ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

សមាជិក​សភា​អាមេរិកាំង​ខ្លះ​និយាយ​ថា​ទុក្ខ​លំបាកខ្មែរ​អាមេរិកាំង​នៅ​តាម​សហគមន៍​ត្រូវតែ​ដោះ​ស្រាយ


សភាអាមេរិកាំងក្នុងរដ្ឋធានីវ៉ាស៊ីនតោន។

ដូច​ជនជាតិ​ដទៃ​ដែរ​ ក្រុម​សកម្មជន​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​មកពី​បណ្តា​រដ្ឋ​ជាច្រើន​បាន​ ជម្រាប​សមាជិកសភា​និង​ព្រឹទ្ធសភា​អាមេរិកាំង​លើក​ដំបូង​អំពី​បញ្ហា​ទុក្ខ​លំបាក​នានា​ ដែល​ជនជាតិ​ខ្មែរ​នៅ​អាមេរិក​កំពុង​ជួប​ប្រទះ​ បន្ទាប់ពី​បាន​ភៀស​ខ្លួន​មក​ រស់​នៅ​ក្នុង​ស.រ.អា.​ជាង​៣០​ឆ្នាំ​មក​នេះ។​ បញ្ហា​ទាំង​ឡាយ​នោះ​រួមមាន​បញ្ហា​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​កាយ​ និង​ផ្លូវចិត្ត​ បញ្ហា​បញ្ជូន​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ត្រឡប់​ទៅ​កម្ពុជា​វិញ​ បញ្ហា​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ បញ្ហា​អប់រំ​និង​បញ្ហា​ជាច្រើន​ទៀត។​ ពួក​គាត់​បាន​ទទូច​ដល់​សមាជិក​សភា​និង​ព្រឹទ្ធ​សភា​ ជួយ​ផ្តល់​ការ​គាំទ្រ​ និង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ។

សមាជិក​សភា​ និង​ព្រឹទ្ធ​សភា​ប្រមាណ​៣០​នាក់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​ ជា​មួយ​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​បាស៊ីហ្វិក​ ហៅ​ថា​ CAPAC​ ដែល​ ក្នុង​នោះ​រាប់ទាំង​ជនជាតិ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ផង​ដែរ។​ កិច្ច​ប្រជុំ​នោះ​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ឯ​វិមាន​ Capitol​ ក្នុង​រដ្ឋធានី​ វ៉ាស៊ីនតោន​ កាលពី​ថ្ងៃ ​២៤​ និង​២៥​ ខែ​ឧសភា។​ ក្រុម​សមាជិក​សភា​ និង​ព្រឹទ្ធ​សភា​ទាំង​នោះ​សម្តែង​ការ​គាំទ្រ​ និង​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​ការ​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​ដំណោះ​ស្រាយ​ដែល​ជនជាតិ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​ចិន​និង​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ បាន​លើក​ឡើង​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​នោះ។

លោកស្រី​ Judy Chu​ សមាជិក​សភា​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​ចិន​ មកពី​រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា​ សង្កាត់​៣២​ ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​កិច្ច​ប្រជុំ​នោះ។​ លោកស្រី​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ពលរដ្ឋ​អាមេរិកាំង​ដើម​កំណើត​អាស៊ី​ចំពោះ​បញ្ហា​ជា​ច្រើន​ ដែល​លោកស្រី​បាន​អះអាង​ថា​ គួរ​ត្រូវ​ដោះស្រាយ។​ លោកស្រី​ជា​សមាជិក​គណៈ​កម្មការ​អប់រំ​ និង​ពលកម្ម​ ហើយ​ក៏​ជា​សមាជិក​នៃ​គណៈ​កម្មការ​ច្បាប់​ផង​ដែរ។​ លោកស្រី​ Chu ​មក​ពី​គណបក្ស​ប្រជា​ធិបតេយ្យ។

ចំពោះ​បញ្ហា​អប់រំ​ លោកស្រី​Chu​បាន​ផ្តល់​តួលេខ​ត្រួសៗ​ថា​ មាន​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ អាមេរិកាំង​៣៥​ភាគរយ​ ជនជាតិ​ម៉ុង​៤០​ភាគរយ​ ជនជាតិ​ឡាវ​៣០​ភាគរយ​ដែល មិន​បាន​បញ្ចប់​មធ្យម​សិក្សា​កម្រិត​ពីរ​ ឬ​បាក់ឌុប។​ ចំពោះ​បញ្ហា​អន្តោ​ប្រវេសន៍​មាន​ចំនួន​២/៣​នៃ​ពលរដ្ឋ​អាស៊ី​គឺ​ជា​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ ឬ​ជនភៀស​ខ្លួន​ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​សភា​ ធ្វើ​កិច្ចការ​ខ្លាំង​ថែម​ទៀត​ក្នុង​ការ​កែ​ទម្រង់​ច្បាប់​អន្តោ​ប្រវេសន៍។​ លោក​ ស្រីChu​បាន​ហៅ​បញ្ហា​ខុស​គ្នា​នៃ​សុខភាព​ថា ​ជារឿង​សោកនាដកម្ម​ដែល​សភា​ ត្រូវ​តែ​ផ្តល់​ឆន្ទៈ​នយោបាយ​ចំពោះ​ផែនការ​សកម្មភាព​សុខាភិបាល​នានា​របស់​ក្រសួង​សុខាភិបាល។

លោកស្រី​ Laura ​Richardson ​គឺជា​សមាជិក​សភា​ខាង​គណបក្ស​ប្រជា​ធិបតេយ្យ​ មកពី​សង្កាត់​៣៧​ គឺ​ទីក្រុង​ឡងប៊ិច​ រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា​ដែល​មាន​ពលរដ្ឋខ្មែរ​រស់​នៅ​ ច្រើន​ជាង​គេ។​ លោកស្រី​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ថ្លែង​សុន្ទរក​ទៅ​កាន់​អ្នក​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ច​ ប្រជុំ​ផង​ដែរ​ ដើម្បី​ស្វែងរក​ដំណោះ​ស្រាយ។ ​ថ្លែង​ប្រាប់​ VOA​ ខ្មែរ​បន្ទាប់​ពី​កិច្ច​ ប្រជុំ​នោះ​ លោកស្រី​បាន​សម្តែង​ការ​គាំទ្រ​ដែល​ថា ​បញ្ហា​សហគមន៍​ខ្មែរ​គួរ​ត្រូវ​ ទទួល​បាន​ការ​ដោះសា្រយ​ ដូចជា​បញ្ហា​សុខភាព​ ការ​ប្រឈម​មុខ​ក្នុង​ការ​អប់រំ​ បញ្ហា​ខ្វះ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ច្បាប់​ទម្លាប់​ និង​បញ្ហា​ទិដ្ឋាការ ​ឬ​Visa​ជាដើម។

«ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​បាន​ថា​ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ បញ្ហា​ទីមួយ​គឺ​ត្រូវ​ជួយ​លើ​បញ្ហា​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ និង​ដំណើរ​ការ​ផ្តល់​ទិដ្ឋាការ​ ឬ​VISA។​ មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ ពួក​គេ​ត្រូវ​ចំណាយ​លុយ​មួយ​ម៉ឺន​ដុល្លារ​ ហើយ​ជួល​មេធាវី។​ ពួក​គេ​រង់ចាំ​លទ្ធផល​នោះ​ រង់ចាំ​ហើយ​រង់ចាំទៀត ​គឺចេះ​តែ​រង់ចាំ​ទៅ។​ យើង​ត្រូវ​តែធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា​ ដំណើរ​ការ​គឺ​មាន​ភាព​រលូន​ ដែល​សមហេតុ​ផល​ ហើយ​ពលរដ្ឋ​ដែល​ចង់​មក​ស.រ.អា.​ដើម្បី​ធ្វើការ​ថែទាំ​ក្រុមគ្រួសារ​របស់​គេ​នោះ​ ពួក​គេ​គួរ​តែ​មាន​ឱកាស​ចំពោះ​រឿង​រ៉ាវ​នេះ​ ដូច​ពលរដ្ឋ​ដទៃ​អញ្ចឹង​ដែរ»។

លោកស្រី ​Richardson​ ជា​សមាជិក​គណៈ​កម្មាការ​ផ្នែក​កិច្ចការ​សន្តិសុខ​សង្គម​ និង​គណៈកម្មការ​គមនាគមន៍​និង​ហេដ្ឋា​រចនាសម្ព័ន្ធ។

ពលរដ្ឋ​ខ្មែរអាមេរិកាំង​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​ជាច្រើន​ និង​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​កម្ពុជា​ជាច្រើន​ត្រូវគេ​រាយ​ការណ៍​មក​ថា​ មាន​ការ​ខកចិត្ត​នឹង​ដំណើរការ​ផ្តល់​ទិដ្ឋាការ​ចូល​មក​កាន់​ ស.រ.អា.​ ទោះបី​ជា​មាន​ពិធី​បុណ្យសព​សាច់ញ្ញាតិ​ជិតបំផុត​ ពិធី​បុណ្យ​តាម​ប្រពៃណី​ អាពាហ៍​ពិពាហ៍​បងប្អូន​ក្តី។ ​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដែល​ស.រ.អា.​ទាមទារ​នោះ​គឺ​មាន​លក្ខណៈ​តឹងរ៉ឹង​និង​ស្មុគស្មាញ។

ក្រុម​សកម្មជន​តំណាង​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ទាំងនេះ​មកពី​រដ្ឋ​ជាច្រើន​ពាស​ពេញ​ស.រ.អា.​ ហើយ​ដឹកនាំ​ដោយ​លោកស្រី​គួច ធានវី​ នាយិការ​ប្រតិបត្តិ​នៃ​សមាគម​គាំទ្រ​សុខភាព​ខ្មែរ។​ ពួក​គេ​បាន​ប្រាប់​កិច្ច​ប្រជុំ​ដែល​មាន​សមាជិក​សភា ព្រឹទ្ធ​សភា​ជាង​៣០រូប​នោះ​ថា​ ជនជាតិ​ខ្មែរ​ជាង​៣០​ម៉ឺន​នាក់​ដែល​ភៀស​ខ្លួន មក​រស់​នៅ​ស.រ.អា.​ ជាង​៣០ឆ្នាំ​នេះ​ មិន​សូវ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ខ្ពស់​ មាន​សុខភាព​ទ្រុឌ ទ្រោម​ ភាគ​ច្រើន​មិន​ចេះ​ភាសា​ មិន​យល់​ដឹង​ពី​វប្បធម៌ ​ទំនៀម​ទម្លាប់​ មិន​យល់​ ដឹង​អំពី​ច្បាប់​ជាដើម​ ហើយ​ស.រ.អា.​ត្រូវតែ​ជួយ​ផ្នែក​ថវិកា​ដើម្បី​រៀបចំ​គម្រោង​ការ​ដោះស្រាយ។​ លោកស្រី​បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​ VOA​ នៅឯ​ទី​ស្នាក់ការ​ VOA ​ក្នុង​រដ្ឋធានី​ វ៉ាស៊ីនតោន​ថា ​លោកស្រី​បាន​ជម្រាប​អង្គ​សភា​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​នោះ​ថា​ ដោយសារ​ សង្គ្រាម​ ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​មាន​បញ្ហា​ធ្ងន់ធ្ងរ​ផ្នែក​សុខភាព​ ដូចជា​ជម្ងឺ​បាក់ស្បាត​ ជម្ងឺ​លើស​ឈាម​ ទឹកនោម​ផ្អែម​ ដែល​បណ្តាល​មកពី​ការ​កាប់​សម្លាប់​ក្នុង​របប​ខ្មែរ ក្រហម​ ការ​ឈឺចាប់​ ការព្រាត់​ប្រាស់​ក្រុម​គ្រួសារ។ ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ ជនជាតិ​ខ្មែរ​ដែល​ ជា​ធនធាន​មនុស្ស​ អ្នក​ចេះដឹង​ប្រមាណ​៩០​ភាគ​រយ​ត្រូវ​ខ្មែរ​ក្រហមកាប់​សម្លាប់។​ លោកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា​ មាន​ការ​យកចិត្ត​ទុកដាក់​ពី​សមាជិក​សភា​ជាច្រើន​ក្នុង​ការ​ ជួយ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​ បន្ទាប់ពី​បាន​ ថ្លែង​ការណ៍​ក្នុង​ពេល​ប្រជុំ។

«អញ្ចឹង​លោកស្រី​សមាជិក​រដ្ឋ​សភា​Judy Chu​ ហ្នឹង​ គាត់​បាន​កត់​ជា​សំណូមពរ​ ហើយ​គាត់​បាន​ប្រគល់​ជូន​ទៅ​សមាជិក​សភា​ Mike Honda ។​ ហើយ​លោក​ សមាជិក​សភា​ Mike ​Honda​ ហ្នឹង​ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ រឿង​ហ្នឹង​ត្រូវតែ​គិតគូរ​ គឺ​ថា​ ចាំបាច់​បំផុត»។

លោកស្រី​ធានវី​បាន​អះអាង​បន្ថែម​ថា៖

«ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ សហគម​ខ្មែរ​យើង ​មាន​សង្ឃឹម​ហ្នឹង​គឺ​ថា​ ត្រូវតែ​តាម​ជាប់​ ដូចថា​ ត្រូវ​ទាក់ទង​ទៅ​គេ​រហូត​ ហើយ​ជា​ពិសេស​លោកស្រី​សមាជិក​សភា​Judy Chu។ ​ គាត់​និយាយ​ថា​ គាត់​នឹង​ជួយ​ ប្រសិន​ជា​មាន​ការ​សុំ​លុយ​សុំកាក់​ពី​រដ្ឋាភិបាល​ សហព័ន្ធ​អីហ្នឹង។​ ខ​ទី២​ គាត់​ថា​ សុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ជួបជុំ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​ខ្មែរ​យើង​ ម្តង​ទៀត»។

លោកស្រី​ធានវី​មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង។​ លោកស្រី​ជា​ជន​ភៀស ខ្លួន​ដែល​បាន​មក​រស់​នៅ​ស.រ.អា.​តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៨២​ តាម​ជំរំ​ជន​ភៀសខ្លួន​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ។​ បច្ចុប្បន្ន​ លោកស្រី​រស់​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​ Connecticut។

សកម្ម​ជន​ជា​តំណាង​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​សភា​នេះ​ មក​ពី​ទីក្រុង​ឡូវេល​ រដ្ឋ​ម៉ាសាជូសេត​ មកពី​ទីក្រុង​ហ្វីលឡាឌែលហ្វ្យា​ រដ្ឋ​ផេនស៊ីលវីនៀ​ ​ រដ្ឋមារីឡេន​ កាលីហ្វ័រញ៉ា, វីជីនៀ​ជាដើម។​ ពួក​គេ​ភាគ​ច្រើន​ជា​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ ភៀសខ្លួន​តាម​ជំរំ​មក​រស់​នៅ​ស.រ.អា.​ នៅ​ដើម​ទសវត្សរ៍​១៩៨០។

លោកស្រី លឹម លីណាត ​(Linath Lim)​ ជាសមាជិក​គណៈកម្មាធិការ​នាយក​នៃ​សមាគម​គាំទ្រ​ សុខភាព​ខ្មែរ​ ក្នុង​រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា។​ លោកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា​ ថ្វីត្បិត​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​ស.រ.អា.​មាន​បញ្ហា​ច្រើន​ ដូចជា​បញ្ហា​គ្មាន​សេវាកម្ម​ថែទាំ​សុខភាព ​ឬ​ហៅ​ថា​Healthcare​ ក៏ដោយ​ ក៏​គេ​ពុំ​ឃើញ​មាន​គម្រោង​ការ​ណា​មួយ​ពី​ស.រ.អា.​ដើម្បី​ ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បន្ទុក​នេះ​ទេ។

«ស.រ.អា.​អត់មាន​ស្អី​ ធ្វើ​គម្រោងការ​អ្វីមួយ​សម្រាប់​ជួយ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង​ទេ​ ម្ល៉ោះ​ហើយ​យើង​មក​ថ្ងៃនេះ​ យើងចង់​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ យើង​មាន​ភាព​អាសន្ន​ មួយ​ផ្នែក​ខាង​ Healthcare ​(ការ​ថែទាំ​សុខភាព)​ របស់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង​នៅ​ ស្រុក​អាមេរិក។​ ហើយ​យើង​ចង់​ឲ្យ​គេ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ហ្នឹង​ឲ្យ​យើង»។

លោកស្រី​ ច័ន្ទ​ ហប់សុន​ (Chan Hopson)​ ជា​នាយិការ​ប្រតិបត្តិ​នៃ​សមាគម​មាតាបិតា​ខ្មែរ​មក​ពី​ទីក្រុង​ឡងប៊ិច​ រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា​ បាន​ថ្លែង​ថា៖​ ជនជាតិ​កម្ពុជា​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​និង​មាន​ជម្ងឺ​ប្រចាំ​កាយ​ផ្សេងៗ​នោះ​ គឺ​ដោយ​សារ​ទុក្ខព្រួយ​ ឈឺ​ចាប់​ ព្រាត់ប្រាស់​ ដោយសារ​មកពី​ការ​កាប់​សម្លាប់​នៅ​សម័យ​ខ្មែរក្រហម។​ លោក​ស្រី​បាន​បញ្ជាក់​ថា​ ជន​ជាតិខ្មែរ​មិន​អាច​ទ្រាំទ្រ​ឃើញ​ការ​ស្លាប់​ដោយ​សារជម្ងឺ​ទាំងនេះ​ត​ទៅ​ទៀត​ទេ។​ លោកស្រី​ថ្លែង​ថា​ ដល់​ពេល​វេលា​ដែល​ស.រ.អា.​ត្រូវរក​ដំណោះ​ស្រាយ​ហើយ។

«គ្រោះ​ថ្នាក់​ចម្បង​បំផុត​ហ្នឹង​គឺខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ័យ​បារម្ភថា​ ដោយសារ​យើង​មាន​ជម្ងឺ​ យារយី​ដល់​អាយុ​ជីវិត​របស់​យើង​ យើង​មាន​អាយុខ្លី​ ហើយ​យើង​ស្លាប់​ នៅ​ពេល​ ដែល​យើង​កំពុង​មាន​វ័យ​ដែលត្រូវ​ចញ្ចឹម​ជីវិត​របស់​យើង​ ចញ្ចឹម​កូនចៅ​របស់​ យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់។​ បើ​សិន​ណា​ឪពុក​ម្តាយ​មានជម្ងឺ​រ៉ាំរ៉ៃ​ ហើយ​ស្លាប់​ ចោល​ ​ទុក​កូន​ឲ្យ​នៅ​កំព្រា​ កូន​នោះ​អត់មាន​នរណា​គ្រប់គ្រង​ ហើយ​ជីវិត​កូន​ នោះ​មិន​អាច​មាន​ការ​លូត​លាស់​ ហើយ​បន្ត​ការ​សិក្សា​បាន​ល្អ​ទេ។​ ដូច្នេះ​ជា​ ការ​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់​មួយ​ដ៏​ធំ​បំផុត​ដល់​ពលរដ្ឋ​យើង​ហើយនឹង​កូនចៅ​របស់​យើង»។

លោកស្រី​លី សម្បូរ (Ly Sambo)​ ​សមាជិក​គណៈ​កម្មាការ​នាយក​នៃ​សមាគម​គាំទ្រ​សុខភាព​ខ្មែរ​ក្នុង​ទីក្រុង​ Oakland​ រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា​បាន​ថ្លែង​ថា៖

«បញ្ហា​សំខាន់់​នៅ​ទីក្រុង​Oakland​ ខ្មែរ​យើង​ភាគច្រើន​ត្រូវការ​ជំនួយ​ខាង​ផ្នែក​ សុខភាព​ ព្រោះ​ថា​ ជនជាតិ​ខ្មែរ​យើង​ភាគ​ច្រើន​ ច្រើនតែ​មាន​រោគ​ឡើង​ឈាម​ រោគ​ទឹកនោម​ផ្អែម​ហើយនឹង​បញ្ហា​សតិអារម្មណ៍​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ស.រ.អា.​ត្រូវតែ​ ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​ ខ្មែរ​ទាំងអស់​គ្នា​ហ្នឹង​ត្រូវ​បញ្ហា​សុខភាព​យារយី​ ទៅ​ដល់​ខ្លួន​ប្រាណ​ សតិអារម្មណ៍​ បណ្តាល​ឲ្យមាន​បញ្ហា​ផ្សេងៗ​ទៀត។​ យើង​ធ្វើ​យ៉ាងណា​ដើម្បី​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​សព្វថ្ងៃ​នេះ។​ តើ​វិធី​សាស្ត្រ​ដែល​យើង​ចង់​ទាមទារ​សម្រាប់​សហគមន៍​ខ្មែរ​យើង​មាន​អ្វី​ខ្លះ​ទៅ?​ ឧទាហរណ៍​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្លះ​ទៅ?​ ឧទាហរណ៍​គេអាច​ជួយ​សំខាន់​បំផុត​គឺ​ថវិកា​គឺ​ថា​ ជួយ​ឧបត្ថម​ជាថវិកា​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​បង្កើត​កម្មវិធី​ ដែល​មាន​វេជ្ជបណ្ឌិត​ខ្មែរ​ បុគ្គលិក​ខ្មែរ​ អ្នក​បកប្រែ​ភាសា​ខ្មែរ​ ដើម្បី​ឲ្យ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ហ្នឹង​យល់​ថា ​តើ​គេ​មាន​បញ្ហា​សុខភាព​អ្វីខ្លះ​ទៅ​ ហើយ​គេ​ត្រូវ​ថែទាំ​ខ្លួន​គេ​ដោយ​របៀប​ណា?​ សព្វថ្ងៃ​នេះ​ ពេល​ខ្មែរ​ទៅ​ជួប​វេជ្ជបណ្ឌិត​អាមេរិកាំង​ អត់មាន​អ្នក​បកប្រែ​ភាសា ​ គ្នា​អត់​យល់​ថា​ តើ​ត្រូវ​លេប​ថ្នាំ​របៀប​ម៉េច?​ វាស់ឈាម​ខ្លួនឯង​របៀប​ម៉េច?​ ឬ​មួយ​ជួស​ឈាម​របស់ខ្លួន​របៀប​ម៉េច?»

នាង ​Jacqueline​ Tevy ​អាយុ២៤​ឆ្នាំ​ ជា​និស្សិត​ និង​ជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​រស់​នៅ​ក្នុង​ រដ្ឋ​មារីឡែន​ បាន​ថ្លែង​ថា​ នាង​មាន​ភាព​រីករាយ​ដែល​បាន​ចូលរួម​ប្រាប់​សភា​ អាមេរិកាំង​អំពី​បញ្ហា​របស់​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ជួយ៖

«ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ជាក់​អំពី​ការ​សុំ​ជំនួយ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​អាមេរិក​ ពីព្រោះ​រដ្ឋាភិបាល​អាមេរិក​គេ​យល់​ពី​បញ្ហា​របស់​អាស៊ី​ ជន​ជាតិ​អាស៊ី។​ តែ​ក្រុម​របស់​យើង​ចង់​ពន្យល់​ពី​បញ្ហា​ ខ្មែរ​គឺ​ផ្សេង​ពី​បញ្ហា​ថៃ​ និង​បញ្ហា​វៀតណាម​ និង​បញ្ហា​ប្រទេស​ផ្សេងៗ​ទៀត។​ អញ្ចឹង​ខ្មែរ​យើង​មាន​បញ្ហា​ពិសេស​ដែល​យើង​ត្រូវការ​ដោះស្រាយ»។

លោកស្រី​ដានី​ ម័រតុន​គឺ​ជា​សកម្ម​ជន​នៃ​អង្គការ​ Grassroot​ Organization​ នៅ​ឯ​ ក្រុង​ Seattle​ រដ្ឋ​វ៉ាស៊ីនតោន។​ លោកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា​ សមាជិក​សភា​ ដែល​ចូល​ រួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​ពីរ​ថ្ងៃ​គឺ​ថ្ងៃ​២៤​ដល់​២៥​ ឧសភា​នេះ​ មានក្តី​រីករាយ​ដែល​ពលរដ្ឋ​ កម្ពុជា​យើង​បាន​នាំ​បញ្ហា​ឲ្យ​គេ​បាន​ដឹង​ និង​ប្រាប់​ពី​ក្តី​បារម្ភ​ដែល​ខ្មែរ​មាន​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ជួយ។

ដោយ​មិនពេញ​ចិត្ត​នឹង​ការ​បញ្ជូន​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​អាមេរិកាំង​មួយ​ចំនួន​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​ ដោយសារ​កំហុស​តូចធំ​ណាមួយ​ នៅពេល​ដែល​ឪពុកម្តាយ​មិន​បាន​ចូល​សញ្ជាតិ ​កូន​មិន​បាន​ចូល​សញ្ជាតិ​អាមេរិក​នោះ ​លោកស្រី​ដានី​ម័រតុន​បាន​បញ្ជាក់​ថា ​សំណើ​សុំ​ឲ្យ​បិត​ការ​បញ្ជូន​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ កម្ពុជា​វិញ​ក៏​ត្រូវ​លើក​ឲ្យ​សមាជិក​សភា​បាន​ដឹង​ផង​ដែរ​ក្នុង​ពេល​ប្រជុំ​នោះ។​ «សំឡេង​របស់​យើង​ថ្ងៃ​នេះ​គឺ​ថា​ យើង​សុំ​និយាយ​អំពី​រឿង​ការ​បញ្ជូន​ទៅ​វិញ​ហ្នឹង​គឺ​ថា​ ដូច​បញ្ជូន​ឲ្យ​កូន​ហ្នឹង​ទៅ​ស្លាប់​អញ្ចឹង។ ​ហើយ​ម៉្យាង​ទៀត​ ​បញ្ហា​ដ៏ឃោរ ឃៅ​បំផុត​ដែល​ធ្លាក់​មក​ដល់​ក្រុមគ្រួសារ​ហ្នឹង​ គឺ​បញ្ហា​សុខភាព​ហ្នឹង​ ​ព្រោះ​ថា​ រឿង​នេះដូច​ហែក​ទ្រូង​ម្តាយ។​ អស់​ពី​បញ្ហា​មួយ​ចូល​បញ្ហា​មួយ។ ​យើង​ចង់​ឲ្យ​ គេ​ដឹង​ថា ​នោះ​មិន​មែន​យុត្តិធម៌​សម្រាប់​ប្រជាជន​របស់​យើង​ទេ។​ យើង​ជា​ប្រជាជន​របស់​គេ​ដែរ​ ហេតុអី​បាន​គេ​មិន​មើល​ថែ​ទាំ​យើង?»

មាន​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ជាច្រើន​ពាន់នាក់​ដែល​ភៀស​ខ្លួន​មក​កាន់​ស.រ.អា.​២០ ឬ​៣០ឆ្នាំ មក​ហើយ​ត្រូវ​រដ្ឋាភិបាល​ស.រ.អា.​គ្រោង​នឹង​បញ្ជូន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ វិញ​ នៅ​ពេល​ពួក​គេ​មិន​បាន​ចូល​សញ្ជាតិ​អាមេរិកាំង។​ ហើយ​ទន្ទឹម​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​បទល្មើស​ព្រហ្មទណ្ឌ​អ្វី​មួយ​នោះ​ ការ​អនុវត្ត​ការ​បញ្ជូន​ទៅ​វិញ​នេះ​គឺ​តាម​ច្បាប់​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ ដែល​គេ​ចាត់​ទុក​ថា ​ជា​ច្បាប់​ដែល​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​កែ​ទម្រង់។

សមាជិក​សភា​អាមេរិកាំង​មួយ​រូប​ផ្សេង​ទៀត​គឺ​លោក​ Xavier​ Becerra ​នៃ​រដ្ឋ​កាលីហ្វ័រញ៉ា​ សង្កាត់​៣១​ មកពី​ខាង​គណបក្ស​ប្រជា​ធិបតេយ្យ។​ លោក​ជា​សមាជិក​គណៈកម្មការ​ផ្នែក​ខាង​ការ​រៀបចំ​ពន្ធដារ​ប្រាក់​ចំណូល។​ បន្ទាប់ពី​កិច្ច​ប្រជុំ​នោះ​ លោក​ក៏​បាន​ប្រាប់​ VOA ​ផ្នែក​ខេមរ​ភាសា​ដែរ​ថា៖​ ការ​កែ​ប្រែ​ច្បាប់​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ជា​រឿង​ចាំបាច់។ ​លោក​បាន​បញ្ជាក់​ពី​ការ​យល់​ដឹង​នូវ​បញ្ហា​ ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​អាស៊ី​ អេស្បាញ​កំពុង​ជួប​ប្រទះ។

«លោក​អ្នក​ចង់​មាន​ការងារធ្វើ​ ចង់​ឲ្យ​កូន​រៀន​សាលា​ល្អ​ មាន​ផ្ទះល្អ​ វា​ជា​រឿង​ លំបាក​ ព្រោះ​បងប្អូន​ មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ច្រើន​នៅតែ​បារម្ភ​ មិន​ដឹង​ថា ​ពេល​ណា​ទើប​ ច្បាប់​អន្តោ​ប្រវេសន៍​នឹង​ត្រូវ​គេ​អនុវត្ត​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​ពួក​គេ​ទេ។ ​ដូច្នេះ​បញ្ហា​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ជារឿង​ដែល​គួរ​ត្រូវ​ដោះ​ស្រាយ​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​ ពីព្រោះ​ថា ​បើ​គេ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ វា​នឹង​រំលែក​បន្ទុក​ដល់​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ទាំង​នេះ​ ដែល​ព្រួយ​បារម្ភ​ រឿងរ៉ាវ​ដ៏ច្រើន​ ទាក់ទង​នឹង​ការងារ​ពួកគេ​ និង​សាលា​រៀន។​ ដូច្នេះ​ប្រសិន​បើ​ លោក​អ្នក​មាន​បញ្ហា​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ លោកអ្នក​មិន​អាច​រក​ការងារ​ធ្វើ​បាន​ មិន​អាច​ទៅ​រៀន​មហា​វិទ្យាល័យ​បាន​ទេ»។

លោក​ Becerra​ បាន​អះអាង​ថា ​អ្វីដែល​សំខាន់​គឺ​ឱកាស​បាន​ការងារ​ធ្វើ​ ឬ​ចាប់​ផ្តើម​មុខ​ជំនួញ​ ព្រោះ​ថា​ នៅ​ពេល​មកដល់​ស.រ.អា.​ហើយ​ តែ​បើ​គេ​បដិសេធ​មិន​ឲ្យ​ធ្វើការ​ និង​រៀន​សូត​ ពលរដ្ឋ​ជា​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​មិន​អាច​រស់​បាន​ទេ៕

XS
SM
MD
LG