ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

កសិករ​បង្កើត​ធនាគារ​ស្រូវ​ដើម្បី​ទប់ទល់​នឹង​ការ​ឡើង​ចុះ​តម្លៃ​ស្រូវ


កសិករ​ខ្មែរ​កំពុង​ស្ទូង​នៅ​ក្នុង​ស្រែ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់​ស្ពឺ ភាគ​ខាង​លិច​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ។

អ្នកស្រី​ ហែម ព្រឿង កំពុង​អង្គុយ​អែប​នឹង​ជង្រុក​ស្រូវមួយធ្វើ​ពី​ឈើ​ប្រក់​ស័ង្កសី​ទំហំ​ប្រមាណ​៣x ៦ម៉ែត្រនៅ​ក្នុង​ភូមិ​ព្រះធាតុ​នៃ​ស្រុក​កណ្តាល​ស្ទឹង​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​៨​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ក្រុង​តាខ្មៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កណ្តាល។

ជា​កសិករ​ស្ថិត​ក្នុង​វ័យ​៦២​ឆ្នាំ អ្នក​ស្រីហែម ព្រឿង​បាន​យក​ស្រូវ​របស់​អ្នកស្រី​ចំនួន​១៥​គីឡូក្រាម​ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​មក​សន្សំ​ទុកក្នុងជង្រុកស្រូវ​រួមក្នុង​ភូមិនេះ​អស់​រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយចាប់​តាំង​ពី​ជង្រុក​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង។ ជង្រុក​ស្រូវ​រួម​នេះ​ ផ្ទុក​ទៅ​ដោយស្រូវ​ដែល​គេ​ច្រក​ក្នុង​ការ៉ុង​សរុប​ប្រមាណ​ជាង​៤តោន។

នៅ​ក្នុងកិច្ច​ប្រជុំ​មួយ​របស់​សមាគម​កសិករ​ក្នុង​ភូមិស្តីពី​ការគ្រប់គ្រង​ជង្រុក​ឬ​ដែល​ពួកគេ​ហៅ​ថា​«ធនាគារ​ស្រូវ»​កាល​ពី​ចុង​សប្តាហ៍​កន្លងទៅ​ អ្នកស្រី​ហែម ព្រឿង ​ដែល​ជា​សមាជិក​ម្នាក់​ក្នុង​សមាគម​នេះ​បាន​មាន​ប្រសាស​ន៍​ថា​ អ្នក​ស្រី​យក​ស្រូវ​មក​សន្សំ​ក្នុង​«ធនាគារ​ស្រូវ»​នេះ​គឺ​ដើម្បីបង្កើន​ជីវភាព​របស់​អ្នក​ស្រី​ផង​និង​ដើម្បី​ដោះស្រាយស្ថានភាព​លំបាក​ នៅ​ពេល​ដែល​គ្រួសារ​អ្នក​ស្រី​ជួប​ប្រទះ​ការខ្វះខាត​ផង។

«ពីមុន​ដូច​ថា វា​ខ្វះខាត។ ឥឡូវ​ដល់​យើង​សន្សំ​ទៅ​ដើម្បី​កើន​ជីវភាព​របស់​យើង។ សន្សំៗ​ទៅ​ស្រូវ​របស់​យើង​កើន​ច្រើន​ទៅ​ៗ»។

ដូច​សមាជិកចំនួន​២៥​គ្រួសារ​ផ្សេងទៀត​ដែរ​នៅ​ក្នុង​សមាគម​កសិករ​គ្រប់គ្រង​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ក្នុង​ភូមិ​ព្រះធាតុ ​គ្រួសារ​របស់អ្នក​ស្រី ហែម ព្រឿង​អាចទទួល​បាន​ការ​ជាស្រូវ​ចំនួន​២០​%បន្ថែម​លើ​ចំនួន​ស្រូវ​ដែល​អ្នក​ស្រី​បាន​ដាក់​សន្សំ​ក្នុង​«ធនាគារ​ស្រូវ»​នេះ​នៅ​ពេល​ដែលអ្នក​ស្រី​សម្រេច​ចិត្ត​ដក​យក​ស្រូវសន្សំ​របស់​ខ្លួន​វិញ​នោះ។ ​ អ្នក​ស្រី​ ហែម ព្រឿង​ក៏​អាច​ខ្ចី​ស្រូវ​ពី​«ធនាគារ​ស្រូវ»​នេះ ​យក​ទៅ​ធ្វើ​ពូជ​ឬ​ផ្គត់​ផ្គង់​ជីវភាព​គ្រួសាររបស់​អ្នកស្រីនៅ​ពេល​ខ្វះ​ខាតបាន​ដែរ ដោយបង់​ការជា​ស្រូវ​វិញក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ចំនួន​២០%​នៃ​ចំនួន​ស្រូវ​ដែល​ត្រូវ​ខ្ចីនោះ។ នេះ​បើ​ផ្អែក​តាម​ប្រធាន​គណៈកម្មការ​គ្រប់​គ្រង​«ធនាគារ​ស្រូវ»​នេះគឺ​លោក​ឈឺន ផាត។

លោក ឈឺន ផាត​ដែល​គ្រប់គ្រង​«ធនាគារ​ស្រូវ»ចំនួន​៥​ក្នុង​ស្រុក​កណ្តាល​ស្ទឹង​នេះ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​បង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ​»សម្រាប់​ទទួល​សន្សំ​ស្រូវរបស់​កសិករ​និង​ផ្តល់​ស្រូវ​ឲ្យ​ពួកគេ​ខ្ចី​ក្នុង​អត្រា​ការ​ស្រូវ​ទាប​នេះ​គឺ​ដើ​ម្បី​ទប់​ស្កាត់​ការ​ខ្ចី​បុល​ក្នុង​អត្រា​ការប្រាក់​ដ៏​ខ្ពស់​និង​ការ​កំណត់​តម្លៃស្រូវ​ពី​ឈ្មួញ​កណ្តាល។

«យើង​បង្កើត​ឡើង​ដើម្បីទប់​ស្កាត់​ហ្នឹង។ ទី​១យើង​ទប់​ស្កាត់​ការបុល​បណ្តាក់​ពី​ឈ្មួញ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់។ ទី​២​គឺ​យើង​សម្រាប់​ទប់ស្កាត់​នៅ​រដូវ​ដែល​យើង​ច្រូត​កាត់​ហ្នឹង​ដែល​ឈ្មួញ​ទម្លាក់​តម្លៃ​ផលស្រូវ​ដែល​កសិករ​យើង​ធ្វើ​បានហ្នឹង​ឲ្យ​វា​ទាប»។

ផ្អែក​តាម​ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​របស់​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​និង​អភិវឌ្ឍ​កសិកម្ម​កម្ពុជា​ឬ​ហៅ​ថា​អង្គការ​CEDAC ​នៅត្រឹម​ចុង​ឆ្នាំ​២០០៤ ​អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋាភិបាល​ចំនួន​១២០​អង្គការ​ បាន​គាំទ្រ​«ធនាគារ​ស្រូវ»តាម​ភូមិ​ចំនួន​ជាង​៣.០០០​ក្នុង​ខេត្ត​ចំនួន​១៨​នៅទូទាំង​ប្រទេស​កម្ពុជា​រួម​មានជាអាទិ៍​ ខេត្ត​កំពង់ធំ កំពង់ស្ពឺ​ ព្រៃវែង ​បាត់​ដំបង​និង​ខេត្ត​កណ្តាល​នេះ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ពុំ​មាន​តួលេខ​ជាក់​លាក់អំពី​ចំនួន​«ធនាគារ​ស្រូវ»​នេះទេ។

យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ​ប្រជា​កសិករ​ខ្មែរ​ដែល​មាន​ចំនួន​ប្រមាណ​៨០%​នៃ​ចំនួន​ពលរដ្ឋ​សរុប១៤​លាន​នាក់​ភាគ​ច្រើន​នាំ​គ្នា​លក់​ស្រូវ​ចេញ​ក្រោយ​ពី​រដូវ​ច្រូតកាត់​រួច ​ដើម្បី​យក​ប្រាក់​ទៅ​សងថ្លៃ​ជី​និង​បំណុល​ផ្សេង​ៗទៀត​ដែល​ពួកគេ​បាន​ខ្ចី​ពីឈ្មួញ​ក្នុងពេល​រដូវ​ធ្វើ​ស្រែ។ ការសម្រុក​លក់​ស្រូវ​ចេញ​ភ្លាមៗ​ក្រោយ​ពី​ប្រមូល​ផល​នេះ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈ្មួញ​មួយ​ចំនួន​ឆ្លៀត​ឱកាសទម្លាក់​តម្លៃ​ស្រូវ​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្រោម​តម្លៃ​ទី​ផ្សារ​ពិត​ប្រាកដ។

លោក ឆាយ​ ម៉េង ​នាយក​កម្មវិធីអភិវឌ្ឍន៍​សហគមន៍​របស់​អង្គការ ​ការីតាស់​កម្ពុជា (Caritas Cambodia) ប្រចាំ​ខេត្ត​កណ្តាល​ ដែល​បាន​ជួយ​សមាគម​កសិករ​ក្នុង​ការបង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ»ក្នុង​ភូមិ​ចំនួន​១៧​នៅ​ក្នុង​ខេត្តនេះ ​មា​ន​ប្រសាសន៍​ថា ​ក្រៅ​ពី​ដើម្បីជួយទប់​ការ​ទម្លាក់​តម្លៃ​ស្រូវ​ពី​សំណាក់​ឈ្មួញ​កណ្តាល​ហើយនោះ​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ក្នុង​ភូមិ​នេះ​ក៏​ជួយ​ទប់​ស្កាត់​ការ​ហូរ​ស្រូវ​ចេញ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ជិត​ខាងពោល​គឺ​ប្រទេស​ថៃ​និង​ប្រទេស​វៀតណាម​ផង​ដែរ។

«អាហ្នឹងវាអាច​ចូល​រួម​ចំណែក​ក្នុង​ការប្រមូល​ស្រូវ​មួយ​ ដើម្បី​ជៀសពីការណ៍​ដែល​ស្រូវ​របស់​យើង​ហូរ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជិតខាង​របស់​យើង​បាន»។

ប្រជាកសិករ​ខ្មែរ​ផលិត​ស្រូវ​បាន​ប្រមាណ​៨លាន​តោន​ក្នុងឆ្នាំ​២០១០។ ក្នុងនោះ​ជិត​ពាក់​កណ្តាល​ឬ​ប្រមាណ​៣,៥លាន​តោន​ជា​ទិន្នផលលើស​ពី​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​ស្រុក។ នេះ​បើ​យោង​តាម​ក្រសួង​កសិកម្ម​កម្ពុជា។

ប៉ុន្តែ ​ចំនួន​ស្រូវ​រហូត​ដល់ជាង​២,៥លាន​តោន​ឬ​ស្មើ​នឹង​ប្រមាណ​៧០%​នៃ​ផលស្រូវ​លើស​ពី​សេចក្តី​ត្រូវការ​នោះ​បាន​ហៀរ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ជា​ពិសេស​គឺ​ប្រទេស​វៀត​ណាម​និង​ថៃ​តែ​ម្តង​ដោយ​សារ​កម្ពុជា​មិន​ទាន់​មាន​ទុន​និង​សមត្ថភាព​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវពី​ប្រជា​កសិករ​ឲ្យ​បាន​ច្រើនសម្រាប់​ស្តុក​ទុក​ក្នុង​ស្រុក​នៅ​ឡើយ។ នេះ​បើ​យោង​តាម​ការប៉ាន់​ប្រមាណ​របស់​វិទ្យាស្ថាន​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា។ ការហូរ​ស្រូវ​ចេញ​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​នេះ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ខាត​បង់​ប្រាក់រាប់​លាន​ដុល្លារ​អាមេរិក​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ ​បើ​គិត​ពីតម្លៃ​បន្ថែម​ដូច​ជា​អង្កាម​ កន្ទក់​និង​ចុង​អង្ករ​ដែល​បាន​ក្រោយ​ពីការកិន​ស្រូវទាំងនោះ។

របាយការណ៍​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​វិទ្យាស្ថាន​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា​ដែល​បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ក្នុង​ខែ​មក​រា​ឆ្នាំ​២០១១​នេះ​បានលើក​ឡើ​ង​ថា ​ការបង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ក្នុង​ទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ​ជា​លក្ខណៈ​ផ្លូវការ​អាចជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​មួយ​ចំពោះ​បញ្ហា​នៃ​ការហូរ​ស្រូវ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​នេះ​បាន។ របាយការណ៍​បាន​បរិយាយ​ថា ការធ្វើ​បែប​នេះ​នឹង​អាច​ឈាន​ទៅ​សម្រេច​ឲ្យ​បាន​ជោគជ័យ​តាម​គោល​នយោបាយ​របស់​រដ្ឋាភិបាលក្នុង​ការ​នាំចេញអង្ករ​ទៅ​កាន់​ទី​ផ្សារ​ក្រៅ​ប្រទេស​យ៉ាងតិច​ឲ្យ​បាន​១លាន​តោន​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០១៥។

គិត​ត្រឹម​១០​ខែ​ដើម​ឆ្នាំ​២០១០ ​កម្ពុជា​នាំ​អង្ករ​ចេញ​បាន​ចំនួន​ជិត​៤សែន​តោន។ នេះ​បើ​ផ្អែកតាម​របាយការណ៍​របស់​វិទ្យាស្ថាន​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា។

លោក នៅ​ សីហា ​នាយក​គ្រប់​គ្រង​ការស្រាវជ្រាវ​នៃ​វិទ្យាស្ថានសេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា​មាន​ប្រសាសន៍ថា ថ្វី​ត្បិត​តែ​បច្ចុប្បន្ន មាន​អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋាភិបាល​ជាច្រើនបាន​ជួយ​បង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ»តូចៗ​តាម​ភូមិ​ក៏​ដោយ​ក៏​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ដែល​មាន​ស្រាប់​ទាំងនេះ​មិនទាន់មាន​លទ្ធភាព​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការស្រូប​យក​ស្រូវ​ក្នុង​ចំនួន​ច្រើន​ពី​ប្រជាកសិករ​បាន​ទេ។

មិនទាន់​មាន​លទ្ធ​ភាព​គ្រប់​គ្រាន់គឺ​នៅ​ត្រង់​ថា​សមាគម​កសិករ​ដែល​គ្រប់​គ្រង​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ខ្នាត​តូច​ទាំង​នេះ​មាន​ទុន​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ​សម្រាប់​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវ​ពី​កសិករ​ហើយ​ពួកគេ​ក៏​គ្មាន​ឧបករណ៍​ធ្វើឱ្យ​ស្រូវ​ស្ងួត​និង​កន្លែង​ទុក​ដាក់​ស្រូវតាម​ស្តង់ដា​បច្ចេកទេស​ខ្ពស់​ដើម្បី​រក្សា​គុណភាព​ស្រូវឲ្យ​នៅ​ល្អ​បាន​យូរ​នោះ​ដែរ។

ដូច្នេះ លោក នៅ​ សី​ហា​ មាន​ប្រសាសន៍ថា ការបង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ខ្នាត​ធំជា​លក្ខណៈ​ប្រព័ន្ធ​ដែល​មាន​រចនា​សម្ព័ន្ធ​គ្រប់គ្រង​ត្រឹមត្រូវ​និង​មាន​ឧបករណ៍​ចាំបាច់​គ្រប់គ្រាន់​នឹង​ជួយ​ធានា​ដល់​ការ​ទប់ស្កាត់​ការហូរ​ស្រូវ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ផង​និង​ជួយ​រក្សា​តម្លៃ​ស្រូវ​ឲ្យ​បាន​សមរម្យ​សម្រាប់​ប្រជា​កសិករ​ផង។

«ធនាគារ​ស្រូវ​ហ្នឹង​គឺ​គាត់​ជួយ​អញ្ចេះ។ គឺ​ពេល​ស្រូវ​សម្បូរ​អញ្ចឹង​ទៅ​ កសិករ​ជៀសវាង​ការលក់​បង្ខំៗ​ ហើយ​យក​ស្រូវ​ហ្នឹង​ទៅ​ដាក់​ធនាគារ​ហ្នឹង​ទៅ​ហើយ​បើ​ថា​គាត់​ត្រូវការ​លុយ​គាត់​អាច​ខ្ចី​ពី​ធនាគារ​ហ្នឹង​ទៅ​សង​បំណុល​អី​ផ្សេងៗ​ឬ​ក៏​ប្រើ​ប្រាស់​អី​ផ្សេងៗ​ដែល​ដាក់​ស្រូវ​ហ្នឹង​ជា​របស់​ប្រចាំ​ទៅ​គាត់​វិញ»។

បច្ចុប្បន្ន​ធនាគារ​អភិវឌ្ឍន៍​ជនបទ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​ជា​ស្ថាប័ន​ផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី​ដល់​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​មាន​ទុន​ត្រឹម​តែ​៣៦​លាន​ដុល្លារ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ឬ​ស្មើ​នឹង​ប្រមាណ​១០​%ប៉ុណ្ណោះ​នៃ​ចំនួន​ទុនសរុប​ដែល​គេត្រូវការ​សម្រាប់​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវ​ដែល​លើស​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ពី​ប្រជាកសិករ​ទាំងអស់។ រហូត​មក​ដល់ពេល​នេះ ប្រាក់​ទុន​ចំនួន​២០​លាន​ដុល្លារត្រូវ​បាន​បញ្ចេញ​ទៅ​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ឬ​សមាគម​រោង​ម៉ាស៊ីន​កិនស្រូវ​ខ្ចី​ដើម្បី​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវ​ពី​ប្រជា​កសិករ។ នេះ​បើយោង​តាម​លោក​ ស៊ុន គន្ធ ប្រធាន​ធនាគារអភិវ​ឌ្ឍន៍​ជនបទ​នេះ។

លោក ភួ ពុយ ​ប្រធាន​សមាគម​រោង​ម៉ាស៊ីន​កិន​ស្រូវនិង​ជា​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​បៃតង​ផងដែរ​នោះ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​សមាគម​រោង​ម៉ាស៊ីន​កិន​ស្រូវ​ត្រូវការ​ទុន​ច្រើន​ថែម​ទៀត​ដើម្បី​មាន​លទ្ធភាព​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវបន្ថែម​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ពី​កសិករ​និងដើម្បីអភិវឌ្ឍ​ម៉ាស៊ីន​កិនស្រូវនិង​ឃ្លាំងស្តុក​ស្រូវឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​ស្តង់​ដា​ខ្ពស់​ដើម្បីធានា​ដល់​គុណភាព​អង្ករ​សម្រាប់​នាំ​ចេញ។

«ដំណាក់​ទី​១​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ឆ្នាំ​២០១១​ហ្នឹង​ទៅ យើង​ត្រូវការ​ពី​១០០​ទៅ​១៥០​លាន​អញ្ចឹង។ សម្រាប់​នាំ​ចេញ​ដែល​យើង​ប្រមូល​ស្តុក​ កែ​ច្នៃ​ហ្នឹង ​ត្រូវតែ ​ត្រូវការ​ថែម​ទៀតក្នុង​ការប្រមូល​ទិញ​ហ្នឹង»។

លោក​សាន វណ្ណទី អនុរដ្ឋ​លេខាធិការ​ក្រសួង​កសិកម្ម​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​រដ្ឋាភិបាលបាន​គ្រោង​ថវិកា​បន្ថែម​ដើម្បី​ផ្តល់​ឲ្យ​សមាគម​រោង​ម៉ាស៊ីន​កិនស្រូវ​ខ្ចី​សម្រាប់​ប្រមូល​ទិញ​ស្រូវ​ស្តុក​ទុក​ហើយ។

លើស​ពី​នេះ​ទៀត​ លោក សាន​ វណ្ណ​ទី​ មាន​ប្រសាសន៍​បន្ថែម​ថា​ រដ្ឋា​ភិបាល​ក៏​មាន​គោល​នយោបាយ​ទប់ស្កាត់​ការហូរ​ស្រូវ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​រួច​ហើយ​ដែរ ​តាម​រយៈ​ការបង្កើត​យុទ្ធសាស្ត្រ​«ទីផ្សារ​ស្រូវ​បើក​ទូលាយ» ឬ​ «Open-Paddy Market» ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​«ធនាគារ​ស្រូវ»ដែរ ​ពោល​គឺ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ប្រជា​កសិករ​យក​ស្រូវ​មក​ផ្ញើ​ក្នុង​ឃ្លាំង​សហគមន៍​ធំមួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រៀបចំតាមស្តង់ដា​បច្ចេកទេស​ត្រឹម​ត្រូវ​ដើម្បី​ធានា​កុំ​ឲ្យ​ខូច​គុណ​ភាព​ស្រូវ​នោះ។

«Open-Paddy Market នេះ​ចង់​និយាយ​ថា ​កសិករ​គាត់​អា​ចប្រមូល​ស្រូវ​គាត់​មក​ដាក់​ដូចជា​ធនាគារ​ស្រូវ​អញ្ចឹង។ គាត់​ផ្ញើ​ទៅ​ដល់​ខែ​ថ្ងៃ​គាត់​យក​វិញ យក​ទៅ​លក់​ ប៉ុន្តែ យើង​មាន ដូច​ថា​ជា​ការ​បន្តិច​បន្តួច​សម្រាប់​សហគមន៍​គាត់​ទេ។ អាហ្នឹង​បម្រើ​សហគមន៍​តែ​ម្តង»។

លោក​ យ៉ង​ សាំងកុមារ​ នាយក​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​និង​អភិវឌ្ឍន៍​កសិកម្ម​កម្ពុជា​ឬ​ហៅ​ថា​អង្គការ​CEDAC មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​ខណៈ​ដែល​ទី​ផ្សារ​នាំ​ចេញ​បាន​កំពុងបើក​ទូលាយ​សម្រាប់​អង្ករ​កម្ពុជា​ ប្រទេស​កម្ពុជាត្រូវការ​ជំរុញ​ការនាំចេញ​អង្ករ​នេះ​បន្ថែម​ទៀត ​ដោយ​សារការធ្វើ​បែបនេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​កម្ពុជាចំណេញ​ច្រើន​ជាង​ការនាំ​ចេញ​ស្រូវ។

ប៉ុន្តែ​ លោក​យ៉ង សាំង​កុមារ មាន​ប្រសាសន៍​បន្ថែមថា ដើម្បី​ជំរុញ​ការនាំអង្ករ​ចេញ​បាន លុះ​ត្រា​តែកម្ពុជា​មាន​កន្លែង​ស្តុក​ស្រូវ​ទុក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ សម្រាប់​កិន​ដើម្បី​នាំ​អង្ករចេញ ​ដូច្នេះ​ ការរៀបចំ​កន្លែង​ស្តុក​ស្រូវ​ទុក​ដូចជា​ការ​បង្កើត​«ធនាគារ​ស្រូវ»​ជាដើម​នេះ​គឺ​ជា​គំនិត​ដ៏​ល្អ​មួយ​ដែល​គួរ​តែ​ពិចារណា៕

XS
SM
MD
LG