ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជន​សង្ស័យ​ក្នុង​តុលាការ​ខ្មែរ​ក្រហម​ថា​គាត់​ជា​អ្នក​ជួយ​សង្គ្រោះ​ជីវិត​និង​អភិវឌ្ឍន៍​មិនមែន​ជា​ឃាតករ​ទេ


តា អាន ជា​ជនសង្ស័យ​ម្នាក់ក្នុងចំណោម​ជនសង្ស័យ​៥នាក់​ ដែលជាប់​ទាក់ទង​នឹងបទ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្សជាតិ​ ឧក្រិដ្ឋកម្ម​សង្គ្រាម​ និង​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រល័យ​ពូជសាសន៍​ នៅសម័យ​ខ្មែរក្រហម​។​

ជនសង្ស័យ​ម្នាក់ក្នុង​ចំណោម​ប្រាំនាក់​គឺ​ តា អាន​ ជាអតីត​អនុប្រធាន​តំបន់មជ្ឈិម​ប្រចាំ​នៅខេត្ត​កំពង់ចាម​ ដែលមាន​ជនរងគ្រោះ​ជាង១៥ម៉ឺន​នាក់ស្លាប់​នោះបាន​បដិសេធ ពី​ការជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹងឧក្រិដ្ឋកម្ម​នានា។ លោក​ បានអះអាង​ថា​លោក​បាន​ជួយសង្គ្រោះ​មនុស្សច្រើន​ឲ្យរួចផុត​ពី​ការកាប់​សម្លាប់​របស់ថ្នាក់​លើ​ហើយ​យកចិត្ត​ទុកដាក់​លើការ​ធ្វើទំនប់។​ តា អាន​ ឬ​ អោម អាន​ អាយុ​៧៨ ឆ្នាំ​ បច្ចុប្បន្ន​ជាកសិករ។ លោក​ បានអះអាង​ថា​លោក​មិនខ្លាច​តុលាការ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ហើយក៏​មិនខ្លាច យមបាល​នៅពេល​លោក​ស្លាប់។

ខាងក្រោម​នេះ​ជាបទ​សម្ភាស​ភាគ​ទីពីរ​រវាង​លោក​សុខ ខេមរា​ជាមួយ​នឹង​តាអាន។

សំណួរ៖ កាល​ចូល​តស៊ូ​ អាយុ​ប៉ុន្មាន​ដែរ​បាទ? ចាប់​ផ្តើមនោះ​ហើយហេតុ​អី​បាន​ជា​លះ​បង់ដោយ​សារតែ​ព្រះ​មហាក្សត្រសម័យ​(នោះ)​?

ឆ្លើយ៖​ អូ៎!​ ​ក្មួយ​ប្រុស​ ដូចជម្រាបពី​ខាង​ដើម​អញ្ចឹង​ណា៎​ គឺ​ការពារ​ព្រះ​មហាក្សត្រ។​ ប្រទេស​មួយ​ដែល​មាន​ព្រះ​មហាក្សត្រ​សោយ​រាជ្យ​ រួច​ដល់​អញ្ចឹង​ទៅ​ព្រះ​មហាក្សត្រត្រូវ​ឯកឧត្តម​ លន់​ នល់​នោះ​ធ្វើរដ្ឋ​ប្រហារ​ទម្លាក់។​ បើ​អញ្ចឹង​រាស្រ្តទាំង​អស់ កូន​ចៅ​ ​ទាំង​អស់​ហ្នឹង​នែ៎​ តស៊ូ​ដើម្បី​ទាម​ទារ​សម្តេច​ ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់។

ស៖​ ប៉ុន្តែ​ បើ​សិន​ជា​តុលាការ​គេ​ចង់​ជម្រះ​ទោសអ្នក​បន្ថែមៗ​ទៀត​ អញ្ចឹង​មើល​ទៅ​ក្នុង​អារម្មណ៍​ហ្នឹងមិន​មាន​ការ​ដូច​ថា​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើម្បី​នឹង​ទៅត​ទល់​ ​រឿង​ហ្នឹង​ទេ​ ឬ​ក៏​មើល​ទៅ​មានការព្រួយ​បារម្ភ​អី​ខ្លះ​ដែរ​ពី​រឿង​ហ្នឹង បាទ?

ឆ៖​ ខ្ញុំ​អត់​មាន​ព្រួយ​អី​ទេ អត់​ទាំង​អស់។

ស៖​ ហេតុ​អ្វីដែរ​ បាទ?

ឆ៖​ បាទ​ ដូច​ជម្រាប​ខាង​ដើម​អម្បាញ់មិញអំពី​ការ​គេ​ថាកាប់​សម្លាប់​ ជាក់​ស្តែង​ខ្ញុំ​អត់​មាន ប៉ុន្តែ​ថា​អញ្ចឹង​ អត់​ទាន់​ទេ​ណា៎ ព្រោះ​ការ​តស៊ូ​នោះ​ ​ពី​ឆ្នាំ​ ១៩៧០​ គឺ​កាន់​កាំភ្លើង​ ហ៊ឺស!​ ច្បាំង​គ្នា​មិន​ដឹងពី​ណា​ងាប់​ពី​ណា​រស់​ទេអា​ហ្នឹង​មែនហើយ​ ប៉ុន្តែ​ ក្រោយ​ពី​ទទួលបានជ័យ​ជម្នះ​ ខ្ញុំ​អត់បានប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អ្វី​ទេ​ អត់​ទេ​ អាហ្នឹង​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​អត់​មាន​ខ្លាច​ អត់​ទេ។​ តែ​អង្គការ​ដែល​រក​យុត្តិធម៌​ ក្រែង​ថា​រក​យុត្តិធម៌។​ កាត់​ទោស​ត្រូវ​រក​យុត្តិធម៌ជាក់​ស្តែង។​ ជាក់​ស្តែង​ ខ្ញុំ​អត់​ រួច​កាត់​យ៉ាង​ម៉េច?​ មាន​តែ​សម័យ​ លន់​ នល់​ សម័យ​ឯកឧត្តម​ លន់​ នល់​ អា​ហ្នឹងវ៉ៃ​មែន​ហើយ។​ ហ៊ឺស!​ គេ​វ៉ៃ​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​វ៉ៃ​គេ​ហ្នឹង​ឯង​ ដណ្តើម​សម្តេច​ ទាម​ទារ​សម្តេច​ ដណ្តើម​មែន​ហើយ​ វ៉ៃ​មែន​ហើយ​ មិន​ដឹង​ងាប់​មិន​ដឹង​រស់​ ប៉ុន្តែ​អា​ហ្នឹង​មើល​អត់​ឃើញ​ទេ។ បាញ់ មិនដឹង​ងាប់​ប៉ុន្មានដឹង​រស់​ប៉ុន្មាន អត់​ដឹង​ទេ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​ពី​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​មកហើយ​ ខ្ញុំ​អត់​ទេ​ មាន​តែ​ធ្វើ​ទំនប់​ ហើយ​បើ​ថា​ធ្វើ​ទំនប់​ហ្នឹង​គឺ​ឃោរ​ឃៅ​ដែរ​ អើ!​ មិន​ដឹង​ធ្វើ​ម៉េច​ទេ​ ហ៊ឺសៗៗ​ ធ្វើ​ទំនប់​មក​ទល់​ឥឡូវ​នេះ ហ៊ឺស បើ​ថាទេ​អំពើ​ហ្វាស៊ិស​ ដែល​អំពើ​ព្រៃ​ផ្សៃ​យង់​ឃ្នង​ដែរ​ អា​ហ្នឹង​ អើ​ តាម​ហ្នឹង​ទៅ​ចុះ​ តើ​វា​យ៉ាង​ម៉េច​ អា​ហ្នឹង​ជម្រាប​ក្មួយ​ច្បាស់​អញ្ចឹង​ឯង។​ ព្រោះ​ទំនប់​ច្រើន​ណាស់ក្មួយ​ប្រុស​ ធ្វើ បើ​នៅ​ខែត្រ​កំពតវិញ​តាំង​ពីទំនប់ម្លិច ​ ទំនប់​កោះស្លា​ ស្តុក ឈូក​ ទាន់ហន់ ក្បាល​រមៀស។​ ទាន់ហន់​ នៅ​ស្រុក​កំពង់ត្រាច​ ព្រំដែន​យួន​ នៅ​ជិត​ព្រែក​ជីក​ វិញតេ​ រួចនៅ​ស្រុកណែ៎​ ឥឡូវ​មិន​ដឹង​គេ​ហៅ​ស្រុក​អី​វិញ​ទេ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ​ ប៉ុន្តែកាល​សម័យ​នោះ​គេ​ហៅ​ ស្រែ​ក្នុង​ ស្រុក​កោះ​ស្លា​ ស្រុក​ព្រែក​ក្នុង​ និងកំពត​ រួចបើ​ស្រុក​ស្រែក្នុង​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ទំនប់​ម្លិច​ នៅ​រាល់​ថ្ងៃ​ បាទ​ រួច​ស្រុក​កោះស្លា​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ទំនប់​នៅ​កោះស្លា​ រួច​នៅ​នឹង​ទី​រួម​ខែត្រ​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ទំនប់​នៅ​ក្បាលរមៀស​ នៅ​ស្រុក​ទូក​មាស​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​នៅស្តុក ឈូក​ ហើយ​នៅ​ស្រុក​កំពង់ត្រាច​ ខ្ញុំ​ធ្វើ​នៅ​ព្រែក​ដៃ​សមុទ្រ​ ទាន់ហន់​ អញ្ចឹង។

ស៖​ នៅ​ពេល​សម័យ​មុន​ គេ​ហៅមេ​ដឹក​នាំ​ប្រាំ​នាក់​ មាន​ នួន ជា​ អៀង សារី​ ខៀវ សំផន​ អៀង ធិរិទ្ធ​ ហើយ​នឹង​ ឌុច​ ទៅ​កាត់​ទោស។​ តើពេល​នោះ​មាន​ទស្សនៈ​យ៉ាង​ម៉េច​នៅ​ពេល​នោះ​ បារម្ភ​ខ្លាច​ថា​មក​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ឬ​ក៏​ដល់​លោក​ផ្ទាល់​ទេ?

ឆ៖​ ខ្ញុំ​អត់​បារម្ភ​ទេ​ ដូច​ខ្ញុំ​ជម្រាប​អញ្ចឹង។

ស៖​ ប៉ុន្តែ​ពិបាក​ដោះស្រាយ​យ៉ាង​ម៉េច​ នៅ​ពេល​ដែល​កន្លែង​តំបន់​មួយ​ដែលមាន​មនុស្ស​គឺ​ថា​ស្លាប់​ច្រើន​នៅ​សម័យ​នោះ​ ហើយ​ដូច​ថា​មេ​ដឹកនាំ​សម័យ​នោះ​គេ​ស្គាល់​ ឧបមា​ ថា​លោកអញ្ចឹង​ទៅ​ឬ​ក៏​លោក​ផ្សេងអញ្ចឹង​ទៅ​ តើ​ដល់​ពេល​អញ្ចឹង​ការ​ប្រកែកថា​អត់​ពាក់​ព័ន្ធ​រឿង​ហ្នឹង​ តើ​ពិបាក​នឹង​ឲ្យ​គេ​ជឿ​ទេ​មើល​ទៅ?

ឆ៖ មិន​ដឹង​អ្នកណា​គេ​ស្គាល់​ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ។​ ប៉ុន្តែ​ ខ្ញុំ​និយាយ​តាម​ការណ៍​ជាក់ស្តែង​អញ្ចឹង​ ក្មួយ​ប្រុស។​ តែ​បើ​និយាយ​ឲ្យ​ហ្មត់ចត់​ទៅ​ទៀត ខ្ញុំមាន​ការសង្គ្រោះ បើ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ​សង្គ្រោះ​ច្រើន​ណាស់។

ស៖​ ​របៀប​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​ បាទ?

ឆ៖​ មក​ទល់​នឹង​ ៧៩​ ដែល​កងខាងរាជ​រដ្ឋាភិបាលវ៉ៃ​បុកហើយ​ កម្លាំងដែល​គេ​បញ្ជូន​មក​ ខ្ញុំ​យក​លាក់។​ វិធី​លាក់​របស់​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​លាក់​នៅ​ការដ្ឋាន​ទំនប់​ ហើយ​ម៉្ងៃ​បី​ពេល​បាយ​ ល្ងាច​ឡើង​ស្ក​ត្នោត បំប៉ន។​ ដល់​ពេលរាជរដ្ឋាភិបាល​វ៉ៃ​បុក​ ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​នៅក្នុង​នោះ​ គេ​អត់​ធ្វើ​អី​ខ្ញុំ​ផង។​ ខ្ញុំ​ទៅ​នៅ​បី​ថ្ងៃនៅ​ក្នុង​នោះ​ នៅ​ក្នុង​កម្លាំង។​ គេ​អត់​ធ្វើ​អី​ទេ។​ ដល់​ខ្ញុំ​ថា​ ក្មួយៗ​ទាំង​អស់​ទៅ​ស្រុក​ នៅ​ខាង​ព្រៃវែង​ នៅ​ខាង​អី​ ទៅ​ស្រុក​ខ្ញុំ​ចេញ​ប្រ៉ុច។​ អា​ហ្នឹង​សង្គ្រោះ​មាន​ ប៉ុន្តែ​រី​ឯ​ការប្រហារពិឃាត​ ខ្ញុំ​អត់​យល់​ទេ។​ សង្គ្រោះ​ច្រើន​ណាស់​ បើ​គេ​ចាប់​បញ្ជូន​មក​ ខាង​ភូមិភាគ​គេ​យក​បញ្ជូន​មក​គេ​ឲ្យ​កម្ទេច​ គេ​សួរ​ទៀត​ កែ ពក​ ទៅ​ណា​កម្លាំង​ កម្ទេច​ តែ​នៅ​ការដ្ឋាន​ឯ​ណោះ។​ រួច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ​អញ្ចឹង​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​ថា​ម៉េច​ទៅ​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ថា​ម៉េច?​ បើ​ខំ​លាក់​ប៉ុណ្ណឹង​ហើយ​ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ​ទៀត។​ អញ្ចឹង​ដែល​អត់​ខ្លាច​ទេ។​ អត់​ខ្លាច​ទេ ប៉ុន្តែ​គ្រាន់​តែ​ថា​អត់​ចាំ​ឈ្មោះ​ទេ​ក្មួយ​ប្រុស វា​ច្រើន​ណាស់។

ស៖ មាន​ជំនឿ​ប៉ុណ្ណា​ទៅ​នៅ​កំពង់ចាម​ ថា​មាន​មនុស្សប្រមាណ​ ១៥​ម៉ឺន​នាក់​ស្លាប់​ ហើយ​មាន​នៅ​វត្ត​ អូ​ ត្រកួន នៅ​ កង មាស​ នោះ​ថា​មាន​មនុស្ស​ជាង​ ៣​ម៉ឺន​ ២​ពាន់​ ប៉ុន្មាន​រយ​នាក់នោះ​ស្លាប់?

ឆ៖​ នៅ​ឯ​ណា​ អូ ត្រកូន?

ស៖ បាទ​ វត្ត​ អូ ត្រកូន នៅ​ កង មាស​ ហើយ​អញ្ចឹង​ទៅ​នៅ​សម័យ​នោះ​ នៅ​ក្នុង​តុលាការ​ខ្មែរ​ក្រហម​នោះ​ថា​ លោក​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ វត្ត​ អូ ត្រកូន​ នៅ​ កង មាស​ ហ្នឹង​ មើល​ទៅ​រឿង​ហ្នឹង​វា​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​នៅ​សម័យ​នោះ?

ឆ៖​ ទេ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ដឹង​ផង មិន​ដឹង​ អូ ត្រកូន​នៅ​ត្រង់​ណា​ផង​ រួចមិន​ដឹង​ជា​ពីណា​ទៅ​សម្លាប់​អី​នៅ​ទី​ហ្នឹង​ផង។​ អើ​ក្រែង​គេ​ពី​មុន ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ​។​ ដូច​ខ្ញុំ​ជម្រាប​ក្មួយ​អញ្ចឹង​ ខ្ញុំ​អត់​ដឹង​ទេ។​ ខ្ញុំ ៧៧​ ដូច្នេះ​ពី​មុន​ ៧៧​ ហ្នឹង​អត់​ដឹង​ទេ។​ បាទ​ ក៏​ប៉ុន្តែ​បើ​សម័យ​ ៧៧​ ហ្នឹង​មិន​ដឹង​អ្នក​ណា​មក​ទៅ​វ៉ៃ​អី អូតាកៀន​តា​កួនណា​អត់​មាន​ទេ។​ អត់​មាន​ទេ។​ រួច​បើ​មួយ​ផ្នែក​ទៀត​ ខ្ញុំ​និយាយពីដោយ​សុទ្ធចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ ព្រោះ​ កែ ពក​ ប្រធាន។​ ពី​ការ​បោស​សម្អាត​អី​ គេ​ថា​ម៉េច​ ស្អី​ប្រជាជន​ ១៧​ មេសា​អីៗ​ ដោះស្រាយ​យ៉ាង​ណា​ ខ្ញុំ​ថា​មើល​ដោះស្រាយ​យ៉ាង​ម៉េច? គេ​ធ្វើ​អី​យើង?​ ខ្ញុំ​មាន​តែ​និយាយ​អញ្ចឹង។​ គេ​ធ្វើ​អី​យើង?​ គេប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​អី?​ អំពើ​អី?​ ក្បត់​រឿង​អី?​ ខ្ញុំ​មាន​តែ​និយាយ​អញ្ចឹង​ បាទ។​ រួច​គាត់​ថា​ទៀត​ ណែ​បើ​មិន​ធ្វើ​ ឲ្យ​កង​ទ័ព​ភូមិភាគ​ធ្វើ។​ បើ​ឲ្យ​កង​ទ័ពភូមិ​ភាគ​ធ្វើ​ ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។​ ណែ​អា​នេះ​ ខ្ញុំ​និយាយ​សាមញ្ញ​អញ្ចឹង​ណា។​ ពាក្យ​ខ្ញុំ​ វា​អញ្ចឹង​ណា។​ ខ្ញុំ​ថា​បើ​មិន​ធ្វើ​ទេ​ ខ្ញុំនៅ​ខ្ញុំ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​មិន​បាន​ ខ្ញុំ​នៅ​ធ្វើ​អី​ មាន​តែ​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​ចុះ។​ នែ៎​ ត្រង់​ហ្នឹង​ ចំណុច​ហ្នឹងណែ​ ដែល​ខ្ញុំ​អត់​ចេះ​ខ្លាច​ទេ។​ រួច​បើ​ប៉ុណ្ណឹងៗ​ហើយ​ តុលាការ​យក​ទៅ​កាត់​ កាត់​ធ្វើ​អី​ធ្វើ​ទៅ។​ បាទ​រួចដូច​ខ្ញុំ​ជម្រាប​ប្រសាសន៍​ក្មួយ​អញ្ចឹង​ ដែល​ថា​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ភ័យ​នឹង​តុលាការ​ទៅ​អនាគត​ទៅ​ទៀត​នោះ​ពេល​ខ្ញុំ​ស្លាប់​នោះ​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ភ័យនឹង​យមបាល​ អត់​ភ័យ​ទេ។​ បុណ្យឥឡូវ​ខ្ញុំ​ធ្វើ សីល​ខ្ញុំកាន់​ ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​អត់​មាន​កាប់​សម្លាប់។​ ខ្ញុំមិនខ្លាច​យមបាល អត់​ខ្លាច​ទេ។​ អត់​ទេ​ បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ខ្លាច​ ទៅ​អនាគត​ទៀត​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ខ្លាច​ ពេល​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ​នោះ​ក៏​ខ្ញុំ​អត់​ខ្លាច​ដែរ​ អត់​ទេ​ ឯណាយមបាលនោះ​ខ្ញុំ​ទៅ​ខ្លាច​អី។​ នឹង​ជម្រាប​ក្មួយ​ធម្មតាៗ​អញ្ចឹង​ណា​ក្មួយ​ណា។​ អា​ហ្នឹង​វា​ជាក់​ស្តែង​អញ្ចឹង​ណា៕

XS
SM
MD
LG