ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ហង់ ចន្ថា អ្នករត់ម៉ូតូឌុបស្រ្តីដំបូងនៅភ្នំពេញបំបែករបាំងយេនឌ័រ


នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ប្រកប​របរ​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​ជា​បុរស ​អ្នកស្រី ​ហង់ ចន្ថា ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ថា​ គាត់​គឺ​ជា​ស្ដ្រី​ខ្មែរ​ម្នាក់​ដែល​មាន​ភាព​ក្លាហាន​ និង​មាន​សមត្ថភាព​បំពេញ​ការងារ​ដែល​បុរស​កំពុង​មាន​ប្រៀប​នោះ។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​គេ​មិន​ពិបាក​នឹង​រំពៃ​រក​អ្នកស្រី​ឡើយ។ ​គាត់​តែងតែ​សំចត​នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​បុរស​រត់ម៉ូតូ​ ឌុប ​ដទៃ​ទៀត ​នៅ​ក្បែរ​ជ្រុង​ផ្លូវ​មួយ​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្សារ​ដេប៉ូ ​ខណ្ឌ​ទួលគោក ​រាជធានី​ភ្នំពេញ។

អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​ឆ្នាំ​នេះ ​អាយុ​៥៨​ឆ្នាំ​ហើយ។ ​សក់​ស្កូវ​ស្ទើរ​តែ​ពេញ​ក្បាល​ ប៉ុន្ដែ​គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ទាន់​ហត់នឿយ​នឹង​មុខ​របរ​ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប​ ដែល​គាត់​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ចាប់​តាំង​ពី​១៧​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​

ហើយ​នោះ​ទេ ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​វា​គឺ​ជា​មុខរបរ​ដែល​អ្នកស្រី​ពេញ​ចិត្ត​ជា​ទីបំផុត។

«នេះ​ជា​មុខរបរ​ដែល​យើង​ពេញ​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​គិត​ថា​មុខរបរ​អ្វី​ក៏​ដោយ​កុំ​ឱ្យ​តែ​យើង​ទៅ​លួច​ឆក់​ប្លន់​គេ​រក​អី​ក៏​ជា​មុខរបរ​ក៏​ជា​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​របស់​យើង ​នេះ​រក​ស៊ី​ដោយ​កម្លាំង​ញើស​ឈាម​របស់​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ឥត​កេងប្រវ័ញ្ច​គេ​ ខ្ញុំ​គិត​ថា​បុរស​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​នឹង​បាន​ដែរ»។

អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​មាន​មាឌ​ធំ​ក្រអាញ។ ​គាត់​ច្រើន​តែ​ពាក់​អាវ​រលុង​ស៊ុល​ឃុល ​និង​ស្លៀក​ខោ​ជើងវែង ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ចេញ​ប្រកប​មុខរបរ​នេះ។ ​ប្ដី​របស់​គាត់​ក៏​ជា​អ្នក​រត់​រ៉ឺម៉ក​ម៉ូតូ ​ឬ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា ​«ទុកទុក»។

ជា​ម្ដាយ​នៃ​កូន​ប្រាំ​នាក់ ​អ្នកស្រី​បាន​ពុះពារ​ក្នុង​ខ្សែ​ជីវិត​យ៉ាង​តោកយ៉ាក​ជាមួយ​ប្ដី​កំសត់​របស់​គាត់។​ គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​លក់ត្រី ​លក់មាន់ ​និង​បន្លែ​គ្រប់មុខ ​ក៏ប៉ុន្ដែ​មុខ​របរ​ទាំង​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​កាក់កប​ទេ។

ដូច្នេះ​អ្នកស្រី​បាន​បង្ខំ​ចិត្ត​បោះបង់​ចោល​មុខ​របរ​ទាំង​នោះ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៥។ ​បន្ទាប់​មក​អ្នកស្រី​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ប្រកប​របរ​ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​វិញ។ ​នៅ​ពេល​នោះ​អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​មាន​តែ​ម៉ូតូ​កូរ៉េ​ធុន​ ១០០ ​សេ​សេ ​កញ្ចាស់​មួយ ​ហើយ​អ្នកស្រី​ត្រូវ​ចែក​វេន​គ្នា​រត់​ម៉ូតូឌុប ​ជាមួយ​ប្ដី​របស់​គាត់ ​ដែល​មាន​អាយុ​បង​គាត់​ចំនួន​បួន​ឆ្នាំ ​ពោល​គឺ​ប្តី​របស់​គាត់​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​ចាប់​ពី​ម៉ោង​៩​ព្រឹក​ រហូត​ដល់​ម៉ោង​១០​យប់​ហើយ​អ្នកស្រី​ត្រូវ​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​បន្ដ​ពី​ម៉ោង​១០​យប់​ដល់​ម៉ោង​៩​ព្រឹក​។ ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​បែប​នេះ​ដោយសារ​តែ​អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​មាន​ភាព​ធន់ទ្រាំ​នឹង​ភាព​អត់​ងងុយ​ជាង​ប្ដី​របស់​គាត់។

«ខ្វះខាត​ក្នុង​ជីវភាព​ក្រុម​គ្រួសារ​រក​មិន​សូវ​បាន​យើង​ជួយ​រក​គ្នា​ទៅ។ ​ម៉ូតូ​មួយ​ពីរ​នាក់​ខ្ញុំ​រត់​យប់​គាត់​រត់​ថ្ងៃ​ពីព្រោះ​ប្រុសៗ​ គាត់​អត់​ចេះ​អត់​ងងុយ​ស្រីៗ​ អាច​ទ្រាំ​បាន​នឹង​ងងុយ​ចេះ​តែ​រត់​យប់​ទៅ»។

ទោះ​បី​ជា​ការ​រត់​ម៉ូតូ​នៅ​ពេល​យប់​ប្រឈម​មុខ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ច្រើន​ជាង​ពេល​ថ្ងៃ​ក៏​ដោយ​ក៏​អ្នកស្រី​នៅ​តែ​មិន​រួញរា​ដែរ។ ​ហើយ​ក្នុង​១ថ្ងៃ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ប្តី​ប្រពន្ធ​របស់​អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​អាច​រក​ប្រាក់​បាន​ជា​មធ្យម​៥​ម៉ឺន​រៀល​ បន្ទាប់​ពី​ទូទាត់​ថ្លៃ​ចាក់​សាំង​ហើយ​គឺ​ស្មើ​នឹង​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​១២,៥ ​ដុល្លារ​អាមេរិក។

លុះ​ដល់​រយៈពេល​ជិត​មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ​គាត់​បាន​សន្សំ​លុយ​អាច​ទិញ​ម៉ូតូ​រ៉ឺម៉ក​មួយ​ ដែល​មាន​តម្លៃ​ជាង​១.០០០​ដុល្លារ។ ​ជាទូទៅ​អ្នកស្រី​តែងតែ​រក​ប្រាក់​បាន​ច្រើន​ជាង​ប្តី​របស់​គាត់​ដោយសារ​តែ​គាត់​មាន​ភាព​រហ័ស​រហួន​ ដូច​ជា​បុរស​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​ដទៃ​ទៀត​ដែរ។

«ឥឡូវ​លើក​ដៃ​ហៅ​គេ​ដូច​គេ​ដូច​ឯង​អញ្ចឹង​ អត់​អៀនខ្មាស់​អី​ទេ​ ប្រឹង​ថា​បាន​ឌុប​បាន​លុយ​ចិញ្ចឹម​កូន​បើ​យើង​មិន​រក​គឺ​អត់​ជីវភាព​ក្សត់​ខ្សោយ»។

អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​គឺ​ជា​អ្នក​មាន​កំណើត​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។ ​ថ្វី​បើ​សព្វ​ថ្ងៃ​គាត់​អាច​រក​ចំណូល​កើន​ឡើង​ប្រសើរ​ជាង​មុន ​ក៏ប៉ុន្ដែ​ជា​អកុសល​ពុំ​មាន​កូន​របស់​គាត់​ណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំង​ប្រាំ​បាន​បន្ដ​ការសិក្សា​ដល់​ថ្នាក់​ឧត្តម​សិក្សា​ទេ។ ​នេះ​ទំនង​ជា​អាច​ជា​កត្តា​ដែល​បណ្ដាល​មក​ពី​អ្នកស្រី​ និង​ស្វាមី​របស់​អ្នកស្រី​ ដែល​បាន​ស្រូប​ជញ្ជក់​បាន​ចំណេះ​ដឹង​តិចតួច​ផង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្វះការ​ជំរុញ​ដល់​កូនៗ ​ហើយ​ក៏​អាច​បណ្ដាល​ពី​កត្តា​ជីវភាព ​និង​កូន​ៗ​របស់​គាត់​ផងដែរ។

ជា​អ្នក​រត់ម៉ូតូ​ឌុបស្រី ​អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា​ ជួប​បទ​ពិសោធន៍​ដូច​បុរស​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុប ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ដែរ​ គឺ​អ្នកស្រី​ត្រូវ​ចោរ​ប្លន់​អស់​ម៉ូតូ​មួយ​កាល​ពី​ដប់​ឆ្នាំ​មុន។ ​ហើយ​អ្នកស្រី​ក៏​បាន​ជួប​ប្រទះ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ចរាចរណ៍​ជា​ច្រើន​លើក​ផង​ដែរ។

រស់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ក្នុង​ផ្ទះ​ល្វែង​ជាន់​ទី​មួយ ​ដែល​មាន​ទំហំ​បួន​ម៉ែត្រ ​បួនជ្រុង​ អ្នកស្រី ​ចន្ថា ​ត្រូវ​ចែក​រំលែក​ ជាមួយ​សមាជិក​គ្រួសារ​សរុប​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​អ្នកស្រី ​ច្រើន​តែ​រង់ចាំ​ដឹក​ម៉ូយ​ដែល​ចេញចូល​ក្នុង​តំបន់​ជុំវិញ​កន្លែង​រស់នៅ​របស់​អ្នកស្រី។

ទោះ​បី​ជា​ស្ថិត​ក្នុង​វ័យ​ជិត​៦០​ឆ្នាំ ​ក៏ដោយ ​អ្នកស្រី ​ចន្ថា​ នៅ​តែ​បង្ហាញ​ភាព​រហ័សរហួន​របស់​គាត់​មិន​ចាញ់​បុរស​វ័យ​ក្មេងៗ​នោះ​ទេ។ ​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត​អ្នកស្រី​ទទួល​បាន​ការ​រាប់អាន​ និង​ការ​និយម​ជិះ​ពី​ភ្ញៀវ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ផង។

ថ្វី​បើ​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់ ​ប៉ុន្ដែ​អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​នៅ​មិន​ចង់​ផ្លាស់​ប្ដូរ​មុខ​របរ​សព្វថ្ងៃ​របស់​គាត់​នៅ​ឡើយ​ទេ ​ពីព្រោះ​គាត់​គិត​ថា ​នេះ​ជា​មុខរបរ​ដែល​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​ដើម​ទុន​តិច​ ហើយ​មិន​ភ័យខ្លាច​ខាត​ដើម​ទៀត​ផង។

«អត់​ចង់​ដូរ​ទេ​ បើ​រត់​លែង​រួច​គឺ​ឈប់​តែ​ម្តង​អត់​ចង់​ដូរ​ទៅ​លក់​ដូរ​អី​ទៀត​អត់​ចង់​ពីព្រោះ​ម៉ូតូ​បើ​កាល​ណា​យើង​រត់ឌុប​បើ​មាន​ភ្ញៀវ​ជិះ​យើង​ឆាប់​បាន​លុយ​ជាង​បើ​ទៅ​លក់​បន្លែ​លក់​ចាប់ហួយ​អី​ទាល់​តែ​មាន​ដើម​រាប់​សិប​ម៉ឺន​ ហើយ​បង្វិល​បន្តិច​បន្តួចៗ​ បើ​ថា​លក់​បាន​ឱ្យ​អស់​បាន​លុយ​ភ្លាម​ៗ​ គឺ​គ្មាន​មាន​ទេ ​អត់​ដូច​ម៉ូតូ​ទេ ​ម៉ូតូ​ចាក់​សាំង​១​ លីត្រ​ ឬ​ ២​លីត្រ​ រត់​បាន​៣​ទៅ​៤​ម៉ឺន​អញ្ចឹង។​ខ្ញុំ​គិត​ថា​មុខ​របរ​នេះ​ឱ្យ​តែ​មាន​កម្លាំង​ទប់​ដៃ​ចង្កូត​ដឹក​គេ​រួច»។

អ្នកស្រី​ចន្ថា ​បាន​ផ្ដល់​ដំបូន្មាន​ដល់​ស្ដ្រី​ដទៃ​ទៀត​ថា ​មិន​គួរ​តែ​កុំពឹង​ផ្អែក​ លើ​ប្តី​តែ​ម្នាក់​សម្រាប់​រក​ប្រាក់​ចំណូល​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ​នោះ​ទេ។ ​ហើយ​ស្ដ្រី​ក៏​មាន​សមត្ថភាព​គ្រប់គ្រាន់​ក្នុង​ការ​រួម​ចំណែក​ទ្រទ្រង់​ជីវភាព​គ្រួសារ​ដែរ។

«សូម​ផ្តាំ​ដល់ស្រី​ទាំង​អស់​នារី​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ យើង​នេះ​កុំផ្តេកផ្តួល​លើ​កម្លាំង​ប្តី​ពេក​ត្រូវ​ខំ​តស៊ូ​រក​ស៊ី​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​គិត​គូរ​ពី​កម្លាំង​ដែល​ខ្លួន​ឯង​រក​បាន​យើង​ត្រូវ​ខំ​ធ្វើ»។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះក្ដី​ អ្នកស្រី ​ហង់ ​ចន្ថា ​អះអាង​ថា ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​មាន​សង្ឃឹម​ថា ​គាត់​នឹង​អាច​សន្សំ​ប្រាក់​សម្រាប់​ទិញ​ផ្ទះ​ធំ​ជាង​ផ្ទះ​ ដែល​គាត់​កំពុង​រស់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ​ ដោយសារ​តែ​ប្រាក់កាស​ដែល​គាត់​រក​បាន​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​សន្សំ​ទុក​បាន​ច្រើន​នោះ​ទេ៕

XS
SM
MD
LG