ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ពី​ក្មេង​កំព្រា​រើស​សំរាម​ទៅ​ជា​ជន​គំរូ​ប្រកប​ដោយ​កម្លាំង​ចិត្ត


ជិន សុខា ជា​កុមារ​កំព្រា​​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ​​ម្នាក់​ដែល​ទើប​មក​ដល់​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន​នេះ​ធ្លាប់​​ជា​កុមារី​ដើរ​​រើស​សំរាម​ម្នាក់​​នៅ​ទីលាន​ចាក់​សំរាម​ស្ទឹង​មាន​ជ័យ​ក្រុង​ភ្នំពេញ។ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ នាង​គឺ​ជា​សិស្ស​ម្នាក់​នៅ​ឯ​សាលា​ដ៏​មាន​កិត្យានុភាព​មួយ

ជិន សុខា ដែល​ជា​អតីត​កុមារី​ដើរ​រើស​សំរាម​ម្នាក់​ ត្រូវ​បាន​ជ្រើស​រើស​ជា​ស្ត្រី​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ស្រ្តី​ដែល​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ការ​ផ្តល់​កម្លាំង​ចិត្ត​ដ៏​ខ្លាំងក្លា​បំផុតរបស់​ទស្សនាវដ្តី ញូសវីក (Newsweek) នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ កុមារ​កំព្រា​វ័យ​១៧​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​កិត្តយស​ឲ្យ​ជួប​ជាមួយ​ស្រ្តី​ទី​១​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ផង​ដែរ។ នាង​ជីន​ សុខា​បន្ត​ថា៖

«នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅក្រោមដី​ អាត្រាក់​វា​ចូក​ វា​ឈូស​សំរាម​ទៅ​ វា​បាក់កប់​ជើង​ខ្ញុំ​មួយ​ចំហៀង។ ដល់​អញ្ចឹង​ខ្ញុំ​ប្រឹង​រត់។ ប៉ុន្តែ​វា​បាក់​មក​ទៀត។ វា​រក​សង្កត់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ស្លាប់​តែ​ម្តង ហើយ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ស្លាប់។ អាហ្នឹង​ថ្ងៃ​ទី១​របស់​ខ្ញុំ»។

កាល​ពី​ពីរបី​ឆ្នាំ​មុន​ នាង​ជិន សុខា បាន​ចំណាយ​ពេល​វេលា​របស់នាង​ដើរ​រើស​សំរាមក្នុង​ទី​លាន​ចាក់​សម្រាម​ស្ទឹង​មាន​ជ័យ​ក្នុង​រាជ​ធានី​ភ្នំពេញ។ ឥឡូវ នាង​គឺ​ជា​សិស្ស​ម្នាក់​នៅ​ឯ​សាលា​ដ៏​មាន​កិត្យានុភាព​មួយ​ក្នុង​រាជ​ធានី​នេះ។ នាង​ក៏​ត្រូវ​បាន​តែង​តាំង​ជា​ស្ត្រី​កំពូល​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ស្រ្តី​កំពូលៗ​ចំនួន​១៥០​នាក់​របស់​ទស្សនាវដ្តី​ Newsweek​ ផង​ដែរ។

សុខា​ ក៏​ត្រូវ​បាន​ពិណ៌នា​នៅ​ក្នុង​ភាពយន្តឯកសារ​មួយ​ ហៅ​ថា​ ១០X១០​ ដែល​និយាយ​អំពី​ស្ត្រី​ដែល​ពោ​ពេញ​ដោយ​ការ​ផ្តល់​កម្លាំង​ចិត្ត​នៅ​ជុំវិញ​ពិភពលោក។ ​នៅ​ដើម​ឆ្នាំ​នេះ​ នាង​បាន​ធ្វើ​ទស្សនកិច្ច​នៅ​អាមេរិក​ ដែល​នៅ​ទីនោះ​ នាង​បាន​ជួប​ជាមួយ​ស្ត្រី​ទី​១​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​លោក​ស្រី​ មីស្ស៊ែល្លិ៍ អូបាម៉ា​ (Michelle Obama)​ ទៀត​ផង។ នាង​សុខា​ថ្លែង​ថា៖

«ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​រំភើប​មែនទែន​ពេល​ជួប​គាត់។​ វា​បណ្តុះ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ឲ្យ​អង់​អាច​ចង់​ធ្វើ​ដូច​គាត់​ដែរ។​ ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​ស្ត្រី​ដូច​គាត់​ដែរ»។

វា​ជា​ផ្លូវ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ​ណាស់​សម្រាប់​ ជិន សុខា ដែល​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​កំណើត​ក្នុង​ខេត្ត​ស្វាយរៀង​បន្ទាប់​ពី​ម្តាយ​របស់​នាង​បាន​ស្លាប់​ទៅ។ នាង​សុខា បន្ត​ថា៖

«ពេល​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​រស់​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ចំនួន​៦​ខែ។ រស់នៅ​ដោយ​អត់​មាន​លុយ​ អត់​មាន​អី​ចាយ​ អត់​ទៅ​រៀន។ នៅ​យូរ​អញ្ចឹង​ទៅ​ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​រែក​ដី​ឲ្យ​គេ​ ដោយ​បាន​លុយ​១.០០០​រៀល​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ រែក​តាំង​ពី​ព្រឹក​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ។​ វា​ថោក​មែនទែន។​ ដល់​អញ្ចឹង​ ពួក​ខ្ញុំ​អត់​មាន​បាយ​ញ៉ាំ​ អង្គុយ​អត់​ឃ្លាន​ មាន​ជម្ងឺ​ក៏​មិនដឹង​ជា​ទៅរក​ពេទ្យ​ឯណា។ ពេល​ភ្លៀង​ក៏​គ្មាន​ផ្ទះ​ជ្រក។ នៅ​ក្រោម​ផ្ទះគេ។ ពេល​ទឹក​វា​ហូរ​មក​ វា​គគ្រិច​តែ​ម្តង។ តែ​ពេល​ហ្នឹង​ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​តស៊ូ​ ខ្ញុំ​អត់​អស់​សង្ឃឹម​ទេ»។

ប៉ុន្តែ​ក្តី​សង្ឃឹម​នោះ​ មិន​បាន​ស្ថិត​នៅ​យូរ​ទេ​ ដោយ​ឪពុក​របស់​នាង​បាន​ស្លាប់​ចោល​នាង​ទៀត​ នៅ​ពេល​ដែល​នាង​ទើប​មាន​អាយុ​បាន​៦ឆ្នាំ។ នាង​បន្ត​ថា៖

«ពេល​ដែល​ឪពុក​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ អ្វី​ៗ​ទាំងអស់​ក៏​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាត់​បង់។ ការ​សិក្សា​ក៏​ត្រូវ​បាន​បាត់បង់។ ក្តី​ស្រលាញ់​ពី​ឪពុក​ម្តាយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បាត់​បង់។ ក្តី​ស្រលាញ់​ពី​បង​ប្អូន​ក៏​ត្រូវ​បាត់​បង់​ដោយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ពី​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​ គ្មានភាពកក់​ក្តៅ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ ព្រលឹម​ឡើង​ដឹង​តែ​ពី​យំ ធ្វើការ ងើប​ពី​ព្រឹក​ ត្រូវ​គេ​ប្រើ​ដូច​ខ្ញុំ​គេ។ ​ប៉ុន្តែ​ ធម្មតា​ទេ​ ទៅ​រស់នៅ​ផ្ទះ​គេ​ គេ​ត្រូវ​ប្រើ​អញ្ចឹង​ហើយ​ គេ​មិន​ឲ្យ​យើង​ស៊ី​បាយ​គេ​អត់​អំពើ​នោះ​ទេ»។

សុខា បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​សុបិន្ត​អាក្រក់​ដោយ​ដើរ​រើសសំរាម​ជាមួយ​ក្មេង​រាប់​រយ​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​រហូត​ដល់​ខែ​កក្កដា​ឆ្នាំ​២០០៧​ ជា​ពេល​ដែល​អង្គការ​ថ្ងៃថ្មី​នៃ​កម្ពុជា​បាន​ឃើញ​នាង។

អង្គការ​ដែល​ពឹង​អាស្រ័យ​លើ​ការ​បរិច្ចាក​ពី​សប្បុរសជន​នានា​នៅសហរដ្ឋ​អាមេរិក​ បាន​យក​នាង​ចេញ​ពី​ទីលាន​ចាក់​សំរាម​ផ្តល់​សម្លៀក​បំពាក់​ថ្មី​ៗ និង​គ្រែ​មួយ​ដល់​នាង​ ហើយ​ឲ្យ​នាង​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​តែ​មួយ​គត់​គឺ​រៀន។

នៅ​ក្នុង​អង្គការ​ ជិន សុខា​មាន​ថ្នាក់​រៀន​អក្សរ​ មាន​គ្រូ​បង្រៀន​ផ្ទាល់​ខ្លួន និង​មាន​ថ្នាក់​ហាត់​សម​របាំ​ផង​ដែរ។ នាង​មាន​ការ​ប្តាជ្ញា​ចិត្ត​ថា​នឹង​ប្រើ​ឱកាស​នេះ​ឲ្យ​បាន​ល្អ​បំផុត។ ក៏​ប៉ុន្តែ ការ​ចងចាំ​គ្រា​ដែល​នាង​ដើរ​រើស​សំរាម​នៅ​តែ​បន្ត​លង​នាង​ជា​ដរាប។ នាង​បាន​ប្រាប់​វីអូអេ​ខ្មែរ​ថា៖

«ខ្ញុំ​តែង​តែ​គិត​រហូត​ថា​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ ខ្ញុំ​មាន​កំហុស​អី​មួយ​ហើយ​គេ​ដេញ​ខ្ញុំ​ចេញ ងាប់​ខ្ញុំ​បាត់​ហើយ។ មិន​ដឹង​ជា​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉ិច​ទេ គឺ​មាន​តែ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ភាព​ដើម​វិញ។ អញ្ចឹង​ហើយធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លាច​មែន​ទែន​ ខ្លាច​មាន​កំហុស តែ​អាថា​រឿងគិត​នោះ គឺ​គិត​រាល់​ថ្ងៃ​ថា​ខ្ញុំ​អត់​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ទេ ​អត់​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​ធាតុ​ដើម​វិញ​ទេ ខ្ញុំ​ចង់​នៅ​ហើយ​ឈានបន្ត​ទៅ​មុខ​ទៀត។»

ការ​ឈាន​ទៅ​មុខ មាន​ន័យ​ថា ជា​ការ​ចាប់​យក​ឱកាស​ដ៏​ល្អ​ដែល​គេ​ផ្តល់​ឲ្យ​នាង​និង​ដើម្បី​ឧទ្ទិស​ដល់​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង​ដែល​បាន​លា​ចាក​លោក​នេះ​ទៅ​ហើយ​នោះ។ នាង​សុខា​បន្ត​ទៀត​ថា៖

«ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​ពិភពលោក​ថា មិន​ត្រូវ​អស់​សង្ឃឹម​ទេ។​ យើង​ត្រូវ​តែ​តស៊ូ។ តស៊ូ​រហូត​ទាល់​តែថ្ងៃ​មួយ​ យើង​ជួប​ជោគជ័យ​ហ្នឹង»៕

XS
SM
MD
LG