ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​រងគ្រោះ​ដោយ​ការ​ឈូសឆាយ​ដីចម្ការ​និងដីព្រៃ


បុរស​ម្ចាស់​ផ្ទះ​កំពុង​ប្រមូល​សម្ភារៈ​​របស់​គាត់​ទុក។​

ក្រុម​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​លើក​ឡើង​ថា​ ​ពួកគេ​កំពុង​រងគ្រោះ​ដោយ​ការឈូស​ឆាយ​ដី​ចម្ការ​និង​ដីព្រៃ​សហគមន៍​របស់​ពួកគេ​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​ទទួល​បាន​សម្បទាន​សេដ្ឋកិច្ច​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល​ ​ប៉ុន្តែ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​អះអាង​ថា​ ​ខ្លួន​កំពុងតែ​ព្យាយាម​ទប់ស្កាត់​បញ្ហា​នេះ​ហើយ។

លោក​ ពេជ្រ សំណាង ​រាយ​ការណ៍​ពិស្តារ​អំពី​រឿង​នេះ​ពី​ខេត្ត​រតនៈ​គីរី​ជូន​ដូច​ត​ទៅ៖

មាន​សម្បុរ​ខ្មៅ​ស្រអែម​និង​សក់​រួញ​ ​លោក ផែង ​ក្រុង ​ជនជាតិ​ប្រូវ​ វ័យ​៣៧​ឆ្នាំ​ កំពុង​អង្គុយ​អារ​ឈើ​នៅ​អែប​ផ្ទះ​ឈើ​របស់​លោក​ក្នុង​ភូមិ​តាងាច​នៃ​ស្រុក​តាវែង​ចម្ងាយ​ជាង​៥០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទីរួម​ខេត្ត​រតនៈគីរី។

លោក​ ផែង ​ក្រុង ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​បច្ចុប្បន្ន​លោក​និង​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ទាំង​៣៦​គ្រួសារ​ក្នុង​ភូមិ​លែង​ចង់​ដាំដុះ​ផល​ដំណាំ​អ្វី​ទៀត​ហើយ​ ​ដោយសារតែ​មាន​ការ​គំរាម​ឈូស​ឆាយ​ដី​ស្រែ​ចម្ការ​របស់​ពួកគេ​ពី​សំណាក់​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​ដែល​ទទួល​បាន​ដី​សម្បទាន​សេដ្ឋកិច្ច​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល។

“ខ្ញុំ​ជា​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​លែង​កសាង​ ​អានេះ​ ដី​នេះ​លែង​កាប់​លែង​ត្រួស​ត្រាយ​ ​ព្រោះ​អី​អារម្មណ៍​យើង​មិន​ អាច​រស់​នៅ​ទី​នេះ​បាន។ ​យើង​ធ្វើ​នាំ​តែ​ខាត​ពេល​ដដែលៗ​ហ្នឹង។​ អាដំណាំ​ដាំដុះ​អីហ្នឹង​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ក្នុង​ភូមិ​ថា​ ​គេ​លែង​រវី​រវល់។​ គេ​មិន​ធ្វើ​អី​ទៀត​ទេ”។

បញ្ហា​ដែល​លោក ​ផែង ​ក្រុង​កំពុង​ប្រឈរ​មុខ​នេះ​មិន​បាន​កម្រិត​នៅ​ត្រឹម​តែ​ភូមិ​របស់​លោក​ប៉ុណ្ណោះទេ​ ​តែ​វា​ក៏​កើត​មាន​ផង​ដែរ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ជាច្រើន​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​នេះ។

លោក ​រមាំង ទីង ​តំណាង​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ចារាយ​ចំនួន​៤១​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​លោម​ ក្នុង​ស្រុក​អណ្តូងមាស​ដែល​មាន​ព្រំ​ប្រទល់​ជាប់​នឹង​ស្រុក​តាវែង​នេះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​អ្នក​ភូមិ​របស់​លោក​ក៏​កំពុង​ជួបប្រទះ​នូវ​ការ​លំបាក​ដោយសារ​តែ​ការ​ឈូស​ឆាយ​របស់​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​មក​លើ​ដី​ស្រែ​ចម្ការ​របស់​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​របស់​លោក​ផង​ដែរ។

“ក្រុមហ៊ុន​គេ​ចុះ​មក​ដល់ ​គេ​សុំ​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍន៍​កៅស៊ូ ​អញ្ចឹង។ ​ដល់​ពេល​អញ្ចឹង​ទៅ​ ​គេ​មក​ឈូស​ឆាយ។ ​ដល់​ពេល​ឈូស​ឆាយ​ទៅ​ចំ​ដី​សហគមន៍​យើង​ដែល​បង្ក​បង្កើន​ផល។ ​ ដល់​ពេល​អញ្ចឹង​ទៅ​ ​សហគមន៍​យើង​តវ៉ា​ទៅ​ថា​ ​ដី​ហ្នឹង​ជា​ដី​ដែល​សហគមន៍​ធ្លាប់​បង្ក​បង្កើន​ផល។​ ដល់​អញ្ចឹង​គេ​ថា​ អត់​ទេ​ ​ ដី​ហ្នឹង​រដ្ឋ​សម្បទាន​ឱ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ជា​ដី​របស់​ក្រុមហ៊ុន​ហើយ”។

ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​មាន​ចំនួន​ជិត​១៥​ម៉ឺន​នាក់។ ​ភាគច្រើន​នៃ​ប្រជាជន​ទាំងនេះ​គឺ​ជាជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ រួមមាន​ជនជាតិ​ព្នង​ ចារាយ​ កាចក ​ប្រូវ ​តាវែត​ គ្រឹង​ លន់​និង​ទំពួន​ជាដើម។

ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ទាំងនេះ​មាន​ជំនឿ​ទៅ​លើ​អារុក្ខ​អារក្ស​អ្នកតា​ព្រៃភ្នំ​ ហើយ​រស់​នៅ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅលើ​ធនធាន​ធម្មជាតិ​ ជាពិសេស​គឺ​ផល​និង​អនុផល​ព្រៃឈើ​តែម្តង។

អ្នក​ស្រី ​ដាំ ចន្ធី ​នាយិកា​សមាគមន៍​ខ្មែរ​លើ​ ឬ​Highlander's ​Association​ ដែល​ធ្វើ​ការងារ​អប់រំ​អំពី​សិទ្ធិ​ដី ធ្លី​ដល់​សហគមន៍​ជនជាតិ​ភាគតិច​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​ ការ​ឈូស​ឆាយ​របស់​ សម្បទានិក ​ឬ​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​ដែល​ទទួល​បាន​ដី​សម្បទាន​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល​នេះ​ ក៏​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ ព្រៃ​បម្រុង​ទុក​សម្រាប់​ការ​រក​ទទួល​ទាន​ជា​លក្ខណៈ​ប្រពៃណី​របស់​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ទាំង​នេះ​និង​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ចម្ការ​វិល​ជុំ​របស់​ពួកគេ​ផង​ដែរ។

“ការ​ធ្វើ​ចម្ការ​វិល​ជុំ​ វា​ត្រូវ​នៅ​សល់​ដី​ខ្លះ​សម្រាប់​គាត់​វិល​ចុះ​វិល​ឡើង។​ ដល់​ពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​ទៅ​ អញ្ចឹង​ទៅ ​អត់​មាន​ការ​ឯកភាព​អត់​អី​ហ្នឹង​ ​គាត់​កំពុង​ប្រឈម​មុខខ្លាំង​ហើយ​រាល់​ថ្ងៃ​នេះ”។

យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​មាន​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​ចំនួន​១៤​ដែរ​ ដែល​បាន​ដាក់​ពាក្យ​ស្នើសុំ​ដី​សម្បទាន​សេដ្ឋកិច្ច​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍដំណាំ​កសិឧស្សាហ​កម្ម​ ជាពិសេស​គឺ​ដំណាំ​កៅស៊ូ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ​ ​នេះ​បើ​យោង​តាម​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត។​ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​នេះ​ ​មាន​ក្រុមហ៊ុន​តែ​មួយគត់​ គឺ​ក្រុមហ៊ុន ​Heng ​Brothers ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ជា​សម្បទានិក​ស្រប​ច្បាប់​ ដោយសារ​ក្រុមហ៊ុន​ នេះ​បាន​បំពេញ​គ្រប់​លក្ខខណ្ឌ​នៃ​ដំណើរការ​ស្នើសុំ​ដី​សម្បទាន​សេដ្ឋ​កិច្ច នេះ​បើ​ផ្អែក​តាម​ការ​បញ្ជាក់​របស់​អភិបាល​ខេត្ត​រតនៈគីរី​ លោក ​ប៉ាវ ហមផាន។

ប៉ុន្តែ​ក្រុម​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​លើក​ឡើង​ថា​ ​ក្រុមហ៊ុន​ភាគ​ច្រើន​ដែល​បាន​ទទួល​ដី​សម្បទានសេដ្ឋ​កិច្ច​នេះ​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ដូច​ដែល​ពួកគេ​បាន​អះអាង​នោះ​ទេ​ ​ តែ​ផ្ទុយ​ទៅវិញ​គឺ​គ្រាន់តែយក​លេស​ "អភិវឌ្ឍន៍"​នេះ​ដើម្បី​បាន​ឱកាស​កាប់​ឈើ​ប្រណិត​ដែល​មាន​តម្ល​ៃយក​ទៅ​លក់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

“ដាំ​កៅស៊ូ ​ឃើញ​ដាំ​ ​ប៉ុន្តែ​អត់ថែ។​ គេ​ចូល​ព្រៃ​ឈើ ​កាប់​ឈើ​យក​ទៅ​ហ្នឹង​ ​ប្រើ​សុទ្ធ​តែ​អាអ៊ិច។​ គេ​យក​ ឈើ​ធ្នង់​ ​អាត្រង់ៗ​ តាំង​ពី​២​តឹក​ឡើង​ទៅ​យក​ទាំងអស់”។

ក្នុង​ចំណោម​ព្រៃឈើ​ប្រមាណ​ជា​៨០​ភាគរយ​ ដែល​គ្រប់​ដណ្តប់​លើ​ផ្ទៃដី​ជាង​១​ម៉ឺន​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ក្រឡារបស់​ខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​មាន​ព្រៃឈើ​រាប់​ម៉ឺន​ហិកតា​ដែរ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​កាប់បំផ្លាញ​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​ ​នេះ​បើ​យោង​តាម​ការ​ប៉ាន់​ប្រមាណ​របស់​មន្រ្តី​អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋា​ភិបាល​ក្នុងខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ។

ផ្អែក​តាម​ក្រសួង​កសិកម្ម​ រុក្ខា​ប្រមាញ់​និង​នេសាទ​ បច្ចុប្បន្ន​មាន​ក្រុមហ៊ុន​ចំនួន​៨៥​ដែល​បាន​ទទួលសម្បទាន​ដី​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​លើ​ផ្ទៃដី​សរុប​ជាង​៩៥​ម៉ឺន​ហិកតា​សម្រាប់​អភិវឌ្ឍន៍​ដំណាំ​កសិឧស្សាហ​កម្ម​ នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ចំនួន​១៦​ទូទាំង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ រួមមាន​ត្រួសៗ​ ខេត្ត​ក្រចេះ​ ព្រះវិហារ​ កំពង់ធំ ​កំពង់ស្ពឺ ​ពោធិសាត់ ​ស្ទឹងត្រែង​ និង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ​ជា​ដើម។

របាយ​ការណ៍​ស្តីពី​សម្បទាន​ដី​សេដ្ឋកិច្ច​ឆ្នាំ​២០០៧​របស់​ការិយា​ល័យ​នៃ​ឧត្តម​ស្នង​ការ​សហ​ប្រជាជាតិ​ទទួល​បន្ទុក​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​កម្ពុជា​ បាន​បញ្ជាក់​ថា​ ​សម្បទាន​ដី​សេដ្ឋ​កិច្ច​ទាំង​នេះ​ដែល​រួម​បញ្ចូលទាំង​ដី​សម្បទាន​សេដ្ឋ​កិច្ច​ចំនួន​ជាង​៥​ម៉ឺន​ហិកតា​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​រតនៈគីរី​នេះ​ផង​ដែរ​ បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ះពាល់យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដល់​សហគមន៍​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ទាំង​នោះ​ ជាពិសេស​គឺ​ខេត្ត​មណ្ឌល​គីរីនិង​ខេត្ត​រតនៈ​គីរី​នេះ​តែ​ម្តង​ ដែល​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​រស់នៅ​ច្រើន​ជាងគេ។

លោក ​ប៉ាវ ​ហមផាន​ អភិបាល​ខេត្ត​រតនៈគីរី​ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ក្នុង​សន្និសីទ​កាសែត​មួយ​កាល​ ពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ថា​ ​ អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ព្រមទាំង​រដ្ឋា​ភិបាល​បាន​ព្យាយាម​ទប់ស្កាត់​ការ​ឈូស​ឆាយ​ដី​ដែល​ ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ដី​ស្រែ​ចម្ការ​ ​និង​ព្រៃ​សហគមន៍​របស់​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ ​ហើយ​តាម​រយៈ​ការ​កាត់​ចេញ​នូវ​ដី​ព្រៃ​ណា​ដែល​ជា​ការ​កាន់កាប់​ស្របច្បាប់​របស់​សហគមន៍​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ចេញ​ពី​ដី​សម្បទាន​ជាដើម។

“ជួន​កាល​គេ​ស្នើ​មក​១​ម៉ឺន​ហិកតា​អញ្ចឹង។​ ​ប៉ុន្តែ​ចុង​ក្រោយ​ទៅ​កាត់​នៅ​សល់​ ​ក្រុមហ៊ុន​ខ្លះ​នៅសល់​ត្រឹម​៤​ពាន់។​ ​ក្រុមហ៊ុន​ខ្លះ​នៅសល់​ត្រឹម​៦​ពាន់។​ អញ្ចឹង​ត្រង់​ហ្នឹង​ដែល​ថា​ ការ​គិតគូរ​របស់​រាជ​រដ្ឋា​ភិបាល​នៅ​ ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​និរន្តរ​ភាព​ព្រៃ​ឈើ។​ កន្លែង​ណា​ល្អ​គឺ​យើង​មិន​ឱ្យ​សិទ្ធិ​ទៅ​ក្រុមហ៊ុន​ប៉ះពាល់​ទេ។​ អាហ្នឹង​ត្រូវ​កាត់​ចេញ​ពី​រង្វង់​ផ្តល់​ឱ្យ​ ​ហើយ​ឱ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ហ្នឹង​ថែ​រក្សា​ឱ្យ​ទៀត”។

នៅ​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​នៃ​ការ​វិនិយោគ​ដោយ​ការ​ផ្តល់​ដី​សម្បទាន​សេដ្ឋ​កិច្ច​ដល់​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​នេះសម្បទានិក​អាច​កាប់​ឈើ​បាន​ដើម្បី​រានដី​សម្រាប់​ការ​ដាំដុះ​ដំណាំ​កសិ​ឧស្សាហ​កម្ម​របស់​ខ្លួន​ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ត្រូវ​បង់​សួយសារ​ ឬ​ពន្ធ​ជូន​រដ្ឋ​ចំពោះ​ការ​កាប់​ឈើ​ប្រណិត​ដែល​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​ទាំង​នោះ។

លោក​ ប៉ាវ ហមផាន​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​ការ​បាត់បង់​ព្រៃឈើ​ ដែល​រួមទាំង​ព្រៃ​សហគមន៍​ជនជាតិដើម​ភាគតិច​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំ​នេះ​ គឺ​មិន​មែន​កើត​ឡើង​តែ​ពី​ការ​ឈូស​ឆាយ​របស់ក្រុមហ៊ុន​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​ដំណាំ​កសិ​ឧស្សាហ​កម្ម​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ​ប៉ុន្តែ​ការ​បាត់​បង់​នេះ​ក៏​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការកាប់​រាន​ដី​ព្រៃ​ដើម្បី​ពង្រីក​ចម្ការ​ដោយ​ប្រជា​កសិករ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់​ផង​ដែរ​ ​ដោយសារ​តែ​តម្រូវ​ការ​ដី​ដាំដុះ​កាន់​តែ​កើន​ឡើង​ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​កំណើនសមាជិក​ក្នុង​គ្រួសារ​នីមួយៗ​នោះ។

“ព្រៃ​មាន​សត្រូវ​ច្រើន​ រួមទាំង​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​យើង​ហ្នឹង។​ មុខ​ព្រួញ​របស់​គាត់​គឺ​ប្រុង​តែ​ពង្រីក​ចម្ការ​ហ្នឹង​ ហើយ។​ ហើយ​តែ​ពង្រីក​គឺ​ប៉ះពាល់​ដល់​ព្រៃ​ហើយ។​ អញ្ចឹង​ហើយ​បាន​ថា​ ​យើង​ត្រូវតែ​ប្រឹង​ប្រែង​ខិតខំ​ ទប់​ស្កាត់​ ទី១​គឹ​ចង់​ឱ្យ​គាត់​ប្រែប្រួល​ក្នុង​ការ​បង្កបង្កើន​ផល​ហ្នឹង​ឯង​ គឺ​ថា​ ​ធ្វើ​ស្រែ​ក៏​ស្រែ​ទៅ។​ ប៉ុន្តែ​មក​ធ្វើ​ជា​ស្រូវ​ស្រែ​យើង​វិញ ​ ​វា​មិន​ព្រួយ​នឹង​កាប់​ព្រៃ​រាល់​ឆ្នាំ​ផង​ ​ ហើយ​វា​ថិត​ថេរ​បាន”។

តែ​ទោះជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ ​ លោក ​ប៉ែន ប៊ុណ្ណារ៍ ​អ្នក​សម្រប​សម្រួល​សមាគមន៍​អាដហុក​ប្រចាំ​ខេត្ត​រតនៈគីរី ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​ការ​ដែល​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ខ្លះ​បាន​កាប់​ឆ្ការ​ព្រៃ​រាន​យក​ដី​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​នេះ​ ពីព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​បាត់បង់​ដី​ចម្ការ​វិលជុំ​របស់​ពួកគេ​ ដោយ​សារតែ​ការ​ឈូស​ឆាយ​របស់​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​ដែល​ទទួល​បាន​សម្បទាន​ដី​សេដ្ឋ​កិច្ច​ពី​រដ្ឋា​ភិបាល។

ដូច្នេះ​ លោក ​ប៉ែន ​ប៊ុណ្ណារ៍ ​បាន​សង្កត់​បញ្ជាក់​ថា ​ ​រដ្ឋា​ភិបាល​គួរតែ​ចាប់​ផ្តើម​អនុវត្ត​ច្បាប់​ឱ្យ​បាន​តឹងរឹង​ ដើម្បី​រក្សា​ និង​ការពារ​ដី​ព្រៃ​របស់​អ្នកភូមិ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ទាំង​នេះ​ ហើយ​ដើម្បី​ធានា​ថា​ ព្រៃឈើ​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​អាច​នៅ​គង់វង្ស​ស្ថិតស្ថេរ​យូរ​អង្វែង​សម្រាប់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ជំនាន់​ក្រោយ​ទៀត។

ពី​ខេត្ត​រតនៈគីរី​ ខ្ញុំ ​ពេជ្រ​ សំណាង​ VOA​សម្លេង​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក៕

XS
SM
MD
LG