ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​អ៊ិស្លាម​រំឭកសេចក្តី​ក្លាហាន​​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​​ខ្មែរ​ក្រហម


នៅ​លើ​កោះ​ដ៏​ធំមួយ​ដែល​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ដោយ​ទឹក​ទន្លេ​មេគង្គ​គឺ​ជា​"ភូមិ​កោះ​ផល"​ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​មាន​ផ្ទះរបស់អ្នក​ភូមិធ្វើ​ពី​ឈើ​និង​ប្រក់​ស្លឹក​នៅ​ផ្តុំ​គ្នា​ចំនួន​តែ​៥​ខ្នង​ប៉ុណ្ណោះ។​ ស្ថិត​ក្នុង​ស្រុក​ក្រូច​ឆ្មា​ចម្ងាយជាង​៥០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​កំពង់​ចាម​ ភូមិ​កោះ​ផល​នេះ​ហើយ​ជា​ទី​ដែល​ប្រជា​ជន​ខ្មែរ​អ៊ិស្លាមបាន​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​មុន​គេ​ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ខែ​កញ្ញា​ឆ្នាំ​១៩៧៥​ គឺ​រយៈ​ពេលតែ​៥​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ​ បន្ទាប់​ពី​ក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ឡើង​កាន់​កាប់​អំណាច​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។

ការ​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​នេះ​ បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​ភូមិ​នេះ​ប្រមាណ​១០០០​នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ភូមិ​សរុប​ជាង១៨០០​នាក់​ បាន​ស្លាប់​និង​របួស​នៅ​ក្នុង​ការ​ត​ទល់​ប្រឆាំង​ជា​មួយ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​នៅ​ពេល​នោះ​ នេះ​ បើ​ផ្អែក​តាម​ឯក​សារ​ស្រាវ​ជ្រាវ​របស់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ឯក​សារ​កម្ពុជា។

លោក​ ជេត​ ស្មាន​គឺ​ជា​អ្នក​ភូមិ​ម្នាក់​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​ពី​មុខ​ទូរ​ទស្សន៍​ស​ខ្មៅ​តូច​មួយ​ក្នុង​ខ្ទម​ស្លឹក​ទំហំ​ប្រមាណ​២​ម៉ែត្រ​បួន​ជ្រុង​របស់​លោក។​ បុរស​ចាម​វ័យ​៧៥​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​ អង្គុយ​ជក់​ថ្នាំ​ខ្លាំង​មូរ​ស្លឹក​សង្កែបណ្តើរ​ ឆ្លៀត​រំឭក​ពី​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​នៃ​ការ​ងើប​បះ​បោរ​របស់​ជន​ជាតិ​ចាម​នៅ​ពេល​នោះ​បណ្តើរ។

«កាល​នោះ​ធ្វើ​ស្នរ​ធ្វើ​ដាវ​ធ្វើ​ភ្គាក់​ ពូថៅ​ហើយ​ដល់​ហើយ​គេ​ចេះ​តែ​អង្កិល​មកៗ​ គេ​វាយ​ហើយ​ វាយ​មួយ​ប្រាវ​ខាង​នោះ​ក្បាល​ភូមិ​ អស់​ប្រហែល​២០​ឬ​៣០​នាក់​ស្លាប់​ខ្លះ​បាត់​ក្នុង​ទឹក​ខ្លះ​អី​ទៅ​ ដល់​ថ្ងៃ​ ក្រោយ​ទៀត​ វាយ​ខាង​នេះ​ទៀត​ខាង​ចុង​ភូមិ​ទៀត​ បាញ់​តែ​ត្រពាស​ ងាប់​តាម​គុម្ព​ឫស្សី​តាម​អី​ហ្នឹង»។

ការ​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​របស់​ជន​ជាតិ​ចាម​ប្រឆាំង​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​នៅ​ពេល​នោះ​កើត​ចេញ​ពី​កំហឹង​របស់អ្នក​ភូមិ​ដែល​ឈឺចាប់​ចំពោះ​ការ​ជិះ​ជាន់​និង​ការ​កៀប​សង្កត់​មក​លើ​សាសនា​របស់​ពួក​គេ​ពី​សំណាក់ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ ដូច​ជា​ការ​ប្រមូល​គម្ពីរ​សាសនា​អ៊ិស្លាម​យក​ទៅ​ដុត​ចោល​ ការ​កាត់​សក់​នារី​អ៊ិស្លាម​ឱ្យខ្លី​ការ​បង្ខំ​ឱ្យ​ចិញ្ចឹម​និង​ហូប​សាច់​ជ្រូក​ ហើយ​និង​ការ​ហាម​ឃាត់​ពួក​គេ​មិន​ឱ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​និង​យក​កន្សែងគ្រប​ក្បាល​និង​មុខ​ជា​ដើម។

ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ចូល​រួម​ធ្វើ​ជា​អ្នក​យាម​ផ្លូវ​ម្នាក់​មុន​ពេល​អ្នក​ភូមិ​ធ្វើ​ការ​បះ​បោរ​នោះ​ លោក ​ជេត​ ស្មាន​ ដែល​នៅ​លើក្បាល​ដំណេករបស់​លោក​មាន​ផ្គាក់​ កណ្តៀវ​ និង​ពូថៅ​មួយ​ផង​នោះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ បើ​ទោះ​ជា​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ដើរ​ប្រមូល​ដាវ​ កាំបិត​និង​ឧបករណ៍​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​អាច​ប្រើ​ជា​អាវុធពី​ផ្ទះ​មួយ​ទៅ​ផ្ទះ​មួយ​ក៏​ដោយ​ ក៏​មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​លាក់​ដាវ​របស់​ពួក​គេ​ទុក​ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​លួច​ធ្វើ​ដាវ​ថ្មីថែម​ទៀត​ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​អាវុធ​សម្រាប់​តតាំង​ជា​មួយ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ដែរ។

បុរស​ចាម​ពោះ​ម៉ាយ​ដែល​រស់​នៅ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​ពិការ​ជើង​ម្នាក់​ លោក​ ជេត​ ស្មាន​បាន​ប្រាប់​ឱ្យដឹង​ទៀត​ថា​ ទោះ​បី​អ្នក​ភូមិ​ដឹង​ខ្លួន​ថា​ ពួក​គេ​មិន​អាច​យក​ឈ្នះ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ដែល​បំពាក់​ដោយ​កាំភ្លើង​គ្រប់​ដៃ​ក៏ដោយ​ ក៏​ពួក​គេ​ស៊ូ​ស្លាប់​ដើម្បី​បុព្វ​ហេតុ​សាសនា​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។

“​អ្នក​ដែល​កើត​ទុក្ខ​មិន​សុខ​ចិត្ត​ហ្នឹង​ រត់​កាន់​ដាវ​ រត់​ចុះ​មក​ហ្នឹង​ វា​ចង់​ស្លាប់​ ហើយ​វា​ថា អត់​មានសាសនា​ វា​អត់​ចង់​នៅ​ទេ​ ដូច​ថា ​ខ្លួន​វា​វា​ធ្វើ​បុណ្យ​តែ​ម្តង​ហ្នឹង”។ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ការ​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​នោះ​ ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ឡោម​ព័ទ្ធ​កោះ​នេះ​ទាំង​មូលដោយ​ប្រើ​កាំភ្លើង​ធំ​ និង​អាវុធ​យុទ្ធ​ភណ្ឌ​ផ្សេងៗ​ ហើយ​១​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក​ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ឈ្មោះ​"កោះ​ផល"​នេះ​ ទៅ​ជា​"កោះផេះ"​វិញ​ បន្ទាប់​ពី​បាន​បាញ់​សម្លាប់​អ្នក​បះ​បោរ​ ហើយ​វាយ​កម្ទិច​និងដុត​បំផ្លាញ​ផ្ទះ​សម្បែង​ សាលា​រៀន​សាសនា ​និង​វិហារ​អ៊ិស្លាម​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ឱ្យ​រាប​ដល់​ដី​អស់​នោះ។

តែ​ទោះ​ជា​មាន​ការ​បង្រ្កាប​បែប​នេះ​ក៏​ដោយ​ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក​ ដំណឹង​អំពី​ការ​ងើប​បះ​បោរ​របស់ជន​ជាតិ​ចាម​នៅ​លើ​កោះ​ផល​នេះ​ក៏​បាន​លេច​ឮ​ទៅ​ដល់​ភូមិ​ចាម​មួយ​ទៀត​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​១០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​គ្នា​គឺ​ភូមិ​ស្វាយ​ឃ្លាំង​ដែល​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវ​បាន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​មក​ជា​ភូមិ​៥​វិញ។

អ្នក​ភូមិ​ស្វាយ​ឃ្លាំង​នេះ​ដែល​មាន​កំហឹង​ជា​មួយ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ស្រាប់​ចំពោះ​ការ​ចាប់​គ្រូ​បង្រៀន​និងមេដឹក​នាំ​សាសនា​របស់​ពួក​គេ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​ឥត​ដាច់​យក​ទៅ​សម្លាប់​ចោល​នោះ​ ក៏​បាន​ងើប​ឡើង​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​បន្ត​ទៀត​ដែរ។

លោក​ យ៊ូ​សុះ​ ពន់​យ៉ា​មីន​ ​វ័យ​៥៦​ឆ្នាំ​ បច្ចុប្បន្ន​ជា​ហា​កឹម​ ឬ​មេ​ដឹក​នាំ​សហ​គមន៍​ចាម​ក្នុង​ភូមិ​នេះ​ បាន​អះ​អាង​ថា​ លោក​គឺ​ជា​អ្នក​ផ្តួច​ផ្តើម​គំនិត​ម្នាក់​ក្នុង​ការ​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហមនៅ​ក្នុង​ភូមិ​ស្វាយ​ឃ្លាំង​នៅ​ពេល​នោះ។

“ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បះ​បោរ​ហ្នឹង​ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​ធ្វើ​ទៅ​មិន​ឈ្នះ​គេ​ទេ​ តែ​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក៏​គ្មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដែរ។​ មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​តែ​ដល់​ក​ហើយ​ ដូច​ឆ្កែ​ដែល​ទាល់​ច្រក​ដូច្នោះ​ដែរ​ គឺ​វា​ខាំ​ហើយ​ ទោះ​បី​វា​ដឹង​ថា​ ខាំ​ទៅ​មួយ​ម៉ាត់​ងាប់​ ​ក៏​វា​ខាំ​ដែរ”។

ប៉ុន្តែ​ការ​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​របស់​អ្នក​ភូមិ​ស្វាយ​ឃ្លាំង​នៅ​ពេល​នោះ​បាន​ត្រឹម​បន្សល់​ទុក​នូវ​អ្នក​ស្លាប់​ និង​របួស​រាប់​រយ​នាក់​ ដូច​តែ​អ្នក​ភូមិ​កោះ​ផល​ដូច្នោះ​ដែរ​ ដោយ​សារ​ការ​វាយ​បង្រ្កាប​តប​វិញ​យ៉ាង​ដំណំ​ពី​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម។

លោក​ អ៊ីសា ​ឧស្មាន​ អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​និង​ចង​ក្រង​ឯក​សារ​អំពី​ការ​បះ​បោរ​របស់​ជន​ជាតិ​ចាម​នោះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ក្រោយ​ពី​បង្រ្កាប​ទៅ​លើ​អ្នក​ភូមិ​ដែល​ងើប​ឡើង​បះ​បោរ​នោះ​ហើយ ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ ក៏​បាន​ជម្លៀស​អ្នក​ភូមិ​ដែល​នៅ​សេស​សល់​ពី​ស្លាប់​ទាំង​អស់​ចេញ​ពី​ភូមិ​នេះ​ ដោយ​ខ្លះ​យក​ទៅ​ដាក់គុក​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង​ឃុំ​ក្រូច​ឆ្មារ​ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​យក​ទៅ​ដាក់​ឱ្យ​រស់​នៅ​ភូមិ​ផ្សេង​ ជា​តំបន់​ដែល​ងាយប្រឈម​នឹង​ជំងឺគ្រុន​ចាញ់។

«ពេល​ហ្នឹង​គុក​គឺ​ថា ​រក​គុក​ដាក់​អត់​អស់​ទេ ​ពីព្រោះ​មនុស្ស​ច្រើន​ពេក។ មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់​ទាំង​ក្មេង​ ទាំង​ចាស់ ​អី​គឺ​ថា​ បញ្ជូន​ទៅ​គុក​ក្រូច​ឆ្មារ​ហ្នឹង គឺ​ថា ​តូច​ណាស់ ​មិន​អាច​ទទួល​អស់។ អញ្ចឹង​គេ​ប្រើ​វត្ត​ សាលា​រៀន​ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​ឃុំ​ឃាំង​របស់​អ្នក​បះ​បោរ​ទាំងអស់»។

ជន​ជាតិ​ចាម​ដែល​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ជាង​៣​ឆ្នាំ​នៃ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ត្រូវ​គេ​ប៉ាន់​ប្រមាណថា​ មាន​ចំនួន​ពី​៤​ទៅ​៥​សែន​នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជា​ជន​ដែល​ស្លាប់​សរុប​ជិត​២​លាន​នាក់​នៅ​ចន្លោះឆ្នាំ​១៩៧៥​ដល់​៧៩​នោះ​ នេះ​បើ​ផ្អែក​តាម​ឯក​សារ​របស់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​កម្ពុជា។

ដោយ​មើល​ឃើញ​ពី​ការ​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​របស់​ជន​ជាតិ​ភាគ​តិច​ចាម​នេះ​ កាល​ពី​ចុង​ឆ្នាំ​២០០៩​កន្លងទៅ​នេះ​ សាលាក្តី​ខ្មែរ​ក្រហម​ក៏​បាន​សម្រេច​ចោទ​ប្រកាន់​ទៅ​លើ​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​កំពូលៗ​ចំនួន​៤​រូប​ពី​បទ​បទ​ឧក្រិដ្ឋ​កម្ម​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​បន្ថែម​ទៀត។​ បទ​ចោទ​ប្រកាន់​ដែល​បាន​ចោទ​រួច​ ស្រេច​នោះ​រួម​មាន​បទ​ឧក្រិដ្ឋ​កម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្ស​ជាតិ​ អំពើ​មនុស្ស​ឃាត​ ការ​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​និង​ការ​ធ្វើទុក្ខ​បុក​ម្នេញ​ខាង​សាសនា។

ជន​ជាប់​ចោទ​ទាំង​បួន​ ដែល​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំ​ឃាំង​របស់​សាលាក្តី​ខ្មែរ​ក្រហម​រង់​ចាំ​ការ​កាត់​ទោស​នោះ​រួម​មាន​លោក​ខៀវ​ សំផន​ អតីត​ប្រមុខ​រដ្ឋ​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ លោក​នួន ​ជា​ អតីត​ប្រធាន​រដ្ឋ​សភា​ លោក​អៀង​ សារី ​អតីត​ឧប​នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី​និង​ជា​រដ្ឋ​មន្រ្តី​ការ​បរ​ទេស​ ហើយ​និង​លោក​ស្រី​អៀង​ធីរិទ្ធ​ អតីត​រដ្ឋ​មន្រ្តី​សង្គម​កិច្ច​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម។

ដំណើរ​ការ​កាត់​ទោស​ទៅ​លើ​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​កំពូល​ទាំង​បួន​នាក់​នេះ​ត្រូវ​គេ​គ្រោង​នឹងចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​២០១០​ឬ​ដើម​ឆ្នាំ​២០១១​ បន្ទាប់​ពី​តុលា​ការ​កាត់​ទោស​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ដែល​គាំទ្រ​ដោយ​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​នេះ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​ បាន​កាត់​ទោស​ជន​ជាប់​ចោទ​ កាំង​ ហ្គិច​អ៊ាវ​ ហៅ​ឌុច​ អតីត​មេ​គុក​ទួល​ស្លែង​ចំពោះ​ការ​ស្លាប់​ប្រជា​ជន​ជាង​១​២០០០​នាក់​នៅ​ក្នុង​គុក​ដែល​គាត់​ធ្លាប់​គ្រប់​គ្រង​នោះ​ហើយ​គ្រោង​នឹង​ចេញ​សាល​ក្រម​នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ខែ​ខាង​មុខ​នេះ។

លោក​យ៊ូ​សុះ​ ពិន​យ៉ា​មីន​ ដែល​ជា​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋ​ប្បវេណី​ម្នាក់​ប្រឆាំង​នឹង​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហមទាំង​នោះ​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​លោក​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​យុត្តិ​ធម៌​មួយ​ដ៏​ឆាប់​សម្រាប់​ទាំង​ខ្លួន​លោក​ផ្ទាល់និង​សម្រាប់​ជន​ជាតិ​ចាម​ដែល​បាន​ពលី​ជីវិត​នៅ​ពេល​នោះ​នៅ​ក្នុង​បុព្វ​ហេតុ​ការ​ពារ​សាសនា​របស់​ខ្លួន។

លោក​ស្រី ​ហេឡិន​ ចាវីស​ ប្រធាន​អង្គ​ភាព​គាំ​ពារ​ជន​រង​គ្រោះ​នៃ​សាលា​ក្តី​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​អះ​អាង​ថាមាន​ជន​ជាតិ​ចាម​ជា​ច្រើន​បាន​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង​ប្រឆាំង​នឹង​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ទាំង​នេះ​ ប៉ុន្តែ​ លោក​ស្រី​មិន​អាច​បញ្ជាក់​ពី​ចំនួន​ពិត​ប្រាកដ​នៃ​ពាក្យ​បណ្តឹង​របស់​ជន​ជាតិ​ចាម​នៅ​ក្នុង​ពេល​នេះ​ទេ។

យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ​លោក យ៊ូ​សុះ​ ពិន​យ៉ាមីន​ មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ លោក​ចង់​ឃើញ​ការ​នាំ​ខ្លួន​អតីតមេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​មក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​ឧក្រិដ្ឋ​កម្ម​មក​លើ​ជន​ជាតិ​ចាម​របស់​លោក​ មុន​ពេលដែល​ជន​ជាប់​ចោទ​ទាំង​នោះ​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ទៅ។

អត្ថបទ​ទាក់ទង

XS
SM
MD
LG