​របស់យើង​តែ​ម្តង។​ អតិថិជនអាច​អនុវត្ត​បាន​ច្រើន​ ដើម្បី​ទប់​ស្កាត់​ការ​ខ្ជៈខ្ជាយ​អាហារ ​តាម​រយៈ​ការ​រៀប​ចំអាហារ​ឲ្យ​បាន​ប្រសើរ​ជាង​មុន​ ដោយ​មិន​ទិញ​អាហារច្រើនពេក​ហួស​ពី​តម្រូវការ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​ពិភព​កំពុង​អភិវឌ្ឍន៍​ មាន​ប្រព័ន្ធ​ឃ្លាំងស្តុក​ទុក​ ដែលកំពុងចាប់​ផ្តើម​ដាក់​ឲ្យដំណើរ​ការ​ដែល​អាច​ជួយ​កសិករ​ក្នុង​ការ​ការពារ​អាហារ​របស់​គេ​ឲ្យ​ផុត​ពីជំងឺ​ឫ​សត្វ​ល្អិត​ឬ​ ការ​ដុះ​ផ្សិត»។

លោក​ ស្រី​នីរិនប៊ឺជ​ បាន​និយាយ​ថា​ វិធាន​ការ​ការពារ ​អាចដាក់​ឲ្យអនុវត្តស្រប​គ្នា​ជា​មួយបណ្តាញ​លក់អាហារ​។ មូល​ហេតុ​មួយ​ផ្នែក​នៃ​អាហារ​គ្មាន​ជីវជាតិ​នោះ​ បណ្តាល​មក​ពី​ការ​ខ្វះ​ខាត​នៃ​សារធាតុ​ចិញ្ចឹម​មីក្រូ​ (micronutrients)។ ការ​ខ្វះ​ខាតយ៉ាង​ខ្លាំងនៃ​វីតាមីនអា​ ជាតិ​ដែក​ និង​ជាតិអ៊ីយ៉ូត​ ​អាច​ផ្តល់ផល​ប៉ះ​ពាល់ពេញមួយ​ជីវិត​។ ឧទាហរណ៍​ ការ​ខ្វះ​ខាត​វីតាមីន​អា​សម្រាប់​កុមារ ​អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​ងងឹត​ភ្នែក​។ ការ​ខ្វះ​វីតាមីន​ ជាតិអ៊ីយ៉ូតសម្រាប់​ស្រ្តី​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​ អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ភាព​ស្មុគ​ស្មាញ​ជាច្រើន​។

«ឥឡូវ​នេះ​ បញ្ហា​ធំ​បំផុត​មួយ​នៅ​លើ​ពិភពលោក​ ​គឺ​ថា ​យើងផលិតអាហារមានជាតិកាឡូរី​ច្រើន។ ​យើងផលិត​អាហារមាន​ជាតិ​ម្សៅ​ជាច្រើន​ ដែល​មិន​ថា​ដំណាំ​នោះ ​ជា​ស្រូវឫ​ស្រូវ​សាលី​ ឬ​ពោត​ឡើយ។ ខណៈដែល​ដំណាំ​ទាំង​នោះធ្វើ​ឲ្យប្រជា​ពលរដ្ឋទទួល​ទាន​អាហារឆ្អែត​ ហើយ​ មនុស្សភាគ​ច្រើន​បំផុត​ ពិត​ជា​ពឹងផ្អែក​ទៅ​លើ​អាហារមាន​ជាតិ​ម្សៅ​ទាំង​នោះ​ដើម្បីរស់ យើង​មិន​សូវ​វិនិយោគ​ច្រើន​ដូច​ទៅ​លើផលិត​ផល​ផ្លែឈើនិងបន្លែទេ។ ដំណាំទាំង​នោះ​ពោរ​ពេញទៅ​ដោយ​សារធាតុ​ចិញ្ចឹម​មីក្រូដ៏​ចាំបាច់»។

លោក​ស្រី​ នីរិនប៊ឺជ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ភាព​ខ្វះខាត​លទ្ធភាពទទួលបានអាហារ​មាន​ជីវជាតិ​ មិន​មាន​ន័យ​ថា​ មនុស្ស​ដែល​រង​ផល​ប៉ះ​ពាល់​ មាន​រាង​កាយស្គម​នោះ​ទេ។ ​ការពិត​អាចផ្ទុយ​ពី​នេះ​។ ពួក​គេ​អាច​លើស​ទំងន់ ​ឫធាត់ជ្រុល​។

«ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ ​មិន​បាន​ទទួលអាហារមាន​សុខ​ភាព​និង​មាន​ជីវជាតិ​ទេ។ នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ យើង​មាន​អាត្រា​មនុស្ស​ធាត់ជ្រុល​ច្រើន​បំផុតនៅ​លើ​ពិភព​លោក។ អត្រា​នេះ​មួយ​ភាគ ​បណ្តាល​មក​ពី​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ជា​ច្រើន មិន​អាច​រក​ហាង​គ្រឿង​ទេស ឫ​ទីផ្សារ​កសិករ។ ពួក​គេ​រស់​នៅក្នុង​អ្វីដែល​ត្រូវ​បានពណ៌នា​ថា​ជាវាលរហោ​ស្ថាន​នៃ​អាហារ​ ដោយ​សារតែ​ពលរដ្ឋ ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​យ៉ាង​ឆ្ងាយ​ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ហាង​លក់គ្រឿង​ទេស​។​ នៅ​តាមកន្លែង​ភាគ​ច្រើន​នៃ​តំបន់​នោះ​ អាហារ​មិន​មែន​មក​ពី​ផ្សារទំនើប​នោះ​ទេ​ តែ​អាហារ​ត្រូវ​បាននាំ​មក​ពី​ហាងលក់​គ្រឿង​ស្រវឹង​ និង​ហាង​បើក​លក់២៤ម៉ោង​ ដែលមាន​ដាក់​លក់​អាហារ​មិន​អំណោយ​ផល​ដល់សុខភាព​ ឬអាហារ​ចេញ​ពី​រោង​ចក្រ»។

ខណៈពេល​ដែល​នៅ​មិន​ទាន់​ច្បាស់​នៅ​ឡើយ​ ​នាយកគំរោង​របស់​វិទ្យា​ស្ថាន​ឃ្លាំ​មើល​ពិភពលោក​ មាន​ប្រសាសន៍ថា​ ភាពខ្វះ​ជីវជាតិ​ និង​គ្រោះមិន​ចេះ​អក្សរ​ អាចមាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិត​ស្និត​។

«នៅ​ពេល​ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ ​ជាពិសេស​កសិករ​ មិន​បាន​ទទួល​ការ​អប់រំ​ ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​សម្រាប់​ការ​រស់​នៅប្រកប​ដោយផលិតភាព​ទេនោះ​ ពួកគេមិន​អាច​រៀន​ជំនាញ​ថ្មី​ៗ​ឡើយ។ ​ហើយ ​ជា​ពិសេស​ នៅក្នុង​អនុ​តំបន់​សាហារ៉ានៃ​ទ្វីបអាហ្វ្រិក ​ស្ត្រី​កសិករ​ មិន​បាន​ទទួល​ការ​អប់រំ​ទេ។ ​ប្រការ​នេះ​មិន​ត្រឹម​តែ​រារាំងពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​រៀនជំនាញ​ថ្មី​ស្តីពី​ការ​ដាំដុះនិង​រៀនបច្ចេកវិទ្យា​ថ្មី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុនែ្ត​ថែម​ទាំង​រារាំង​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​មាន​លទ្ធភាព​ប្រើ​ប្រាស់សេវា​ហរិញ្ញវត្ថុ​និង​ធនាគារ​ទៀត​ផង​។ ពួក​គេ​មិន​អាច​មាន​គណនេយ្យធនាគារ​។ ពួក​គេ​មិន​អាច​ទិញ​ដី​។ ពួក​គេ​មិន​អាច​ទិញធន​ធាន​ផ្សេងៗ ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ដំណាំ​ផ្តល់ទិន្នផល​កាន់​តែច្រើន​ជាង​មុន»។

លោក​ ស្រី​នីរិនប៊ឺជ ​ថ្លែងថា ​ទោះ​ជា​មានបញ្ហាប្រឈម​មុខយ៉ាងច្រើន​ក៏​ដោយ​ វិទ្យា ស្ថាន​ឃ្លាំ​មើល​ពិភពលោក​ នៅ​តែ​មានសង្ឃឹម​សម្រាប់ពេល​អនាគត។​ លោក​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ មាន​ការ​កើន​ឡើង​តួ​លេខ​ ​ទាក់​ទង​នឹង​គម្រោងច្នៃ​ប្រឌិត​ជា​ច្រើន​ដើម្បីដោះ​ស្រាយ​ភាពអត់ឃ្លាននិង​ភាព​ក្រីក្រ​ ប៉ុន្តែ​ស្រប​ពេល​ជា​មួយគ្នានោះ​ដែរ​ ក៏អាច​ជួយការពារ​បរិស្ថាន​ទៀត​ផង។​ គម្រោង​ទាំង​នោះ ​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​គំនិតផ្តួច​ផ្តើមស្តីពីសាលា​ផលិត​ស្បៀងតាមគ្រួសារ​ របស់​កម្មវីធី​ស្បៀង​អាហារពិភព​លោក ​ដែល​កំពុង​អនុវត្ត​នៅ​ប្រទេស​កេនយ៉ា ​(Kenya) ​ប្រេស៊ីល(Brazil) ឥណ្ឌា(India) ថៃ(Thailand) ​និង​ប្រទេស​ដទៃ​ទៀត​។ ​កម្មវិធី​នេះ តម្រូវ​ឲ្យអ្នក​ផលិត​ស្បៀងអាហារ​នៅ​តាម​មូល​ដ្ឋានមាន​ទំនាក់​ទំនង​ដោយ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​សាលា​តែម្តង៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ៖ សៀក អេង

XS
SM
MD
LG