ភ្ជាប់​ទៅ​គេហទំព័រ​ទាក់ទង

ជន​ភៀស​ខ្លួន​អ៊ីរ៉ង់​​ព្យាយាម​បង្កើត​សហគមន៍​ក្នុង​ព្រះវិហារ​គ្រិស្ត​សាសនា​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ហ្សាការតា


គ្រិស្តសាសនិក​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​អធិដ្ឋាន​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ក្រុង​ហ្សាការតា។

នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​មិន​សូវ​មាន​ការ​តុបតែង​មួយ​ស្ថិត​ក្នុង​ផ្សារ​ទំនើប​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ​Kelapa Gading ក្នុង​ក្រុង North Jakarta គឺ​ជា​កន្លែង​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​ពលរដ្ឋ​ឥណ្ឌូនេស៊ី​កាត់​ចិន ​រស់​នៅ​យ៉ាង​ច្រើន​កុះ​ករ​នោះ​​ បាន​មក​​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ទី​នេះ​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​បន់ស្រន់។ គេ​បាន​ឮ​អាចារ្យ​សូត្រ​ធម៌​ថា៖ «ចូរ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​របស់​អ្នក និង​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​អ្នក»។ លោក​អាចារ្យ​រូប​នោះ​គឺ​ជាជនភៀស​ខ្លួន​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​និកាយ​ប្រូតេស្តង់​ បាន​ភៀស​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​កាលពី​៦​ឆ្នាំ​មុន​ដើម្បី​គេច​ពី​ការ​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុកម្នេញ​ដោយ​ក្រុម​អាជ្ញាធរ។

សូម​ស្វាគមន៍​មក​កាន់​ភ្នាក់ងារ​សេវា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​សម្រាប់​ជនជាតិ​ពែក ដែល​ស្ថិតនៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​សាសនា​គ្រិស្ត ​សម្រាប់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​អ៊ីរ៉ង់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ហ្សាការតា។

លោក ​Mohamed Rasool Bagherian ​គឺ​ជា​បព្វជិត​ម្នាក់​ដែល​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​ជាមួយ​ក្រុមគ្រួសារ​របស់​លោក ដោយសារ​តែ​ពួកគេ​គោរព​សាសនា​គ្រិស្ត។ ជនភៀស​ខ្លួន​ជា​ច្រើនបាន​ប្តូរ​ទៅ​គោរព​សាសនា​គ្រិស្ត​ ក្នុង​អំឡុងពេល​ដែល​ពួកគេ​ជួប​ប្រទះ​បទ​ពិសោធន៍​អាក្រក់ៗជាច្រើន​ឆ្នាំ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី ជាទី​ដែល​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ និង​អ្នក​ស្វែង​រក​សិទ្ធិ​ជ្រក​កោន​ មិន​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ ឬ​ចូល​សាលារៀន។ អ្នក​មក​ព្រះវិហារ​ជា​ទៀងទាត់​មួយ​ចំនួន​ មិន​មែន​ជា​គ្រិស្ត​សាសនិក​នោះ​ទេ ពួកគេ​គ្រាន់​តែ​ជា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ ហើយ​ចង់​ជួបជុំ​ជាមួយជនជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​ដូច​គ្នា​ និង​ដើម្បី​ទទួល​បាន​អាហារ​ទទួល​ទាន។

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ជនជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​ងាក​ទៅ​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត?

សាសនា​គ្រិស្ត​នៅ​តែ​ទទួល​បាន​ប្រជាប្រិយភាព​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ បើទោះ​បីជា​ការ​ឈប់​ជឿ​លើ​សាសនា​ឥស្លាម​អាច​ត្រូវ​បាន​គេដាក់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​សាសនានេះ​ក៏​ដោយ។ ក្រៅ​ពី​ជនជាតិ​អាមេនី និង​ជនជាតិ​អាហ្សេរី​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​អស់​រាប់​សតវត្សរ៍​មក​ហើយ ក៏​មាន​ការកើនឡើង​ចំនួន​អ្នក​កាន់​សាសនា​មូស្លីម​និកាយ​ស៊ីអ៊ីត​ ដែល​បាន​ងាក​ទៅ​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​ជា​ច្រើន​ផងដែរ។

ក្រុម​អ្នក​ឃ្លាំ​មើល​បាន​ប៉ាន់ស្មាន​ថា ​នៅ​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់ ក្នុង​ចំណោម​ពលរដ្ឋ​ចំនួន ៧៥​ លាន​នាក់ មាន​អ្នក​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​ប្រមាណ​ពី​ ៣០០.០០០​ ទៅ​៥០០.០០០​នាក់ ។ ​អ្នក​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​បាន​យក​ផ្ទះ​ធ្វើ​ជា​ «ព្រះ​វិហារ» ដោយ​សារ​តែ​បព្វជិត​អាច​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ខ្លួន​នៅ​តាម​ព្រះវិហារ។

លោក Bagherian និង​ភរិយា​របស់​លោក​បាន​ប្តូរ​មក​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ ២០០៥។ លោក​បាន​និយាយ​ថា ការ​ប្តូរ​ទៅ​គោរព​សាសនា​គ្រិស្ត​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ទេ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​តេហេរ៉ង់ ហើយ​ក៏​គ្មាន​នរណា​ធ្វើ​បាប​យើង​ទេ​នៅ​ពេល​នោះ។ លោក​បាន​យក​ផ្ទះ​របស់​លោក​ធ្វើ​ជា​ព្រះវិហារ​អស់​រយៈ​ពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ។

លោក​បាន​ប្រាប់ VOA ថា៖ «ប៉ុន្តែ​លោក ​Ahmedinajad ​អតីត​ប្រធានាធិបតី​អ៊ីរ៉ង់​ បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដាក់​សម្ពាធ​លើ​អ្នក​កាន់​សាសនា​គ្រិស្ត ​ភ្លាមៗ​បន្ទាប់​ពី​ការ​បោះឆ្នោត។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ខ្លួន​ពីរ​ដង​ ម្តង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៧ និង​ម្តង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១០ ហើយ​បន្ទាប់​មក​គេ​បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​យើង​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​នេះ។ យើង​មាន​កូន​ប្រុស​តូច​មួយ ​ហើយ​យើង​បារម្ភ​ពី​អាយុ​ជីវិត​របស់​គេ»។

កូន​ប្រុស​របស់​ពួកគេ​ឈ្មោះ​ Ahura ​មាន​អាយុ​៨​ឆ្នាំ និង​បាន​ដឹង​ធំ​ក្តីនៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី។

ព្រះ​វិហារ​សហគមន៍

ប្រសិន​បើ​ក្រុង​ហ្សាការតា​មិន​មែន​ជា​កន្លែង​សមរម្យ​សម្រាប់​គ្រួសារ​នេះ នោះ​ព្រះវិហារ​ជា​កន្លែង​ដែល​ផ្ទុយ​ពី​នេះ។ ​លោក ​Bagherian ​គឺ​ជា​បព្វជិត​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ម្នាក់។ លោក​និយាយ ភាសា​អ៊ីរ៉ង់ និងភាសា​អង់គ្លេស​បាន​យ៉ាង​ល្អ។ លោក​អាច​ធ្វើ​ធម្មទេសនា​បានរយៈ​ពេល​៩០​នាទី ដោយ​មាន​ដាក់​បទ​បង្ហាញ​ជា ​PowerPoint ​ផង​ដែរ។ គាត់​ទេសនា​ចេញ​ពី​អសនៈ​ Lucite​ ដ៏​ភ្លឺ​ច្បាស់ ​និង​មាន​បំពាក់​ទៅ​ដោយ​ផ្កា​ពណ៌​ស្វាយ និង​ទៀន​អគ្គិសនី។​

កិច្ច​ជួប​ជុំ​ដើម្បី​ពិធី​សាសនា​នោះ​ផ្តើម​ដំបូង​ជាមួយ​នឹង​បទ​ចម្រៀង​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ច្រៀង​តាម​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស និង​ភាសាអ៊ីរ៉ង់។ កាលពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ លោក Bagherian ធ្វើ​បទ​អត្ថាធិប្បាយ​ដោយ​លើក​យក​រឿង​ប្រៀបធៀបទាក់​ទង​នឹង​ក្អម​ថ្លា​មួយ​ ដែល​ស្រ្តី​ក្រីក្រ​ម្នាក់​ប្រើ​ដើម្បី​ដុស​លាង​ព្រះ​បាទ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូ​ ដោយ​ប្រើទឹក​អប់​ដ៏​ថ្លៃ​របស់​នាង។

លោក Bagherian បាន​ប្រាប់​ក្រុម​មនុស្ស​ប្រមាណ​ជា​៣០​នាក់​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​សម្រាប់​ព្រះ នោះ​វា​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន​ទេ»។ នៅ​ពេល​សួរ​ថា​ តើ​គាត់​យល់​ឃើញ​ថា​ការ​ព្យាយាម​ដ៏​លំបាករបស់​គ្រួសារ​គាត់​គឺ​ដើម្បី​ទទួលបាន​សេរីភាព​សាសនា​ឬ​យ៉ាង​ណា​នោះ​ គាត់​បាន​ឆ្លើយ​ថា​ «នេះ​ជា​ផ្លូវ​មួយ​ដែល​យើង​សម្លឹង​ឃើញ»។

ទីភ្នាក់ងារ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​សម្រាប់​ជនជាតិ​ពែក​ ទទួល​បាន​បន្ទប់​ប្រជុំ​របស់​ខ្លួន​ពី​ព្រះវិហារគ្រិស្ត​ Abbalove Ministries ​ដែល​ជា​ព្រះវិហារ​ឥណ្ឌូនេស៊ី-ចិន​ និង​មាន​សមាជិក​ប្រមាណ​ជា​២.០០០នាក់​ ដែល​ធ្វើ​ការ​ប្រជុំ​នៅ​ក្នុង​សាល​ជាប់​នោះ​ នៅរៀង​រាល់​រសៀល​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ព្រះ​វិហារ Abbalove ក៏​ផ្តល់​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​និង​សេវា​ផ្សេងៗ​ទៀត​សម្រាប់​ការ​ជួបប្រជុំ​តូចៗ។

លោក​ Bagherian ​និយាយ​ថា៖ «សមាជិក​របស់​ព្រះ​វិហារ​ Abbalove ​ទទួល​បាន​ពរ​ច្រើន​ណាស់។ ពួកគេ​បានជួល​ផ្ទះ​សំណាក់នៅ​ក្នុង​ស្រុក Kelapa Gading ឲ្យ​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ ​អំឡុងពេល​ដែល​ពួក​យើង​រង់ចាំ​ព័ត៌មានអំពី​សិទ្ធិ​ជា​ជន​ភៀស​ខ្លួន​របស់​យើង»។

គ្រួសារ​លោក​ Bagherians​ ​ធ្លាប់​បានអធិដ្ឋាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ Anglican ​ក្នុង​ក្រុង​ហ្សាការតា ប៉ុន្តែ​កាលពី​ ៣ ឆ្នាំ​មុន គ្រូ​គង្វាល​ជនជាតិ​អូស្រ្តាលី​របស់​ពួក​គេ​ គឺ​លោក Jeff Hammond បាន​ឲ្យ​យោបល់​ថា​ ពួក​គេ​គួរតែ​បង្កើត​ទីភ្នាក់ងារ​ដែល​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ អ៊ីរ៉ង់ ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​មួយ​សម្រាប់​សហគមន៍​ជន​ភៀស​ខ្លួន។

ស្រ្តី​ជនជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​វ័យ​កណ្តាល​ម្នាក់​ដែល​បាន​លាង​បាប​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ហ្សការតា ​និយាយ​ថា៖ «កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ និង​ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​សហគមន៍​នេះ​នៅ​ពេល​យើង​មក​ដល់ក្រុង​ហ្សាការតា​ ហើយ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​យើង​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​ថ្មី។ លោក​អ្នក​មិន​អាច​យល់​ច្បាស់​ទេ​ថា​ ច្បាប់​ឥស្លាម​អាក្រក់​ប៉ុន​ណា​សម្រាប់​យើង។ ជាពិសេស​ថា​តើ​ច្បាប់​នោះ គាប​សង្កត់​ស្រ្តី​យ៉ាង​ដូចម្តេច​នោះ។ ខ្ញុំ​មិន​ស្តាយ​ក្រោយទេ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ប្តូរ​ជំនឿ​រួច​មក»។

ករណី​ដ៏​លំបាក​សម្រាប់​ការ​តាំង​ទីលំនៅថ្មី

មិន​ដូច​ជន​ភៀស​ខ្លួន​អាហ្វហ្គានីស្ថាន​ដែល​មាន​ចំនួន​ប្រមាណ​ជា​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ចំនួន​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ និង​អ្នក​សុំ​សិទ្ធិ​ជ្រក​កោន​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី​ទេ​ ជន​ភៀស​ខ្លួន​អ៊ីរ៉ង់​មាន​ចំនួន​តែ​៣​ភាគរយ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ភាគ​ច្រើន​ជា​អ្នក​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ និង​ជា​អ្នក​មាន​ការងារ​ល្អៗ​ដែល​បាន​ប្រតិកម្ម​ខ្លាំងៗ​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​បែប​សាសនា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កំណើត​របស់​ខ្លួន។​

ការណ៍​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​ប័ណ្ណ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ឧត្តមស្នង​ការ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ទទួល​បន្ទុក​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ UNHCR កុំ​ថា​ឡើយ​លទ្ធភាព​ក្នុង​ការស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បញ្ជី​រង់ចាំ​នោះ។ ខណៈ​ដែល​ក្រុមជន​ភៀស​ខ្លួនអំបូរ ​Hazara​ អាហ្វហ្គានីស្ថាន​មាន​អំណះអំណាង​អំពី​ការ​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុកម្នេញ​ដល់​អាយុជីវិត​នោះ ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​មាន​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​មាន​ស្ថិរភាព ​ទោះ​ណា​ខ្លួន​ជា​របប​ផ្តាច់​ការ​ក៏​ដោយ។​

ការណ៍​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ជនជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​មាន​អាទិភាព​តិច​តួច​សម្រាប់​ការ​តាំង​ទីលំនៅ​ថ្មី។ ជា​ការ​ពិត ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ មាន​ជន​ភៀស​ខ្លួន​អ៊ីរ៉ង់​ចំនួន​តិច​តួច​ ដែល​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដោយសារ​ការ​បដិសេធ​មិន​ផ្តល់​សិទ្ធិ​ជន​ភៀស​ខ្លួន ឬ​សិទ្ធិ​ជ្រក​កោន ហើយ​បាន​ជ្រើស​រើសយក​មធ្យោបាយ​មួយ​ដែល​គេ​ហៅ​ថា «ការ​ធ្វើ​មាតុ​ភូមិ​និវត្តន៍​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត» ​ដោយ​ពួក​គេ​ប្តូរ​ទៅ​សុំ​ជំនួយ​ពី​អង្គការ​ទេសន្តរ​ប្រវេសន៍​អន្តរជាតិ IOM។ អង្គការ​នេះ​ធ្វើ​ការ​កក់​សំបុត្រ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​បាន​ទៅ​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​វិញ។​

ជន​ភៀស​ខ្លួន​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​នៅ​ព្រះវិហារ​ក្នុង​កម្មវិធីថ្ងៃ​អាទិត្យ ​បាន​សម្តែង​ការ​អស់​សង្ឃឹម​ថា​ ការ​ហាម​ប្រាម​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នា​ពេល​ថ្មីៗ​របស់​លោក​ប្រធានាធិបតី​ ដូណាល់ ត្រាំ​ ដែល​រួម​មាន​ទាំង​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​ និង​ការ​ផ្អាក​កម្មវិធី​តាំង​ទីលំនៅ​របស់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ អាច​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​អាច​មិន​ជ្រើស​រើស​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជា​ជម្រើស​គោលដៅ​ចុង​ក្រោយ​របស់​ពួកគេ​បាន​ទេ។

យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ​ រាល់​ជនភៀស​ខ្លួន​ដែល​បាន​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​នោះ វា​មិន​មែន​ជា​ការ​សម្រេច​លេង​សើច​នោះ​ទេ​ក្នុងការ​រត់​ចេញ​ពី​ប្រទេស​របស់​ខ្លួន​នោះ។

លោក​ Reza ជា​បុរស​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​ចេះ​លេង​ព្យាណូ​នៅ​ព្រះវិហារ ​នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ខ្លួន​ដោយសារ​តែ​លេង​ភ្លេង។ តើ​លោក​អ្នក​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​ទេ? តន្រ្តី​ត្រូវ​បាន​ហាមឃាត់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជាប់​ពន្ធនាគារ​ដោយសារ​រឿង​នេះ។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​នេះ»។

ព្រះ​វិហារគ្រិស្ត​ Abbalove មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​ស្ថាប័ន​សង្គម​ដែល​បម្រើ​ដល់​ជន​ភៀស​ខ្លួន​អ៊ីរ៉ង់​តែ​មួយ​មុខ​នោះ​ទេ។ អង្គការ​សាសនា​គ្រិស្ត​ Jakarta International Christian Fellowship ដែល​ជា​អង្គការ​មិន​ប្រកាន់​និកាយ​សាសនា​មួយ​ណា​នោះ​ ក៏​ទទួល​យក​ជន​ភៀស​ខ្លួន​មួយចំនួន​ផង​ដែរ។ ក្មេងៗ​អ៊ីរ៉ង់​ ១២​ នាក់​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា ​Roshan​ ដែល​ជា​សាលា​មួយ​សម្រាប់​ជន​ភៀស​ខ្លួន និង​អ្នក​សុំ​សិទ្ធិ​ជ្រក​កោន​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត ​South Jakarta ​ហើយមាន​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ពីរ​នាក់​គឺ​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​នៅ​ទី​នោះ។​

បើ​ទោះ​បី​ជា​ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី​គ្រាន់​តែ​ជា​កន្លែង​រង់ចាំ​ដើម្បី​ទៅ​ប្រទេស​ទី៣​ក៏​ដោយ ជនជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​ជាច្រើន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មាន​ភាព​ធូរ​ស្បើយ​ច្រើន​នៅ​ពេល​ពួកគេ​នៅ​ទី​នោះ។​

លោក​ Arash Ehteshamfar ដែល​បាន​រត់ចេញ​ពី​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១១ ​ដើម្បី​គេច​ពី​ការ​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុកម្នេញ​ផ្នែក​សាសនា​និយាយ​ថា៖ «ទី​នេះ​ក៏​ជា​ប្រទេស​ឥស្លាម​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​គេ​កាន់​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ។ វា​ខុស​គ្នា​ដូច​ថ្ងៃ​និង​យប់​អញ្ចឹង។ ហើយ​ច្បាស់​ណាស់ យើង​មាន​ព្រះ​វិហារ​គ្រិស្តនេះ ហើយជា​ផ្ទះ​របស់​យើង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ»៕

ប្រែ​សម្រួល​ដោយ ប៊ុន ប៉េងហ៊ុយ

XS
SM
MD
LG