ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ការ​សិក្សា​ថ្មី​មួយ​ស្តី​អំពី​ព័ត៌មាន ​និង​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត


គ្រូពេទ្យ​ពិគ្រោះ​យោបល់​អំពី​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត។​

ត​ទៅ​នេះ​អ្នក​ស្រី ​នុច​ សារីតា ​សូម​ជូន​សេចក្តី​ប្រែ​សម្រួល​សេចក្តី​រាយ​ការណ៍​សុខ​ភាព​របស់​នាង​ Caty Weaver ​នៃ ​VOA ​Special​ English​ ស្តី​អំពី​ការ​សិក្សា​ថ្មី​មួយ​ដែល​ពិនិត្យ​មើល​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​ការ​ប្រើ​ព័ត៌មាន ​និង​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ការ​សិក្សា​នោះ​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​សំនួរ​ធំ​មួយ​ទេ។

ការ​សិក្សា​ថ្មី​មួយ​ផ្តល់​នូវ​យោបល់​ថា​ ​ក្រុម​ក្មេង​ជំទង់​ដែល​មើល​ទូរ​ទស្សន៍​កាន់​តែ​ច្រើន​ ក្រុម​ក្មេង​ទាំង​នោះ​ទំនងជា​កើត​មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ទាំង​ខ្លួន​នៅ​ក្មេង។​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ព្រំដែន​នៃ​ការ​ដែល​ទូរ​ទស្សន៍​អាច​ទទួល​ការ​ស្តី​បន្ទោស​ ឬ​មិន​ទទួល​ការ​ស្តី​បន្ទោស​គឺ​ជា​បញ្ហា​មួយ​ដែល​ការ​សិក្សា​បន្សល់​ទុក​ដោយ​ឥត​ចម្លើយ។

ក្រុម​អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​បាន​ប្រើ​ការ​ស្ទង់​មើល​មាន​រយៈ​ពេល​យូរ​មួយ​អំពី​សុខភាព​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ដោយ​ខ្ជាប់​ខ្ជួន​នូវ​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​ការ​ប្រើ​ព័ត៌មាន​និង​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត (ឬ​ការ​ក្រៀម​ក្រំ​ចិត្ត)។​ ក្រុមអ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​បាន​សំអាង​នូវ​សេចក្តី​សម្រេច​របស់​ខ្លួន​ទៅ​លើ​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ច្រើន​ជាង​៤០០០​នាក់​ដែល​គ្មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​នៅ​ឡើយ​ទេ​ នៅ​ពេល​ការ​ស្ទង់​មើល​ បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៥។

នៅ​ក្នុង​ចំណែក​នៃ​ការ​ស្ទង់​នោះ​ ក្រុម​យុវ​វ័យ​ត្រូវ​បាន​សាក​សួរ​ថា ​តើ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ពួក​គេ​មើល​ទូរ​ទស្សន៍​និង​មើល​វីដេអូ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង។ ក្រុម​យុវ​វ័យ​ទាំង​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សួរ​ផង​ដែរ​ ថា​ តើ​ពួក​គេ​បាន​លេង​ល្បែង​ផ្សេងៗ​ក្នុង​កំព្យូទ័រ​និង​បាន​ស្តាប់​វិទ្យុ​ញឹក​ញាប់​ប៉ុណ្ណា​ដែរ។

ចម្លើយ​គឺ​ ​ការ​ប្រើ​ព័ត៌មាន​ទាំង​អស់​មាន​រយៈ​ពេល​មធ្យម​៥​ម៉ោង​កន្លះ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ​ហើយ​ច្រើន​ជាងពីរ​ម៉ោង​នៃ​ពេល​ដែល​បាន​ចំណាយ​នោះ​គឺ​មើល​ទូរ​ទស្សន៍។

ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០២​ ច្រើន​ជាង​៧​ភាគ​រយ​នៃ​ក្រុម​យុវ​វ័យ​នោះ​ ឃើញ​មាន​សញ្ញា​នៃ​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត។​ អាយុ​មធ្យម​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ពេល​នោះ​គឺ​២១​ឆ្នាំ។

លោក​ Brian ​Primack ​នៅ​សាកល​វិទ្យា​ល័យ​ពេទ្យ​University​ of​ Pittsburgh ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នាំ​មុខ​នៃ​ការ​សិក្សា​ថ្មី។​ លោក​ថ្លែង​ថា ​នៅ​រាល់​ម៉ោង​បន្ថែម​នៃ​ការ​មើល​ទូរ​ទស្សន៍​គឺ​មាន​ឱកាស​កើន​៨​ភាគ​រយ​នៃ​ការ​កើត​សញ្ញា​នៃ​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត។

ក្រុម​អ្នក​ស្រាវ​និយាយ​ថា​ គេ​មិន​បាន​រក​ឃើញ​ទំនាក់​ទំនង​ណា​មួយ​ជា​មួយ​នឹង​ការ​ប្រើ​ព័ត៌មាន​ផ្សេងៗ​ទៀត​ មាន​ដូច​ជា​ភាព​យន្ត​វីដេអូ ​Games​ ឬ​វិទ្យុ​ជា​ដើម​នោះ​ទេ។​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ ការ​សិក្សា​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ បុរស​ក្មេងៗ​ទំនងជា​កើត​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​ច្រើន​ជាង​ស្ត្រី​ក្មេងៗ​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ឲ្យ​ប្រើ​ព័ត៌មាន​ស្មើ​ពេល​គ្នា។

លោក​វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ Primack​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​ការ​សិក្សា​មិន​បាន​ពិនិត្យ​ពិច្ច័យ​ថា​ ការ​មើល​TV​ បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​ទេ។​ ក៏​ប៉ុន្តែ​លទ្ធ​ភាព​មួយ​ដែល​លោក​និយាយ​គឺ​ថា​វា​គួរ​តែ​យក​ពេល​វេលា​ទៅ​ប្រើ​លើ​សកម្ម​ភាព​ទាំង​ឡាយ ​ដែល​អាច​ជួយ​ការ​ពារ​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​ ដូច​ជា​ការ​ហាត់​កីឡា​និង​ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​សង្គម។​ លោក​ថ្លែង​ថា​ វា​ក៏​អាច​ជ្រៀត​ជ្រែក​ដល់​ការ​ទទួល​ទាន​ដំណេក​ផង​ដែរ។

កា​រសិក្សា​នោះ​បាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​នៅ​ក្នុង​ទស្សនា​វដ្តី​ ចិត្ត​វេជ្ជ​វិជ្ជា​ មាន​ឈ្មោះ​ថា​ The​ Archives​ of​ General​ Psychiatry។

កាល​ពី​ខែ​ធ្នូ ​ទិនា​នុប្បវត្តិ​ឈ្មោះ ​The Journal ​Social ​Indicators ​Research​ បាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​ការ​សិក្សា​មួយ​ស្តី​ពី​សកម្ម​ភាព​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ជួយ​នាំ​ទៅ​រក​ជីវិត​សប្បាយ​រីក​រាយ។​ ក្រុម​អ្នក​ជំនាញ​ការ​ខាង​សង្គម​វិទ្យា ​មក​ពី​សាកល​វិទ្យា​ល័យ ​University ​of​ Maryland​ បាន​រក​ឃើញ​ថា ​មនុស្ស​ដែល​រៀប​រាប់​អំពី​ខ្លួន​គេ​ថា ​សប្បាយ​រីក​រាយ​នោះ​បាន​ចំណាយ​ពេល​មើល​ទូរ​ទស្សន៍​តិច​ជាង​មនុស្ស​ដែល​មិន​សប្បាយ​រីក​រាយ។​ ការ​សិក្សា​បាន​រក​ឃើញ​ថា ​មនុស្ស​ដែល​សប្បាយរីក​រាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ទំនងជា​មនុស្ស​សកម្ម​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ ចូល​ចិត្ត​អាន​ ចូល​ចិត្ត​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​សាសនា​ និង​ការ​បោះ​ឆ្នោត៕

XS
SM
MD
LG